Afgestompt.
...

Afgestompt. Cynisch. Argwanend. Chronisch uitgeput. We zijn de afgelopen twaalf maanden allemaal een beetje meer Amelie Albrecht geworden. Behalve Amelie Albrecht. Die is uitgerekend in 2020 net minder Amelie Albrecht geworden. De ex-postbode in eeuwige spaarstand die in 2018 Humo's Comedy Cup won met bedenkingen zoals 'Ik heb een lui oog. Ondertussen is dat uitgezaaid naar de rest van mijn lijf' heeft zich in jaren niet zo goed en energiek gevoeld. In haar eerste zaalshow Zwaar leven hoopt ze het imago van Dendermondse treurwilg dan ook een tikje bij te stellen. Normaal zou de show in januari in première gaan, ondertussen mikt ze op het najaar. 'Sorry, hij heeft al maanden geen vreemden gezien. Hij houdt er vanzelf wel mee op.' We zitten op haar terras te praten in de zon en haar zwarte labrador, Duvel, begrijpt niet helemaal waarom de aandacht niet exclusief naar hem gaat. Gisteren stond Albrecht voor het eerst sinds oktober nog eens op een podium, als mc bij de opnames van het Mad Goat Comedy Festival in de Arenberg, dat u deze week gratis kunt streamen. 'Beetje vreemd, spelen voor tien zaalmedewerkers met mondmaskers, maar ik ben blij dat het nog eens mocht. En dat ik nog eens een Duvel kon drinken met collega's. Ik mis de horeca eigenlijk niet, behalve op zulke dagen. Achteraf was ik ook echt een beetje down.' Albrecht hoopt in mei opnieuw met try-outs te kunnen beginnen. 'Ik heb minstens nog vier maanden nodig om me voor te bereiden op die première. Hopelijk lukt dat nog voor de zomer, want stand-up werkt niet goed in juli en augustus. Zalen blijven leeg en try-outs op een zomerbar waar iedereen al zat is en erdoorheen praat, zijn ook geen goede test.' Dekt een titel als Zwaar leven vandaag eigenlijk nog de lading? Amelie Albrecht: Hij komt gewoon van een ironische hashtag die ik gebruikte op Instagram. Ik hoop met die show vooral een paar misverstanden uit de wereld te helpen. Zo noemt iedereen me bijvoorbeeld lui. Ik ben niet lui. Ik vind gewoon alles stom. Ik wil ook helemaal niet dood, zoals sommigen lijken te denken. Maar zeggen dat ik hier keigraag ben, gaat me ook te ver. Niemand heeft me achtentwintig jaar geleden gevraagd of ik er allemaal wel zin in had, maar goed, we zullen ons dan wel door het leven ploeteren. Dat wordt de vibe van de show: ik ben niet levensmoe, ik ben gewoon moe. Ik ben ook niet meer dat uitvergrote typetje uit 2018. Alles ligt nu wat dichter bij mezelf. Die podiumversie was ook maar ontstaan omdat ik bij mijn debuut helemaal verkrampt op het podium stond en niet echt geweldig in mijn vel zat. Ondertussen ben ik zelfverzekerder geworden. En vrolijker. En zachter. Heb je het gevoel dat je jezelf vastgezet hebt met dat typetje? Albrecht: Dat heb ik lang gedacht, maar uiteindelijk doe ik gewoon mijn zin, toch? Het is niet normaal om met een gezicht tot op de grond op het podium te staan. Je zag het publiek gewoon denken: maske, hangt u eigen dan toch gewoon op! Tegenwoordig probeer ik dus op een leuke, toffe manier duidelijk te maken dat het leven stom is. Amelie Albrecht stopt de Fun in Fundamenteel Verveeld? Albrecht: Zelfmoordmoppen, maar met de glimlach. (lacht)Vanwaar die hernieuwde vrolijkheid? Albrecht: Corona. Nog eens? Albrecht: Corona heeft mij er echt bovenop geholpen. Ik heb jaren slecht in mijn vel gezeten, maar sinds maart 2020 gaat het alleen maar in stijgende lijn. Het gaat zelfs zo goed dat mensen geregeld opmerken dat ik zoveel niet mag lachen. 'Want denk aan je imago.' Ze bedoelen het niet slecht, maar ze weten waarschijnlijk niet dat het daarvoor echt niet goed ging met mij. Hoe heeft de pandemie je daaruit gehaald? Albrecht: Het deed me bijvoorbeeld goed om bepaalde mensen niet meer te mogen zien. En ik heb ook geleerd om geen tijd meer te steken in mensen die alleen maar negatieve commentaar geven. Ik ben wel klaar met negativiteit. Enfin, met die van anderen. Mijn eigen negativiteit is tenminste nog grappig. Ik probeer me even een Vlaamse stand-upper voor de geest te halen die niet kampt met angsten of neuroses of depressie. Albrecht: Daar worden vaak verbanden gelegd die er niet zijn. Ik geloof best dat er comedians zijn die in hun jeugd of later iets hebben meegemaakt, en in humor een manier hebben gevonden om daarmee om te gaan. Maar dat is nooit de reden waarom ze op een podium zijn gekropen. Wij zijn allemaal op dat podium gekropen omdat we een astronomisch groot ego hebben. Comedians die zuchten dat ze niet graag in de spotlight staan, liegen. Geef dat nu toch gewoon toe, jongens. (denkt na) Ik heb me zelf ook lang geschaamd omdat ik altijd zoveel aandacht opeiste op café, maar ondertussen heb ik dat omarmd. Met mijn overwinning in de Comedy Cup heb ik bewezen dat ik geen slechte moppen maak, dus eigenlijk moeten vrienden blij zijn dat zij die gratis krijgen op café. (lacht) De nieuwe Philippe Geubels is een vrouw, klonk het na jouw overwinning. Maar als we het dan toch in de Denderstreek moeten zoeken, lijkt Raf Coppens me de betere vergelijking. Onder meer door de gedeelde zwartgalligheid, het ennui en de nood aan een ironieteken bij de helft van jullie grappen. Albrecht: Dat houdt misschien wel steek. Philippe Geubels gaat zeer breed en ik kan me echt niet voorstellen dat er ooit evenveel volk fan van mij zal worden. Raf en ik moeten het eerder van ons eigen publiek hebben. Vermijd je trouwens nog steeds vrouwelijke thema's in je sets? Dat leek van meet af aan een weldoordachte keuze. Albrecht: Uit schrik vooral. Je graaft als vrouwelijke comedian toch een beetje je eigen graf als je je vrouwelijkheid echt uitspeelt. Xander De Rycke kan gerust twintig minuten over zijn fluit praten, maar ik moet vooral niet over mijn vagijn beginnen op een podium. Ik merk zelfs al het verschil bij het publiek als ik gewoon lippenstift draag. Op welke manier? Albrecht: Het gaat over gunnen, denk ik. En over de Vlaamse mentaliteit. In de VS kun je gerust in hakken, een kleedje en lippenstift zalen platspelen, maar hier wordt er toch argwanend naar gekeken. Daar mag je echt een vrouw zijn, hier moet je het toch een beetje wegsteken. Of bereid zijn om veel harder te werken voor een lach. Het speelt iets meer bij vrouwen, maar hetzelfde geldt eigenlijk voor mannelijke comedians. Mocht Jens Dendoncker afgetraind en afgeborsteld zijn, vallen zijn moppen meteen anders. In comedy gunnen we knappe mensen gewoon minder. (denkt na) In Zwaar leven zit wel één stukje over vrouwelijkheid, feminisme en de korte Q&A die De Morgen me ooit liet invullen. Zaken zoals 'wat is jouw favoriete beautyritueel?' en 'wat zit er altijd in jouw handtas?'. Sowieso al vreemde vragen om aan mij te stellen - ik kam mijn haar, dat is mijn hele beautyritueel -, maar vooral storend hoe de man die mij voorging wél diepe, filosofische vragen kreeg. Dat onderscheid irriteerde me zo hard dat ik ze maar geroast heb met mijn antwoorden. Alleen had de vrouwelijke journalist dat niet helemaal door: 'Zo zie je maar dat vrouwen ook grappig kunnen zijn, Amelie.' Excuseer? Er is mij na een show nog nooit iemand komen zeggen dat ik wel grappig was 'voor een vrouw'. Akkoord, misschien ook omdat niemand met mij durft te praten na een optreden. Blijkbaar kom ik niet zo benaderbaar over. (lacht)Bij gebrek aan een podium wendde je je het afgelopen jaar tot Twitter en Instagram. Van bizarre livestreams van je eigen verjaardagsfeestje en een zeer lang volgehouden hoax waarin je jezelf als de nieuwe blondine van K3 presenteerde, tot jouw TinderTales, waarin het mannelijke kruim van de datingapp passeerde. Albrecht: Dat laatste is helaas voorbij. Ik ben verbannen voor het leven. Hoe word je verbannen van Tinder? Albrecht: Ik had een betalend abonnement genomen zodat ik naar rechts kon blijven swipen, want ik wou naar tienduizend matches toewerken en die mijlpaal vieren met ballonnen en taart. (monkelend) Blijkbaar kun je dus niet zomaar zonder onderscheid iedereen naar rechts swipen, want dan denkt Tinder dat je een bot bent. Dus lieten ze me weten dat ik hun app nooit meer mocht gebruiken en dat ze mijn geld zouden terugstorten. Serieus? Tinder wil mijn geld niet meer, hoe triestig is dat? En ze menen het. Ik heb me nog eens proberen aan te melden met het nummer van mijn moeder en het mailadres van mijn hond, maar dat werkte helaas niet. Je zou kunnen zeggen dat de grootste tristesse toch vooral in die laatste zin zit. Wil je het zo hard? Albrecht: Tindergrappen werken gewoon goed op Instagram en Twitter. In Zwaar leven zal ik ze beperkt houden - als ik er al iets mee doe - want je komt heel snel gefrustreerd over, en dat ben ik helemaal niet. Jouw absolute openheid op social media leert inderdaad dat er een fuckbuddy met een voorliefde voor cocaïne in het spel is. Albrecht:(haalt er de smartphone bij en citeert) Mijn fuckbuddy die me vraagt al om zes uur 's avonds af te spreken in plaats van om negen uur omdat hij dan nog geen coke heeft gepakt en nog iets waard is, is het meest romantische dat iemand voor mij deed in 2020. ' (droog) Tweeduizend nieuwe volgers door die tweet. Nu goed, ik ben zeer open op Twitter omdat mijn ouders dat niet lezen. Knack Focus daarentegen. Maar het interesseert me allemaal niet meer. Sorry, ouders! Je hebt een hele weg afgelegd voor je uiteindelijk met stand-upcomedy begon. Je werkte onder meer als postbode en in een chocoladefabriek, schreef je in voor een legeropleiding en modderde twee jaar aan in de dierengeneeskunde. Het lijkt alsof je alles snel beu wordt. Behalve comedy. Albrecht: Ik heb gewoon iets langer moeten zoeken naar wat ik echt wou doen. Comedy was nooit de kinderdroom, maar na honderd andere jobs uitgeprobeerd te hebben, weet ik nu wel dat dit het is voor mij. Alles wat ik probeerde, werd ik beu, deed ik louter voor het loonbriefje of mislukte. En toen ging ik stand-uppen. En dat mislukte niet. Al wacht ik nog steeds op het moment dat ik eindelijk door de mand val. Wat dacht je precies te vinden in het leger? Albrecht: Structuur. Als tiener bezocht ik de Koninklijke Militaire School en ik was meteen verliefd. Ik heb geen dwangneuroses, maar het minste dat je kunt zeggen is dat ik zeer gestructureerd ben. Niks zo makkelijk ook als een uniform. Je wordt betaald tijdens je studies en een pint kost tachtig cent. Helaas haalde ik net te weinig voor wiskunde om aan de officiersopleiding te beginnen. Jouw moeder liet ooit in De Morgen noteren dat je niet erg goed was in instructies aannemen van anderen. Naar verluidt moeten militairen dat weleens doen. Albrecht: Ik ben minder opstandig dan je zou denken. Mijn moeder beschouwt me blijkbaar als een soort ongeleid projectiel. (denkt na) Net als mijn manager eigenlijk. 'Eh, als je Amelie boekt, dan is het ook Amelie die je krijgt', mailt hij dan voorzichtig waarschuwend naar opdrachtgevers. Terwijl ik hooguit een beetje koppig ben, en nogal lastig om te scripten. En ik ga koken wanneer iemand mijn naam verkeerd schrijft. Zoals die keer toen er 'Amélie' op het scherm stond tijdens een repetitie van De slimste mens. Mét een accent. 'Als dit straks niet verdwenen is, ben ik gewoon weg', heb ik gesist. En tóén begreep ik waarom mijn manager me vooraf op het hart had gedrukt om 'vooral rustig te blijven'. (lacht)Ben jij eigenlijk altijd zo geweest? Was het altijd al van #zwaarleven? Albrecht:(lacht) Ik mag dat eigenlijk niet meer zeggen van mijn ouders, maar ik was echt een stom kind. Het soort kind dat je ergens heel tof vindt, maar meestal wil je er gewoon de kop van aftrekken. Het soort kind dat, als het bijvoorbeeld geen zin had in spelletjes, bij de Chiro dan maar aan de andere kant van het plein ging zitten bokken. (denkt na) Kort nadat ik de Comedy Cup gewonnen had, sprak een leerkracht van mijn oude school me aan: 'Nu snap ik u.' Ik herinner me het ook niet precies, maar blijkbaar maakte ik op mijn vijftiende al verontrustende, donkere opmerkingen waarbij iedereen twijfelde of het om te lachen was. Heel veel is er dus niet veranderd.