'TW: perinatale sterfte' staat er op de site van Kunstenfestivaldesarts naast de informatie over spreektaal, prijs en duur van de voorstelling Pieces of a Woman. 'TW' betekent 'Trigger Warning'. Deze voorstelling kan opgelopen trauma's openrijten... Maar de voorstelling is bovenal een ode aan de veerkracht van vrouwen.
...

'TW: perinatale sterfte' staat er op de site van Kunstenfestivaldesarts naast de informatie over spreektaal, prijs en duur van de voorstelling Pieces of a Woman. 'TW' betekent 'Trigger Warning'. Deze voorstelling kan opgelopen trauma's openrijten... Maar de voorstelling is bovenal een ode aan de veerkracht van vrouwen. Mundruczó en Wéber - man en vrouw in het dagelijkse leven - leverden vorig jaar op Netflix een indrukwekkend sterke film af over een jonge vrouw, Martha, wiens kindje heel kort na de geboorte overlijdt. Die hartverscheurende ervaring - meesterlijk vertolkt door Vanessa Kirby - ontketent een familiecrisis. Martha's twee zussen en moeder willen de vroedvrouw die de bevalling begeleide voor de rechtbank sleuren. Ze haten Martha's man Sean, vertolkt door Shia Lebeouf. De familie wil iemand de schuld geven van dit drama. Martha wil niets van dat alles. Mundruczó brengt het verhaal met een nietsontziende camera in beeld. Een ijzersterke film die onder het vel kruipt of, zoals Knack Focus-collega Dave Mestdach in januari al schreef, 'een rauw, frustrerend relatiedrama dat nu al getipt wordt voor de Oscars'.Op Kunstenfestivaldesarts is nu de theaterversie van deze film te zien. Dat klinkt als een gemakkelijk doorslagje. Dat is het geenszins. Mundruczó en Wéber goten in 2018 de traumatische bevalling die ze zelf meemaakten in een stuk voor het Poolse theatergezelschap TR Warszawa. Op dat stuk is de prachtfilm gebaseerd.Dat stuk is deze week als livestream te zien op het Brusselse Kunstenfestivaldesarts. In tegenstelling tot de film, speelt het stuk zich - behalve de bevalling in het appartement van Maya (Martha in de film) en Lars (Sean in de film) - op een avond in de flat van de moeder af. Die beperking in ruimte en tijd maakt het verhaal gebalder en daardoor nog beklemmender en indrukwekkender. Mundruczó filmt de proloog waarin de traumatische bevalling zich afspeelt. De rest van het meer dan twee uur durende stuk - neen, het verveelt geen seconde - wordt gefilmd door regisseur Michal Dymek. Af en toe zoomt de camera uit en krijg je het lange podium te zien waarin - van links naar rechts - een badkamer, woonkamer en keuken te zien zijn. Alle ruimtes zijn hyperrealistisch ingericht. Als een filmset. Het filmen van de scènes gebeurt ook alsof het een film is. Heel af en toe zie je een van de cameramannnen of spot je een het zendmicrofoontje van een van de acteurs. Dan besef je opnieuw dat je naar een 'gefilmd theater' kijkt. Maar je vergeet het prompt weer. Omdat het spel zo secuur is, de camera zo perfect gehanteerd wordt, de subtiele soundscape zo griezelig goed is en omdat het verhaal zo ingenieus gecomponeerd is. Want Mundruczó en Wéber maken de thaterpersonages nog iets rauwer dan de filmpeonages én verweven in het verhaal ook kleine scènes in die een volgend drama verraden. Terwijl ze bij de toeschouwer het vermoeden over de donkere toekomst voeden, laten ze op de scène moeder en dochters elkaar hervinden. Het levert een betoverend slotbeeld rond de piano op dat heel gelukkig oogt. Maar als toeschouwer zie je ook de schaduw van de dieptrieste toekomst...