NTGent doet in Menuet waar het al decennia goed in is: literaire klassiekers laten herleven door er potig acteertalent op los te laten dat niet excelleert in extravagantie maar in bedwelmende soberheid.
...

NTGent doet in Menuet waar het al decennia goed in is: literaire klassiekers laten herleven door er potig acteertalent op los te laten dat niet excelleert in extravagantie maar in bedwelmende soberheid. Een stijlbreuk met die voorbije decennia: de creatieveling in de regiestoel is geen oude rot met een carrièreverloop van een veertigtal A4'tjes, maar een pril talent. Liliane Brakema (°1987) zei nog niet zo heel lang geleden vaarwel aan de schoolbanken en bouwt aan een succesvolle carrière. Haar De Wilde Eend werd in 2016 geselecteerd door Het Nederlandse Theaterfestival. De jury noemde de voorstelling 'intelligent geregisseerd' en 'ontroerend'. Die labels kunnen ook op Menuet gekleefd worden.Maar het blijft een vrij onervaren regisseur, is op te maken uit het soms nog te duidelijk zichtbaar zijn van de regie-aanwijzingen. Brakema poot haar drie acteurs - Bert Luppes, Lien Wildemeersch en Chris Thys - neer in een indrukwekkend strak 'bouwsel' van kasten, stoelen, zetels en bedden. Denkt u daar vooral geen kussens, kleedjes en kleuren bij. Alle meubels zijn ontdaan van alle zachte materialen en kregen een laagje groen vernis, alsof ze al jaren ongebruikt zijn. Op en tussen die meubels spelen Luppes, Thys en Wildemeersch een man, zijn echtgenote en hun dienstmeisje. Dat er meer vuur is tussen de man en het dienstmeisje én tussen de echtgenote en haar zwager dan tussen de man en zijn echtgenote beroert de gemoederen. De drie praten nooit mét elkaar. Ze praten langs elkaar heen over hun eigenste gedachten bij alles wat er gebeurt. Dat praten doen ze in werkelijk schitterend gebeeldhouwde zinnen die stuk voor stuk het meesterschap van Louis Paul Boon onderstrepen. Op de meest sobere manier weet hij een mens of een situatie treffend te schetsen. Dat de man vertelt hoe zijn echtgenote het eten op de tafel 'stoot', bijvoorbeeld, geeft je meteen een beeld van het temperament van die vrouw. Brakema tracht die literaire soberheid te beantwoorden met een sobere regie. Ze geeft elk van de acteurs een basisbeweging waarop ze kunnen variëren. Wildemeersch speelt met haar spiedende blik, Thys toont haar mooie, machteloze handen en Luppes toont de frutselende handen en de wegkijkende blik van iemand die een ongemakkelijk geheim met zich meetorst. Vooral Luppes slaagt erin die basisbeweging tot een subtiele choreografie (de menuet is trouwens een Franse barokdans) uit te werken die hij al loerend en sprekend uitvoert. Bij de actrices weet Brakema minder makkelijk een evenwicht tussen karakter, beweging en verhaal te bereiken. Menuet breekt geen potten maar is wel een warm portret van een pijnlijke driehoeksrelatie én bovenal een ode aan de trefzekere taal waarin Boon de minst mooie kanten van de (verboden) liefde beschrijft. Smaakmaker: