The Play = Journey

Gezelschap = Koen De Preter

In een zin = Een guitig en soms rakend broos portret van een vurige ontmoeting, enkel jammer van de gekunstelde kennismakingscène.

Hoogtepunt = De 'discotheekscène' waarin Pouget en De Preter keuvelen als twee geile pubers, elk met een glas (water) in de hand en op de ophitsende tonen van Alicia Keys' Girl on Fire.

Score = * * *

'This girl is on fire!', schreeuwt Alicia Keys door de geluidsboxen. Op de kale, witte scène staat een 87-jarige girl. In een roze T-shirt, donkerrode broek en witte haren wiegt Alphea Pouget als een verliefd meisje terwijl ze met grote ogen schalks in de ogen van Koen De Preter kijkt. Hij staat dicht tegen haar aan, trappelt stoer ter plaatse terwijl zijn borst en bekken almaar heftiger pulseren.

Ze zijn zeldzaam, zulke flirtscènes die tegelijkertijd hilarisch én ontroerend zijn. Maar niet in deze Journey. De Preter tilde de beperkingen van haar lichaam op tot het uitgangspunt van zijn creatie. Het maakt dit stuk tot een guitig en soms rakend broos portret van een vurige ontmoeting. Minpunt is de scène waarin de twee een stroeve, zelfs agressieve kennismaking faken: beschamend gekunsteld.

Tot slot, serveren we het beginbeeld. Bij het binnenkomen, zie je hoe beide zich dansers opwarmen. De Preter stretcht zijn eenendertigjarige lijf snel en zorgzaam. Pouget beweegt haar strammer geworden ledematen elegant. Net voor de zaallichten doven, vouwt ze de handen: 'Laat me vanavond een girl on fire zijn', bidt ze. Gebed verhoord! Zo willen wij ook oud worden.

Els Van Steenberghe

Smaakmaker:

teaser J O U R N E Y from Koen De Preter on Vimeo.

Els Van Steenberghe

De volledige recensie leest u binnenkort (woensdag 10 april 2013) in Knack Focus

Meer info: www.koendepreter.com

The Play = JourneyGezelschap = Koen De PreterIn een zin = Een guitig en soms rakend broos portret van een vurige ontmoeting, enkel jammer van de gekunstelde kennismakingscène.Hoogtepunt = De 'discotheekscène' waarin Pouget en De Preter keuvelen als twee geile pubers, elk met een glas (water) in de hand en op de ophitsende tonen van Alicia Keys' Girl on Fire. Score = * * * 'This girl is on fire!', schreeuwt Alicia Keys door de geluidsboxen. Op de kale, witte scène staat een 87-jarige girl. In een roze T-shirt, donkerrode broek en witte haren wiegt Alphea Pouget als een verliefd meisje terwijl ze met grote ogen schalks in de ogen van Koen De Preter kijkt. Hij staat dicht tegen haar aan, trappelt stoer ter plaatse terwijl zijn borst en bekken almaar heftiger pulseren. Ze zijn zeldzaam, zulke flirtscènes die tegelijkertijd hilarisch én ontroerend zijn. Maar niet in deze Journey. De Preter tilde de beperkingen van haar lichaam op tot het uitgangspunt van zijn creatie. Het maakt dit stuk tot een guitig en soms rakend broos portret van een vurige ontmoeting. Minpunt is de scène waarin de twee een stroeve, zelfs agressieve kennismaking faken: beschamend gekunsteld. Tot slot, serveren we het beginbeeld. Bij het binnenkomen, zie je hoe beide zich dansers opwarmen. De Preter stretcht zijn eenendertigjarige lijf snel en zorgzaam. Pouget beweegt haar strammer geworden ledematen elegant. Net voor de zaallichten doven, vouwt ze de handen: 'Laat me vanavond een girl on fire zijn', bidt ze. Gebed verhoord! Zo willen wij ook oud worden.Els Van SteenbergheSmaakmaker: teaser J O U R N E Y from Koen De Preter on Vimeo.Els Van SteenbergheDe volledige recensie leest u binnenkort (woensdag 10 april 2013) in Knack FocusMeer info: www.koendepreter.com