Aïcha Cissé alias 'Tarantula Long Legs Black Long Legs' en Aminata Demba alias 'Angela d'Angela Love Warrior' voelden zich verplicht om, met regisseur Frédérique Lecomte, een voorstelling te maken over de schrijnende 'typecastinghorror' waar (zwarte) actrices voortdurend mee geconfronteerd worden tijdens audities. Net zoals bij hun vorige samenwerking, Dis-moi wie ik ben, verpakken ze dat statement niet in een droog en donker stuk, maar in een bonte, met humor doorspekte voorstelling.
...

Aïcha Cissé alias 'Tarantula Long Legs Black Long Legs' en Aminata Demba alias 'Angela d'Angela Love Warrior' voelden zich verplicht om, met regisseur Frédérique Lecomte, een voorstelling te maken over de schrijnende 'typecastinghorror' waar (zwarte) actrices voortdurend mee geconfronteerd worden tijdens audities. Net zoals bij hun vorige samenwerking, Dis-moi wie ik ben, verpakken ze dat statement niet in een droog en donker stuk, maar in een bonte, met humor doorspekte voorstelling.Zo komt het dat Cissé en Demba in exuberante kostuums de kale scène opdraven, terwijl op de achtergrond geluiden van een boksmatch klinken. De vloer is een simpele vierkante, zwarte balletvloer, afgeboord met witte tape. Kortom, een simpele boksring om racisme knock-out te kloppen. Een verkleedkoffer staat paraat om de dames bij hun missie te helpen. Die missie? Tonen dat zij ook 'witte rollen' kunnen spelen. Cissé - uitgedost als de vrouwelijke collega van Spiderman - en Demba, in een pak dat haar tot een stoerdere en fuchsia versie van Mega Mindy maakt, bestormen het podium. Hun intentie lijkt: éindelijk een rol als superheldin in een Marvelfilm veroveren. Al stuivend, glijdend, kronkelend en marcherend stoeien ze met personages van Anton Tsjechov, William Shakespeare, Euripides en Hugo Claus. Voorts persen ze trauma's uit hun strot over voorstellingen en films waaruit ze geschrapt werden wegens 'verwarrend voor de toeschouwer' of een gebrek aan huidkleurig ondergoed voor zwarte actrices. Cissé zingt een ontroerend Ik heb pijn op de tonen van Stille nacht en Demba trakteert het publiek op wat Elvis Presley-zoetheid. Tot ze onze gedachten lijken te raden. Waarom al die tijd stoppen in witte rollen en het podium niet gebruiken om het publiek voluit onder te dompelen in rollen die geschreven werden door zwarte mensen en (ook) voor zwarte actrices?Er volgt een opsomming, voorgelezen door Cissé, van sterke zwarte pennen zoals Bernardine Evaristo en Wole Soyinka. Maar gaandeweg hoor je de namen almaar moeilijker omdat Demba een furieuze monoloog afsteekt en tracht om de 'T' van theater in praktijk om te zetten. De 'T' staat volgens het duo voor 'transformatie'. Theater doet transformeren. Hopen ze. Helaas zal niet alleen het theater zo'n noodzakelijke transformatie kunnen forceren. Het kan wél een pioniersrol spelen. Bijvoorbeeld door, na dit stuk dat doordrongen is van de terechte woede over de manier waarop zwarte actrices behandeld worden, in te zetten op een stuk waarin die 'witte cultuur' vastberaden doordrongen wordt met personages, plots, zinnen, en songs uit de 'zwarte cultuur'. Na deze in geestigheid verpakte tragische voorstelling die eigenlijk overbodig zou moeten zijn maar broodnodig is, kijken wij reikhalzend uit naar de derde samenwerking van dit vrouwelijke triumviraat. Na de furie morgen de zwarte kunstenaars écht triomferen.