The Play = The Tip of the Tongue
...

Pieter De Buysser mocht begin mei het Kunstenfestivaldesarts 2017 openen en lokte het publiek daarvoor naar het Planetarium, of all places. Het bouwwerk staat er als sinds 1935, de inkomhal is wat donker en de indrukwekkende collectie wordt gepresenteerd op een toegankelijke maar vrij klassieke manier. Maar dé troef is toch wel de koepelzaal, het eigenlijke planetarium. In die zaal speelde De Buysser zijn The Tip of the Tongue. De monoloog is naar De Buyssers goede gewoonte een intellectueel hoogstandje waarin literatuurwetenschap, filosofie en in dit geval ook sterrenkunde en quantumfysica versmelten tot een ingenieus verhaal dat tevens een ruimtetrip is naar een ander begrip van het leven en de wereld. Wees gerust, u hoeft geen doctor in de natuurwetenschappen of de filosofie te zijn om alsnog van de voorstelling (en de even poëtische als filosofische tekst) te kunnen genieten. De Buysser is namelijk naast erg slim ook een erg goede verteller. Hij vertelt steeds rustig, met een guitige twinkel in de ogen en een zweem verwondering in de stem.Hij neemt u mee op een reis die vertrekt bij een literatuurwetenschappelijke lezing over Jorges Luis Borges en uitmondt in een ontvoering, een woeste tocht met een Chinees wetenschapsschip en een ruimtereis die tot beter inzicht moet leiden over hoe samen te leven. De Buyssers reispartners, Grace en Raymond, komen uiteindelijk terecht in het puntje van De Buyssers tong alwaar ze communiceren met hem en met elkaar over de buitenaardse wereld. Zoals u deze tekst mogelijk leest, zo ervaart u ook de voorstelling: ietwat fronsend. Je kunt niet alles wat De Buysser zegt bevatten, je zou alle wijsheden over ons menselijke geheugen ('niet veel groter dan een courgette') willen noteren en je zou veel langer willen kijken naar de attributen op het houten karretje waarin De Buysser door de koepelzaal gereden wordt. Maar je staart vooral. Je staart naar De Buysser die hoog op het karretje staat en naar de koepel kijkt. Je staart naar het heelal dat zich in de meest kleurrijke formaties boven je hoofd uitstrekt en een bijzondere choreografie lijkt uit te voeren. 'Pure animatie!', denkt u. Geenszins. De Buysser werkte met een team wetenschappers samen die voor de piekfijne realistische inbedding van zijn fictieve fantasieën zorgden. Het resultaat blijft magisch. Met verbazing luister je naar de ingenieuze zinnen van De Buysser en naar zijn slotspeech waarin hij een intrigerende methodiek verdedigt om de werkelijkheid vanuit een ander perspectief te bekijken en na te denken over een nieuw toekomstbeeld. Net iets te verbazingwekkend allemaal maar verdraaid fascinerend. The Tip of the Tongue bepleit het 'out of the box' denken - als mens en als samenleving - en speelt daarom ook 'out of the box', op een plek die haast letterlijk een zicht biedt op de grenzeloosheid en de oneindigheid: het Planetarium. De beelden leveren visueel spektakel op, ook al begrijp je amper waar je naar kijkt. Je beleeft als het ware een spotgoedkope ruimtereis. De Buyssers tekst klinkt als literair vuurwerk maar is als spreektekst net iets te vol en te rijk om alles goed te bevatten. Hopelijk volgt een publicatie en wordt de boekpresentatie in het Planetarium georganiseerd. Smaakmaker: