The Play = waterwaswasser
...

Met haar eerste solo 'Salut Copain' sleepte ze de SABAM Jongtheaterschrijfprijs 2016 in de wacht. Ook in haar nieuwste worp 'Waterwaswasser' overtuigt Dounia Mahammed met haar tekst, al is de poëtische en associatieve vorm van deze tekst niet altijd even geschikt om op het podium de aandacht het publiek vast te houden. De vragen die ze stelt nodigen uit tot reflectie: op jezelf en de wereld om je heen. De scène is leeg op een vierkant met een kleiachtige substantie na. Op dit oppervlak balanceert de maakster terwijl ze haar vragen over het leven op de kijker afvuurt onder begeleiding van pianist Alan Van Rompuy. Samen vormen ze een ontmoeting tussen muziek, woord en ingetogen acteren. De volhouder krijgt een spel van taal met woordmopjes en een intense aandacht voor het hier en nu voorgeschoteld. Dounia kruipt op het podium in de huid van een kinderlijk, naïef, maar toch intelligent personage dat wijsheden poneert over loslaten, stabiliteit, chaos, verloren voelen, gemberthee - heel gezond - en flexibiliteit. Maar even goed vraagt ze het publiek om zelf na te denken en stelt ze meermaals dat ook zij het niet weet en twijfelt over haar gevoelens. Met haar tekst, een kruising tussen Engels, Nederlands, Frans en Duits, laat ze talen in elkaar overvloeien. Dat resulteert in nu eens slimme, dan weer schattige teksten die raadselachtig inwerken op het publiek. Tot plots het einde daar is, nogal abrupt. Maar hoe eindig je ook een monoloog over de vloeibaarheid van het leven? Hoe stop je met praten wanneer je niet weet hoeveel tijd je mag innemen? 'I'd like to take time, but I don't know which time is mine to take.'