Hoe zou het eraan toegaan tijdens het aangekondigde overleg tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Noord-Koreaanse president Kim Jong-un? Geen kat die het weet. Toch maakten Theater Zuidpool en Arsenaal/Lazarus er al een stuk over. Hun M.A.D. ontstond vanuit de nieuwsgierigheid over wat er gebeurt tijdens topoverleg tussen wereldleiders.
...

Hoe zou het eraan toegaan tijdens het aangekondigde overleg tussen de Amerikaanse president Donald Trump en de Noord-Koreaanse president Kim Jong-un? Geen kat die het weet. Toch maakten Theater Zuidpool en Arsenaal/Lazarus er al een stuk over. Hun M.A.D. ontstond vanuit de nieuwsgierigheid over wat er gebeurt tijdens topoverleg tussen wereldleiders. 'M.A.D.' komt uit de Koude Oorlog en staat voor Mutual Assured Destruction. Kort samengevat: wie zijn kernwapens gebruikt, kan een verwoestende aanval terug te verwachten. Gelukkig wordt er in het stuk níet met zulke zwaarwichtige termen gegooid. Op het podium primeert het luchtige spel. Dat spel speelt zich af in een 'typische' onderhandelingskamer met houten meubilair, statige vlaggen en elegante stoelen. Alle geluiden worden er gedempt door dik, grijs tapijt en door katoenen onderleggers onder de glaasjes water. In die kamer moeten de Amerikaanse president John en zijn Chinese collega Mi delicate onderhandelingen voeren om een kernramp te vermijden.Acteurs Willy Thomas en Sofie Decleir pretenderen niet dat ze de inhoud van dergelijke gesprekken kennen. Ze zijn niet zozeer bezig met wat er gezegd wordt, maar hoe dat wordt gezegd. Dat maakt M.A.D. zo misleidend, amusant én degelijk. Misleidend omdat je aanvankelijk vreest dat de twee acteurs, die tijdens de eerste minuten van de voorstelling enkel nietszeggende zinnetjes uitwisselen, zich gaan verliezen in hermetisch toneel. Dat gewauwel blijkt een onderhandelingsstrategie. Van zodra je dat inziet, wordt M.A.D. amusant. Decleir zet een onverstoorbare president neer, die met kostelijke mimiek op haar nerveuze collega reageert. Die kan dan weer niet stilzitten, heeft honger en dorst en weet niet hoe hij een telefoontoestel moet bedienen. Tegelijk is de leider van de vrije wereld in dit stuk een doortrapt acteur, die zelfs dronkenschap veinst om zijn onderhandelingspartner uit haar lood te slaan. Al roddelend over 'de Vlad' (een knipoog naar de Russische president Vladimir Poetin) en over Mi's vader lijken de twee uiteindelijk een akkoord te bereiken. Wat die consensus is, speelt in M.A.D. nauwelijks een rol. De makers tonen vooral van welke tragikomische tactieken leiders overal ter wereld zich bedienen aan de onderhandelingstafel, zonder zich slimmer of sluwer te willen tonen dan hen. Zo is M.A.D. niets minder of meer geworden dan een plezante spielerij in de schaduw van een werkelijkheid die niet zozeer komisch dan wel tragisch en gevaarlijk is. Teaser: