Het verhaal van Sam Vekeman leest als een Netflix-documentaire. Geboren in Congo. Opgegroeid in Antwerpen. Drumt sinds zijn vijfde. Beseft op zijn achttiende, na een bezoek aan Congo, dat hij voluit voor de muziek moet gaan en doopt zichzelf Sam Renascent. Speelt als mc voor een paar dj's op Tomorrowland en Best Kept Secret. Studeert muziek in New Jersey, Amsterdam en Londen, dat laatste meer specifiek in de school waar Ron Wood en Freddie Mercury ooit hun broek versleten. Verliest de moed en vindt die, samen met zijn eigen visie op muziek, weer terug bij twee producers in Finland. Het resultaat? Een ep met de alleszeggende titel Unbridled Confidence.

'Ik liet mij te veel leiden door de mening van anderen. Uiteindelijk moest ik opnieuw voor mezelf leren nadenken: wie ben ík en wat wil ík maken? Daarvoor is natuurlijk dat vertrouwen nodig. Dat put ik uit het parcours dat ik al heb afgelegd en wat ik heb bereikt, ook al geloofden sommigen dat het me nooit zou lukken.'

Die wedergeboorte zit ook vervat in de tekst van War Child, de eerste single van de ep. 'Het is geïnspireerd door het leger kindsoldaten van de Oegandese rebellenleider Joseph Kony, maar in feite kan het gaan over elke onderdrukte en misbruikte groep in onze samenleving. Met dit nummer zing ik hen toe en wil ik hen helpen om opnieuw op te staan zoals ik dat zelf muzikaal heb gedaan.'

'Uiteindelijk moest ik opnieuw voor mezelf leren nadenken: wie ben ík en wat wil ík maken?'

Sam Renascent

'It's a one-way ticket / they ain't comin' back': Renascent gaat rauw en direct met zijn onderwerp om, ondersteund door tribale beats. Ook de rest van Unbridled Confidence hangt aan elkaar van de loodzware onderwerpen, van migratie tot MeToo. Dat laatste onderwerp heeft Renascent vervat in een nummer over de relatie tussen Hitler en de joden. 'Het zit 'm in de brainwashing, in hoe iemand een ander kan chanteren om te doen wat hij of zij helemaal niet wil', legt hij uit. 'Maar voor iemand anders mag het iets helemaal anders betekenen. De muziek moet in de eerste plaats resoneren. Daarmee heb ik een platform dat niet iedereen heeft. Dat wil ik ook goed gebruiken om mensen die het lastig hebben moed in te spreken, zonder met mijn vingertje te zwaaien.'

De clip van War Child schetst de opkomst, de bloei en de afgang van een charismatisch figuur. 'We zijn uitgegaan van een popster, maar je kunt er evengoed een legerleider, een malafide politicus of een corrupte politieagent in zien', legt hij uit. 'Het verhaal valt uiteen in verschillende scènes, waarin ik telkens een ander personage vertolk. Eerst een overvaller, die met misdaden de top bereikt, vervolgens een legerleider en een door fotografen belaagde celebrity. Eindigen doe ik in het ziekenhuis, daarna volgt de symbolische begrafenis door de volgelingen die mij nog resten.'

Wie vorig jaar de clip van Childish Gambino's This is America zag, kan niet om de gelijkenissen heen: veel symboliek, krachtige beelden, de zingende Renascent in het middelpunt van de actie én veel wapengeweld. 'Donald Glover is een geweldige artiest, maar het is geen bewuste referentie. En wat die wapens betreft, daar hebben we over nagedacht, maar uiteindelijk was het net die agressie die we zochten. Het blijft een nummer over het leger.'