Hoeveel slapeloze nachten hebt u erop zitten?
...

Hoeveel slapeloze nachten hebt u erop zitten? Dries Douibi: Dat klinkt iets te dramatisch maar de afgelopen weken waren intens. Wij zijn een creatiefestival - er stonden 18 coproducties op de planning - en zijn als werkgever verantwoordelijk voor een heel arsenaal mensen. Van kunstenaars die we de opdracht geven om een voorstelling voor ons festival te creëren tot de ondersteunende krachten zoals technici en mensen die ons administratief bijstaan of de ticketverkoop in goede banen leiden. Dat we die beslissing van thuis moesten nemen, elk vanuit zijn inderhaast gecreëerde werkplek te midden koffiemachines, kinderen, dieren en andere huisgenoten, maakte het er niet makkelijker op. Het festival zou op 8 mei van start gaan. Amper drie weken voor de aftrap, annuleert u het evenement. Douibi: De crisis waarin de wereld zich bevindt, is een van de meest onvoorspelbare crisissen die de mensheid de afgelopen eeuw meemaakte. Dat maakt het nemen van beslissingen zo moeilijk. We overlegden voortdurend met andere grote kunstenfestivals zoals Wiener Festwochen of Holland Festival. Bovendien viel de beslissing al eerder, op 1 april. Alle grote festivals werken zo. Ook de zomerfestivals, ja. Denk maar niet dat grote zomerfestivals zoals Rock Werchter de beslissing nog niet genomen hebben. Wij zijn een internationaal kunstenfestival en werken al sinds 1996 samen met kunstenaars uit alle uithoeken van de wereld. Onder meer uit China en Italië. We houden voortdurend intensief contact met de kunstenaars. Door onze gesprekken met Chinese en Italiaanse kunstenaars konden we de ernst van de situatie inschatten en begrepen we dat alternatieve scenario's - zoals het festival een maand uitstellen of een week inkorten - geen zin had. De afgelopen twee weken werkten we aan een zo goed mogelijke regeling voor de kunstenaars met wie we samenwerken. Vertel?Douibi: Onze grootste bekommernis ligt bij de mensen met de meest broze statuten: freelancende kunstenaars en de freelancende medewerkers van die kunstenaars en van onze eigen organisatie. We dekken voor iedereen de creatiekosten zoals afgesproken en we vroegen aan onze kapitaalkrachtiger partners met een stevige sociale zekerheid - zoals het Duitse gezelschap Münchner Kammerspiele - om solidair te zijn met de minder sterke kunstenaars. Concreet betekent dit dat we de kleinere gezelschappen of kunstenaars uit landen waar er amper een sociaal vangnet is - denk aan uit Brazilië - een groter percentage betalen van het bedrag dat ze per gespeelde voorstelling zouden krijgen dan de sterkere partners. U vraagt ook steun aan het publiek. Doet deze crisis KFDA financieel wankelen?Douibi: Niet wankelen, maar wel beven. We zijn, naast subsidies erg afhankelijk van onze ticketverkoop, internationale samenwerkingen en sponsors, onze financiële situatie is daardoor fragiel. Deze beslissing creëert een put van circa 500.000 euro bij ongewijzigd beleid... Maar wij willen ons publiek vooral oproepen om ons te helpen de meest kwetsbare in de kunstensector te steunen. Namelijk de freelance kunstenaars en kunstwerkers die volledig zonder inkomen vallen. Toeschouwers kunnen ons hierin steunen door een 'ghostticket' of een 'ghostpass' te kopen. Je koopt tickets voor voorstellingen die dit jaar niet zullen plaatsvinden en met deze inkomsten kunnen we die kwetsbaren door deze moeilijke periode helpen.Volgend jaar bestaat het festival 25 jaar. Kennen we het programma al? Douibi:(glimlacht) Deels. De samenwerkingen die we nu planden met onder meer Romeo Castellucci en Susanne Kennedy zullen dan te zien zijn. Al zullen die voorstellingen helemaal anders ogen. Deze crisis verandert ons als mens, als samenleving en als festival. Hoe anders zal het festival ogen?Douibi: Twee weken geleden maakten we ons programma bekend. Daarin kon je al merken dat we de publieke ruimte meer willen inpalmen met allerhande projecten. En we willen als festival ingaan tegen het oprukkende isolationisme, nationalisme en de repressie die door deze crisis aangewakkerd worden. Wij zijn elkaars sociale zekerheid. Dat besef willen we meer dan ooit uitdragen met ons festival. Tussendoor, welke plaat staat momenteel op repeat in uw kot? Douibi: De nieuwe plaat van Childish Gambino. Die heerlijk melodische plaat vol funk en experimentele elektro loodste me door deze hectische periode. Komt hij Childish Gambino volgend jaar meevieren? Douibi: (lacht) Dat zou de geweldig zijn!Voer ons eens mee naar die editie van 2021. Douibi: Dat kan ik doen door een van de mooiste momenten uit de afgelopen weken te beschrijven. We gaven een creatie-opdracht voor een film aan de Chinese kunstenaar en documentairemaker Wang Bing die afwisselend in Guangzhou en Hongkong woont. Omdat we regelmatig contact hadden, maakten we via hem mee hoe de covid-19 daar uitbrak. Plots zat hij in quarantaine in een kamertje met een geleende computer. 'Zet dit - wat je nu meemaakt, waar je nu zit - op scène in een 72 uur durende performance', vroegen we hem. Het was pakkend om van zo nabij te zien hoe de realiteit de ontwikkeling van een kunstwerk volledig deed kantelen, van film naar performance. Het resultaat is volgend jaar te zien. Samen met de andere zeventien creatieopdrachten én nog veel meer.Dat belooft een bomvolle editie te worden. Douibi: Het wordt een extra grand cru-editie. Daarom overwegen we om de creaties van onze Brusselse kunstenaars - zoals Radouan Mriziga, Cherisch Menzo of Léa Drouet - in het najaar te presenteren bij een van onze partners, zoals het Kaaitheater of La Raffinerie.Veel kunstenaars experimenteren online. Dat was geen piste voor het festival?Douibi: We hadden niet de tijd om die piste grondig uit te spitten. We investeerden in op een goede manier deze annulering vervolmaken. Ik heb ontzettend veel respect voor die experimenten en volg ze op, maar deze crisis leert ons bovenal dat we - ondanks die wondere digitale wereld - zo nood hebben aan sociaal, fysiek contact. Dat is waarom theater zo levensnoodzakelijk is. Theater is een broodnodige manier om samen mens te zijn en voor elkaar te zorgen.