Leden: Mia Berrin (zang en gitaar), Mari Alé Figeman (bas), Shelby Keller (drum) en Alex Mercuri (gitaar)
...

In het lang: Tijdens haar middelbare schooltijd waren er twee dingen die voor Mia Berrin onbereikbaar leken: cheerleader worden en in een band zitten. Voor het eerste was ze niet populair genoeg, het andere leek haar meer weggelegd voor witte jongens dan voor een queer vrouw van kleur zoals zij. Intussen is ze erin geslaagd om de twee te combineren: Pom Pom Squad groeide van een bescheiden soloproject uit tot een vierkoppige band én Berrin trekt, in lijn met de bandnaam, geregeld haar mooiste cheerleaderkostuum aan alvorens het podium te bestormen. (Fans van de band beschuldigden Olivia Rodrigo zelfs van plagiaat na haar videoclip bij Good 4 U.) Dat pomponwapperende alter ego wordt alleen nog maar versterkt op Death of a Cheerleader, het debuutalbum van Pom Pom Squad dat eind vorige maand verscheen. Al herinnert de groep je evengoed aan de rare kunstkids op school. Zo wordt haar vinnige indierock aangelengd met grunge en punk, zingt Berrin over de liefde, queerness, boos zijn en 'huilend en dronken terug naar huis wandelen met je schoenen in je handen' en noemt de band onder meer David Lynch, RuPaul's Drag Race, Hole en The Ronettes als invloeden. Death of a Cheerleader klinkt als een collagekunstwerk dat de clichés van het indiegenre onderuithaalt en er een eigen interpretatie aan geeft waarin plooirokjes perfect samengaan met rammelende gitaren. 'I'm gonna marry the scariest girl on the cheerleading team', zingt Berrin in Head Cheerleader. Wij weten al sinds de comedyhorrorfilm Jennifer's Body dat cheerleaders niet te onderschatten zijn. Een willekeurige quote: 'Cheerleaders hebben de reputatie ofwel intimiderende bitches ofwel domme bimbo's te zijn. De laatste tijd is er een herinterpretatie aan de gang van cheerleaders als sterke atleten en complexe figuren.'