ASL: 22. Vrouw. Verenigde Staten.

Instagram: @slayyyter

Klinkt als: Britney Spears met een platencontract bij PC Music.

© TWITTER-SLAYYYTER@SLAYYYTER

'Stream so I can afford larger implants', port Slayyyter haar luisteraars op Spotify aan. De Amerikaanse aspirant-popster houdt er een bijzondere esthetiek op na. Ze ziet eruit als Paris Hilton ten tijde van The Simple Life, bracht een kerstsingle uit met als refrein 'All I want for Christmas is to get fucked', tweet onthullingen als 'de geruchten zijn waar, ik ben een slet' en post selfies vol glitter, glamour en uitdagende poses op Instagram. Slayyyter lijkt wel de verpersoonlijking van trashy nilliesnostalgie. Of zoals ze zichzelf omschrijft: 'Een sexy internetbitch met de sound van in-your-face pop uit de late jaren 2000. ' Haar grootste muzikale invloeden zijn dan ook The Cheetah Girls, Hannah Montana, Britney Spears, Hilary Duff en Lady Gaga. De kans is groot dat u zich nu al krijsend achter uw pre-ironische, muzikaal correcte platenkast verstopt. Jammer, want Slayyyter maakt verdomd catchy bubblegumpop. Dat vinden wij niet alleen. Volgens NME kan ze met de juiste aanpak een popcultuurfenomeen worden. The Fader gaat nog een stapje verder en noemt haar de toekomst van de popmuziek. En ook Charli XCX, Grimes en Kim Petras zijn fan.

© TWITTER-SLAYYYTER@SLAYYYTER

Tot voor kort werkte Slayyyter nog in een kapsalon, maar na amper negen singles heeft haar myspacecore online een stevige cult following opgebouwd. Mine, haar recentste worp en volgens Slayyyter de ideale soundtrack voor dronken seks op de achterbank van een Uber, schopte het zelfs tot in de iTunes Pop 100. De ongebruikelijke valentijnstrack stond even op nummer 38, ergens tussen Ariana Grande, Backstreet Boys en Avril Lavigne. Weinige onafhankelijke artiesten krijgen dat voor elkaar, laat staan een extravagante queen of trash. Met haar eerste mixtape en uitverkochte liveshows op komst ziet Slayyyters toekomst er flashy rooskleurig uit. De nieuwe implantaten zijn al in zicht.

Een willekeurige quote: 'Er zijn twee soorten pop. Je hebt betekenisvolle pop waarnaar mensen luisteren omdat ze zich erin herkennen. En er is mijn soort pop, die eerder dient als escapisme. Waarschijnlijk vinden veel mensen mijn muziek dom, maar ze omarmt het plezier van drie minuten lang niet te hard moeten nadenken. Dat is ook een doel.'