We lijken het in de Lage Landen niet te beseffen, maar Sevdaliza - née Sevda Alizadeh - is de voorbije jaren uitgegroeid tot een wereldster, een beetje toch. Haar debuutplaat ISON (2017) en de ep The Calling (2018) werden internationaal bejubeld. Pitchfork noemt haar een 'provocateur with a sense of global mission'. Haar conceptuele videoclips zijn heuse kunstwerken die miljoenen views halen. Billie Eilish noemt haar een rechtstreekse inspiratiebron voor You Should See Me in a Crown. Ze werkte samen met Asap Ferg. Emmanuel Adjei, de Amsterdammer die een aantal van haar videoclips en haar kortfilm The Formula coregisseerde, maakte nadien videoclips voor Madonna en bedacht onlangs nog de verhaallijn voor Beyoncés Black Is King. En op Spotify haalt ze bijna vijfhonderdduizend maandelijkse luisteraars. Ter vergelijking: dat zijn er meer dan Eefje de Visser en Joost samen.
...

We lijken het in de Lage Landen niet te beseffen, maar Sevdaliza - née Sevda Alizadeh - is de voorbije jaren uitgegroeid tot een wereldster, een beetje toch. Haar debuutplaat ISON (2017) en de ep The Calling (2018) werden internationaal bejubeld. Pitchfork noemt haar een 'provocateur with a sense of global mission'. Haar conceptuele videoclips zijn heuse kunstwerken die miljoenen views halen. Billie Eilish noemt haar een rechtstreekse inspiratiebron voor You Should See Me in a Crown. Ze werkte samen met Asap Ferg. Emmanuel Adjei, de Amsterdammer die een aantal van haar videoclips en haar kortfilm The Formula coregisseerde, maakte nadien videoclips voor Madonna en bedacht onlangs nog de verhaallijn voor Beyoncés Black Is King. En op Spotify haalt ze bijna vijfhonderdduizend maandelijkse luisteraars. Ter vergelijking: dat zijn er meer dan Eefje de Visser en Joost samen. Om maar te zeggen: Sevdaliza, een Rotterdamse met Iraanse roots, is eigenlijk te groot voor Nederland geworden. Dat is des te indrukwekkender als u weet dat ze nog steeds onafhankelijk werkt en zoveel mogelijk zelf doet, of het nu gaat om producen, mixen of regisseren. Haar hypnotiserende, poëtische mix van r&b, avant-garde, elektronica, indie, triphop en klassieke arrangementen lijkt dan ook niet gemaakt om zich door landsgrenzen te laten beperken. Deze week verschijnt haar tweede album Shabrang, dat ze omschrijft als 'een reis van zelfontdekking, eigenliefde en het vinden van vrede te midden van alle chaos in de wereld'. Er was namelijk wel wat chaos. Ook in het leven van Sevdaliza zelf. Je blauw oog op de hoes staat voor de turbulente jaren die op je debuutplaat volgden, zo schrijf je. Heeft het succes van ISON je overrompeld?Sevdaliza: Niet zozeer het succes zelf, eerder de energie die daarbij vrijkwam. Na ISON voelde ik die langs alle kanten. Ik ben heel sensitief en heb die gevoeligheid nodig om muziek te maken, maar plots runde ik ook een business en moest ik me bezighouden met al die verschillende facetten, terwijl ik mezelf eigenlijk nog aan het ontdekken was, als mens en als artiest. Ik werd in een leven gegooid waarvan ik zelf de structuur had opgezet, maar niet helemaal wist wat dat inhield. Het was vooral véél. Dat is waar Shabrang over gaat. Natuurlijk ben ik wel omringd door een hecht team, maar ik ben wel diegene die bepaalt wat ik maak en uitbreng. Als je naar mijn muziek luistert, luister je rechtstreeks naar mij en niet naar nog vier andere cowriters. Dat is mooi, maar het brengt ook veel verantwoordelijkheid met zich mee. Ik heb geen major label om me achter te verschuilen. De feedback komt rechtstreeks op mijn bord terecht. De hoogtes zijn hoger, maar de laagtes ook lager. Heb je jezelf zo niet te veel weggecijferd?Sevdaliza: Ik wist van in het begin dat zodra ik muziek zou maken ik me erin zou vastbijten. Ik ben een controlefreak, en er waren momenten dat ik met moeite het hoofd boven water kon houden. Muziek maken vervoert me, maar het 'ontvoert' me ook. Ik leer nog steeds hoe ik daarmee moet omgaan. En daar kwam nog de spreekwoordelijke druk van de tweede plaat bovenop.Sevdaliza: Daar heb ik weinig last van terwijl ik iets maak. Hoe meer ik me laat leiden door externe druk, hoe minder ik in staat ben om de muziek te creëren die ik wil. Natuurlijk is zo'n tweede album spannend, maar ik heb me nooit afgevraagd of ik het nog wel zou kunnen. Integendeel: sinds ISON weet ik wat ik kan en durf ik muzikaal meer. De titel Shabrang verwijst naar de Perzische mythologie en slaat op het 'nachtkleurige paard' van de held Seyavash. Wat betekent Shabrang voor jou?Sevdaliza: Ik hou ervan om mythologische verhalen naar het nu te brengen. Je identiteit is niet alleen iets dat je ontwikkelt vanaf je geboorte, maar ook een soort voorouderlijke lijn die je onbewust met je meedraagt. Wanneer ik iets maak, denk ik vaak: waar komt dit plots vandaan? Zo voel ik veel affiniteit met de Perzische cultuur, en dan stuit ik per toeval op een boek of gedicht dat heel erg past bij wat ik op dat moment aan het maken ben. Sommige mensen vinden wat ik doe pretentieus, maar ik vind dat helemaal geen negatief woord. Er zit een bepaalde grootsheid in mijn werk die ik aanvankelijk niet kon verklaren, maar waarvan ik nu besef dat ze gewoon in mijn DNA zit. Je lijkt ook wat op jezelf te staan in de Nederlandse muziekwereld. Heb je het gevoel dat je bij een scene hoort?Sevdaliza: Niet echt. Maar ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit gewild heb, ook al had ik de kans. Misschien heeft dat ook iets te maken met het feit dat ik als kind van Iran naar Nederland ben verhuisd. Ik heb altijd al mijn eigen wereld gecreëerd. Nederland en België staan op Spotify niet eens in de top vijf van plekken waar je het meest gestreamd wordt.Sevdaliza: Ik weet ook niet hoe dat komt. Misschien heeft mijn muziek een bepaalde passie die in bepaalde culturen beter werkt. In Rusland en Brazilië heb ik bijvoorbeeld heel veel luisteraars en ik krijg geregeld berichtjes van over de hele wereld. Ik heb de voorbije jaren ook de kracht van het internet ontdekt. De manier van communiceren op zo'n platform sluit aan bij het pure en transparante dat ik zoveel mogelijk nastreef in alles wat ik doe.Je durft je sociale media ook te gebruiken als megafoon. Bijvoorbeeld toen Kylie Jenner en Vogue Hong Kong zonder toestemming of credits je song Marilyn Monroe gebruikten bij een promofilmpje.Sevdaliza: Ik heb in het verleden zulke incidenten vaak laten passeren, maar het is me de voorbije jaren zo vaak overkomen dat ik niet langer kon zwijgen. Mijn muziek is heel persoonlijk. Als een nummer dan plots voor commerciële doeleinden wordt gebruikt, is dat heel bevreemdend. Het is zelfs niet flatterend, want enkel het omhulsel wordt gekopieerd, niet het idee erachter. Je kunt dat niet compenseren met geld, maar het heeft wel een symbolische waarde dat je er tenminste voor betaalt en aangeeft wie het heeft gemaakt. De videoclip bij Oh My God, een verzameling oude familiebeelden, contrasteert nogal met het hyperesthetische van je andere clips. Bewust?Sevdaliza: Dat had deels te maken met de huidige omstandigheden, met corona, maar ook met de zoektocht naar waar het allemaal begon. Ik heb die oude beelden per ongeluk herbekeken omdat ik ze had laten digitaliseren, en ik was vergeten hoe ik als kind was. Pas toen ik mezelf keyboard zag spelen en dansen, besefte ik dat ik altijd al muzikaal ben geweest en graag performde. Ook al ben ik pas muziek beginnen op te nemen toen ik al vijfentwintig was. Die filmpjes bevestigen dat dit is wat ik hoor te doen. Ooit luidde je bio op sociale media 'I am what you want me to be'. In Oh My God vraag je je nu af: 'Who should I be?'Sevdaliza: Ik denk dat ik intussen meer ben geëvolueerd naar 'I am what I am'. Ik heb mezelf meer gevonden.