Wanneer ik halverwege ons onderhoud in de Vooruit nog een rondje gember-citroenkombucha haal - we zijn tenslotte in Gent - blijft de tape gewoon lopen. Om de tijd te doden begint Isolde Van den Bulcke dan maar zachtjes te neuriën en gedempt over de achtergrondgeluiden van het café heen te zingen. Het moet de eerste keer zijn dat ik bij het uittikken stukken van een interview dode lucht heb teruggespoeld om alles nog eens te beluisteren. Van den Bulcke heeft nu eenmaal een bezwerende stem die je eender wat kan verkopen. Een goede eigenschap ook voor iemand die als Tristan propvolle, tussen jazzy dromen en koortsige electronicanachtmerries schipperende ambientpop maakt. Deze week verschijnt Delidomia, de tweede ep van de vrouw die de milde waanzin van Björk lijkt te combineren met het eigenzinnige van Melanie De Biasio en het kapsel van...
...