Een ingetogen kleinood, een 'golden oldie', een wervelend cadeau en een wat vrijblijvende edoch knap gestileerde wereldcreatie. Daaruit bestaat het virtuoos gedanste vierluik Selon désir.
...

Een ingetogen kleinood, een 'golden oldie', een wervelend cadeau en een wat vrijblijvende edoch knap gestileerde wereldcreatie. Daaruit bestaat het virtuoos gedanste vierluik Selon désir. Beginnen doet Ballet Vlaanderen in stijl met Edward Clugs ingetogen Les Noces op de kolkende tonen van Igor Stravinsky's muziek. De hoofdrollen zijn voor Philippe Lens en de innemende Lara Fransen. Zij vertolken twee jonge mensen die voor elkaar kiezen en niet willen uitgehuwelijkt worden. De strakke choreografie imponeert bovenal dankzij de humoristische toets die Teun van Roosmalen als de schijnbruid-in-'t-wit aan het geheel toevoegt. Dit stuk speelt, net als de meeste stukken van dit vierluik, in een sober decor: twee stevige houten wanden-op-wieltjes - net de wanden van een huis - staan in een V-vorm tegen elkaar maar worden geregeld verplaatst. Ze dansen als het ware mee.De gouwe ouwe van dienst is L'après midi d'un faune (Vaslav Nijinski's balletklassieker uit 1912, op bloedmooie, lyrische muziek van Claude Debussy) en speelt in een veel 'pompeuzer' decor, waarin het met een rotsformatie beschilderde achterdoek opvalt. Alles aan dit met historisch respect gedanst repertoirestuk doet wat ongemakkelijk antiek aan. Wim Vanlessen herinnert er als de sierlijke Faun (die in zijn dromen een nimf het hof maakt) bovenal aan dat de veelzijdigheid van dit vierluik te danken is aan de stoutmoedigheid van Vaslav Nijinski die radicaal brak met de klassieke ballettaal. Zijn choreografie is vandaag nog steeds bevreemdend én sensueel. Al maakt anno 2018 de wat protserige vormgeving (met opvallende pruiken en die geschilderde achterwand) dit stuk eerder 'interessant' dan rakend. Hoe anders is het derde luik waaraan dit vierluik zijn titel ontleent: Selon désir van Andonis Foniadakis. Deze choreografie - op schitterende muziek vanJulien Tarride die elektronische muziek tussen fragmenten uit Bachs Johannes- en Mattheuspassie mixte - ging in 2002 in wereldpremière bij Le Ballet du Grand Théâtre de Genève maar sprankelt nog als nieuw. Foniadakis hult alle dansers in kleurige plooirokjes en en laat hen over de scène cirkelen, terwijl hun lichamen diep lijken te buigen voor verlangen of door pijn. De dansers - waaronder een opvallend doorleefd dansende Belgische solist Philippe Lens, een uitbundige Matt Foley en wervelende Lateef Williams - gooien hun armen in een gravende beweging wanhopig neer om dan weer hoopvol op te veren. De mannen lijken zich in de rokjes nog vrijer te voelen dan de dames. Er wordt overigens geen onderscheid gemaakt tussen de seksen. Samen maken de dansers zowel een rituele cirkel als een soort piramides van verlangen. Selon désir fonkelt van verlangen, glinstert eigentijds, doet je vol bewondering naar de dansers én de veerkracht van een neergeslagen mens kijken. Alleen al dit stuk maakt de hele avond geslaagd. De virtuositeit van de dansers van Ballet Vlaanderen komt ook in het slotluik tot zijn recht. Maar, sommige choreografen lijken niet aan de verleiding te kunnen weerstaan om voor zulke getalenteerde dansers doorwrochte choreografieën te creëren die weinig meer dan esthetisch zijn. In dat bedje lijkt het knap gestileerde The Heart of August... continued ziek. Dit is het tweede deel van de choreografie die Édouard Lock tijdens het najaar van 2017 in L'oiseau de feu toonde, een drieluik bij Ballet Vlaanderen. Ook toen viel de virtuositeit van de in strakke, zwarte pakken gehulde dansers op die smachtend van verlangen van lichtbundel naar lichtbundel schreden, huppelden, sprongen of gleden. Ze deden dat op Gavin Bryars' stemmige kamermuziekcompositie, uitgevoerd door het HERMESensemble. Aan dat concept is er in het tweede luik nauwelijks gesleuteld. Lock gebruikt dit keer het verhaal van Orpheus en Eurydice als uitgangspunt om zijn dansers nog maar eens heel staccato te laten bewegen en elkaar zo min mogelijk aan te kijken terwijl hun lijven verlangend om elkaar heen kronkelen. De virtuositeit van de dansers spat alweer van de scène, de vrijblijvendheid van de choreografie evengoed... Deze voorstellingen maken van het vierluik Selon désir een erg gevarieerd programma waarin het verlangen op de meest uiteenlopende manieren naar dans vertaald wordt. Maar, het is ook een vierluik dat doet verlangen. Verlangen naar méér stukken zoals Foniadakis' wervelend én betekenisvol Selon désir. Smaakmaker: