'Kus me', prevelt de jonge 'lady in red' alias actrice Tanya Zabarylo. Ze tuit haar kersenrode lippen pront naar voren. Geen kat die reageert. 'Houd van me', smeken de ogen van de dik en oud geworden vamp (een innemende Mieke De Groote) terwijl haar man (een vinnige Johan Van Assche) haar slaperig en onverschillig aanstaart. Ondertussen zwaait Michaël Vergauwen verweesd met vlaggetjes. Hij wordt evenmin opgemerkt door de anderen.

nRus ( * * * ) is een onvervalste De Tijd-creatie: rustig, intiem toneel met het poëtische woord in de hoofdrol. Artistiek leider, regisseur en acteur Lucas Vandervost wilde een volstrekt onnodig stuk maken. Zonder verhaal en met veel 'terrasgevoel'.

Eerder dan een terrasgevoel bezorgt dit stuk je een 'bankjesgevoel'. Je zit in een sneeuwlandschap en observeert passanten: gebroken zielen die hun ware verloren (of nooit vonden), die verweesd tasten naar hoop of manisch de dood tegemoet huppelen.

Dit is fragiel, meanderend teksttheater dat de stilte en poëzie eert als antwoord op levensvragen maar soms te weinig vonkt en te veel schilderij in de plaats van theater is.

Els Van Steenberghe

De volledige recensie leest u volgende week (9 november 2011) in Knack Focus.

Meer info: www.detijd.be

'Kus me', prevelt de jonge 'lady in red' alias actrice Tanya Zabarylo. Ze tuit haar kersenrode lippen pront naar voren. Geen kat die reageert. 'Houd van me', smeken de ogen van de dik en oud geworden vamp (een innemende Mieke De Groote) terwijl haar man (een vinnige Johan Van Assche) haar slaperig en onverschillig aanstaart. Ondertussen zwaait Michaël Vergauwen verweesd met vlaggetjes. Hij wordt evenmin opgemerkt door de anderen.nRus ( * * * ) is een onvervalste De Tijd-creatie: rustig, intiem toneel met het poëtische woord in de hoofdrol. Artistiek leider, regisseur en acteur Lucas Vandervost wilde een volstrekt onnodig stuk maken. Zonder verhaal en met veel 'terrasgevoel'. Eerder dan een terrasgevoel bezorgt dit stuk je een 'bankjesgevoel'. Je zit in een sneeuwlandschap en observeert passanten: gebroken zielen die hun ware verloren (of nooit vonden), die verweesd tasten naar hoop of manisch de dood tegemoet huppelen. Dit is fragiel, meanderend teksttheater dat de stilte en poëzie eert als antwoord op levensvragen maar soms te weinig vonkt en te veel schilderij in de plaats van theater is.Els Van SteenbergheDe volledige recensie leest u volgende week (9 november 2011) in Knack Focus.Meer info: www.detijd.be