'Wat is de meest betrouwbare bank?' Sarah Vangeel - uitgedost als spaarvarken, met een lichtroze muts waarvan de uiteinden een beetje rechtop staan en met een leeg (roze) plattekaasdoosje op haar neus - kijkt het publiek in De Studio en thuis met een holle blik aan. Dan zegt ze droog 'de vensterbank' en loopt ze gauw de scène af, op zoek naar haar collega's van Compagnie Barbarie.
...

'Wat is de meest betrouwbare bank?' Sarah Vangeel - uitgedost als spaarvarken, met een lichtroze muts waarvan de uiteinden een beetje rechtop staan en met een leeg (roze) plattekaasdoosje op haar neus - kijkt het publiek in De Studio en thuis met een holle blik aan. Dan zegt ze droog 'de vensterbank' en loopt ze gauw de scène af, op zoek naar haar collega's van Compagnie Barbarie. Vangeel en co timmerden al sinds het najaar van 2020 aan hun Pak De Poen! , een voorstelling over 'kapitalisme en kinderen'. Dat die voorstelling een olijke knipoog is naar de gelijknamige show die op 8 april 1987 voor het eerst (en het laatst) door de broers Manu en René Verreth gepresenteerd werd, was een interessant uitgangspunt maar werd, door de coronatoestand, een kans om ook een échte televisieshow te brengen. De show uit 1987 was een liveshow waarin de deelnemers 1 miljoen Belgische frank konden winnen. Niet het te winnen geldbedrag maar alle blunders - haperende lichten, slechte quizvragen, bezette telefoonlijnen, ... - maakten het programma legendarisch. De show was het dieptepunt uit de carrière van de broers Verreth. En, met de nodige fantasie, kan je er ook een falen van het kapitalisme in zien.Spek naar de prettig gestoorde bek van Collectief Barbarie. In een regie van Karolien De Bleser stuiven Liesje De Backer, Amber Goethals, Lotte Vaes en Sarah Vangeel door het bont 'zijdendoekendecor' van Michiel Van Cauwelaert. Ze heten met de flair van flamboyante televisiepresentatrices en de geestige gekte van comédiennes het publiek thuis én in de zaal hartelijk welkom in hun show. Tijdens die show maken we kennis met Simonne-van-de-cijfers (een heerlijk droog spelende Liesje De Backer), oma met de parels in de schoot (Lotte Vaes), de veilingmeester met de uitpuilende tanden (Lotte Vaes op haar allerbest) sterdanseressen Linda en Linda (Vaes en De Backer), showmanager Herman-met-de-H--van-Hebben (Amber Goethals in topvorm), een perenboer (Goethals), Juf Kathleen (Vangeel) en Meester Tim (Vangeel). Er wordt geteld, gebeld (met croissants, parels en wijsvingers), geveild, gezongen (met gigantische plastic lippen waar Bianca Castafiore jaloers op zou zijn) , gestruikeld en - tijdens de pauze - vodka gezopen. Intussen gaat het bedrag op het scorebord vlot omhoog en omlaag en wordt de les - 'Meer is beter' - er met zwier in gelepeld en, tot slot, met veel bombarie doorprikt. De actrices wervelen als vier goedgemutste en lekker zelfrelativerende bommetjes energie over de scène en tuimelen van het ene karikaturale personage in het andere. Dit is écht een voorstelling voor iedereen vanaf zeven jaar. Door zo doldwaas en lekker ongeremd te spelen met theatercodes, televisieshowcodes en regels over geld verdienen, bekijk je de show live én thuis met een grote glimlach op het jonge én volwassen gezicht. Tot op het einde. Het eerste einde. Er is ook een tweede einde dat, op het scherm, minder goed overeind blijft wegens net te didactisch ogend en klinkend. Maar die wat valse eindnoot mag de kijkpret absoluut niet bederven. Pak De Poen! is o zo welkom geestig theater, ook al is het onderwerp en de aanleiding bloedserieus: er bij jong en oud inhameren dat de mooiste dingen niet te koop zijn. Amen.