Niet alleen de zon en de droogte zorgen voor subtropische sferen deze zomer, ook de muziek draagt haar steentje bij. Over de groeiende impact en populariteit van Latijns-Amerikaans popmuziek werd in Knack Focus al eerder bericht, maar ook vanuit Afrika surfen ze mee op de golf van exotische geluiden die de westelijke hemisfeer overspoelt.
...

Niet alleen de zon en de droogte zorgen voor subtropische sferen deze zomer, ook de muziek draagt haar steentje bij. Over de groeiende impact en populariteit van Latijns-Amerikaans popmuziek werd in Knack Focus al eerder bericht, maar ook vanuit Afrika surfen ze mee op de golf van exotische geluiden die de westelijke hemisfeer overspoelt.Twee Afrikaanse landen nemen het voortouw in die opmars: Zuid-Afrika en (vooral) Nigeria, de twee grootste economieën van het continent. Zo zette Damon Albarn begin deze maand een resem Zuid-Afrikaanse artiesten in de etalage met Africa Express, één van zijn vele multiculturele initiatieven. Eén van de blikvangers op het album Egoli is Moonchild Sanelly, een excentrieke zangeres die graag provoceert, haar zinnen heeft gezet op een wereldwijde doorbraak en vorig jaar Europa al verkende in het zog van Die Antwoord. Die doorbraak kwam twee weken geleden een stapje dichter voor Sanelly, dankzij haar verschijning op het door Beyoncé gecureerde, op The Lion King geïnspireerde compilatiealbum The Gift. Moonchild doet mee op de track My Power, samen met onder meer Yemi Alade, die zich sinds dit jaar de eerste, vrouwelijke artiest uit Afrika met meer dan één miljoen volgers op YouTube mag noemen. Alade is afkomstig uit Nigeria, net als het leeuwendeel van de vele Afrikaanse gasten op The Gift.In Ethiopië planten ze bomen tegen de klimaatverandering, in Nigeria planten ze zaadjes in onze playlists. Artiesten als Yemi Alade, WizKid (u kent hem misschien van Drakes One Dance), Mr. Eazi en Tiwa Savage, de eerste Afrikaanse artiest die tekende bij Roc Nation van Jay Z, staan te trappelen aan de grote poort. De meest succesvolle Nigeriaanse ster van het moment staat echter morgen, zaterdag, gewoon op het podium van Reggae Geel: Damini Ogulu, alias Burna Boy. Met zijn vorige week verschenen nieuwe album African Giant , door Pitchfork bedacht met een 8,3 op 10 - mikt Burna Boy, eerder al te gast op de ep Africa Is The Future van Major Lazer, niet alleen op de benen, met z'n mix van dancehall, afrobeat, en r&b, maar ook op de harten en hoofden. Nigeria is een vrij stabiele natie, maar corruptie, armoede en sektarische conflicten blijven er grote uitdagingen. Onderwerpen die Ongulu niet uit de weg gaat, voornamelijk in de teksten die hij zingt in plaatselijke dialecten zoals het Pidgin, Yoruba en Igbo. Maar ook het koloniaal verleden is een thema in zijn muziek. Zo wordt Another Story, gezongen in het Engels, ingeleid door een korte geschiedenisles, over hoe het Britse rijk eind 19e en begin 20ste eeuw in Nigeria grote gebieden opkocht, er bedrijven registreerde, en zich zo het land toe-eigende. Eén van die bedrijven was de The Niger Company, dat later opging in de Engels-Nederlandse multinational Unilever. Bij elke kop thee van Lipton of elke Cornetto worden de Nigerianen herinnerd aan de kolonisatie. Toen hij eind juni op de BET Awards - in de VS de grootste entertainmentprijzen voorbehouden voor Afro-Amerikaanse artiesten - de prijs voor beste buitenlandse artiest toegewezen kreeg, liet Ogulu die ophalen door z'n moeder. In een opgemerkte speech herinnerde ze alle aanwezigen aan hun roots: 'Every black person should please remember that you were Africans before you became anything else'. Een niet mis te verstane boodschap in het land waar de president donkergekleurde congresleden adviseert om 'terug te keren' naar hun land en bepaalde Afrikaanse landen 'shit hole countries' noemde.In de VS, maar ook hier en de rest van Europa kan het groeiende succes van Burna Boy en andere, Afrikaanse artiesten - denk bijvoorbeeld ook aan het Congolese dancecombo Kokoko! - van grote betekenis zijn, in tijden waarin het debat over (de)kolonisatie en racisme blijft woeden. Een herinnering, dat we niet alleen veel van onze huidige welvaart te danken hebben aan de natuurlijke rijkdommen op het continent, maar ook onze platencollecties vullen met muziek die schatplichtig is aan klanken en ritmes van ver hier vandaan.Als de volgende generatie opgroeit met playlists waarin Afrikaanse en westerse artiesten op gelijke hoogte staan - Beyoncé naast Moonchild Sanelly, Burna Boy naast Drake - dan zullen ze hopelijk ook hun klasgenoten, buren, en collega's met een andere huidskleur vanzelf als gelijken behandelen. 'Everyman bleed blood, that's a big similarity', zoals Damian Marley ergens zingt op African Giant.