De context: begin 2015 verwelkomt Phil Elverum (38), de man achter het eenmansproject Mount Eerie, zijn eerste kindje. Een wolk van een dochter. Vier maanden later wordt bij zijn vrouw, de Canadese muzikante en tekenares Geneviève Castrée, vergevorderde pancreaskanker ontdekt. Nog een jaar later, op 9 juli 2016, verliest ze, amper 35 jaar, de strijd tegen haar ziekte. De daaropvolgende weken en maanden schrijft Elverum het verdriet van zich af in een dagboek.
...

De context: begin 2015 verwelkomt Phil Elverum (38), de man achter het eenmansproject Mount Eerie, zijn eerste kindje. Een wolk van een dochter. Vier maanden later wordt bij zijn vrouw, de Canadese muzikante en tekenares Geneviève Castrée, vergevorderde pancreaskanker ontdekt. Nog een jaar later, op 9 juli 2016, verliest ze, amper 35 jaar, de strijd tegen haar ziekte. De daaropvolgende weken en maanden schrijft Elverum het verdriet van zich af in een dagboek. Het resultaat: de machtige plaat A Crow Looked at Me. Geen teksten vol verwijzingen naar de natuur en geen geluidsexperimenten zoals we van Mount Eerie gewend zijn, maar bijzonder persoonlijke notities, begeleid door een spaarzame gitaar en piano (háár gitaar en háár piano). Death is real, klinkt het in de eerste strofe van het album. Someone's there and then they're not/ And it's not for singing about/ It's not for making into art/ When real death enters the house, all poetry is dumb/ When I walk into the room where you were/ And look into the emptiness instead/ All fails.My knees fail/ My brain fails/ Words fail.Die vertwijfeling grijpt meteen naar de keel. Toch zijn het voornamelijk de herkenbare details en de rake beschrijvingen van het alledaagse die de songs dieper laten tasten dan de pure smart. Wanneer Elverum vertelt hoe hij zich schuldig voelt dat hij Genevièves kleren wegschenkt. Of hoe hij tussen de post nog een pakketje aantreft dat ze besteld had voor hun dochter - een boekentas voor later. Hoe de mensen in zijn omgeving zich geen houding kunnen geven in conversaties met hem. Dat is ook exact wat er gebeurt wanneer wij hem spreken. Phil Elverum: Dat begrijp ik. Het is ook een vreemd gegeven: ik toon me naakt, maar ik heb de indringers in mijn privéleven zelf uitgenodigd. Het besef dat mensen over heel de wereld nu luisteren naar die intieme teksten durf ik nog niet te laten doordringen. En dat is niet makkelijk als je zelf alle albums naar het buitenland moet verzenden. (lachje) Ik zit hier nog steeds, in mijn huis, in het dorpje dat ik ken sinds mijn kindertijd. I still didn't go out there. Het enige wat ik tot nog toe deed, was met journalisten spreken. Pas wanneer ik op tour vertrek, zal ik geconfronteerd worden met de realiteit: dat ik over al die persoonlijke ervaringen communiceer met mensen die ik niet ken. Dat beangstigt me, maar tegelijkertijd bezorgt het me de nodige adrenaline. Dat is goed. Denk ik. Elverum: Jazeker. Alles staat in het teken van mijn dochter. Anders dan vroeger moet ik nu rekening houden met zaken als: hoe lang zitten we in de auto? Wanneer eten we? Is er een zwembadje voor haar? Gelukkig kan ik rekenen op een nanny die me zal vergezellen. Eigenlijk ben ik amper met het muzikale aspect van deze tour bezig. Er valt ook weinig over na te denken, op het podium wordt het enkel ik en mijn gitaar. Geen personage, just me. Elverum: Natuurlijk. Maar gaandeweg stelde ik mijn mening bij. Waarom, dat weet ik niet zo goed. (stilte) Ik was tevreden met de songs en ergens dacht ik dat het andere mensen - en mezelf - misschien kon helpen. Elverum: Die vergelijking gaat wel op, ja. Bedankt, da's een mooi compliment. Nu ik erop terugkijk: de mensen van Canvas kwamen op een speciaal moment. Net na de geboorte van ons dochtertje, maar nog voor we te horen kregen dat Geneviève kanker had. Daar zat vier maanden tussen, een mooie periode waarin Geneviève en ik veel ruimte lieten voor familiaal sentiment. Elverum: Helemaal. Ik heb trouwens een Kuifje-strip gebruikt als achtergrondafbeelding voor het artwork van mijn album. Ze was ook dol op Jacques Brel en Hercule Poirot. België was eigenlijk best wel aanwezig in ons huishouden. Elverum: Joanne was een vriendin van Geneviève en mij, maar ze heeft me er nooit iets over verteld. Ik heb pas vernomen dat ze ziek was toen ik haar doodsbrief in de bus kreeg. Ik was zelfs van plan haar te bezoeken tijdens mijn tour in Californië. De reden waarom dat gedicht de cover siert, is omdat het boven het bureau van Geneviève hing. Ik heb het pas opgemerkt na haar dood, toen ik haar tekenstudio aan het opruimen was. Het leek te gaan over wat ik nu allemaal meemaak: de dood, hoe je daaraan herinnerd wordt, de echo's die het achterlaat. Elverum: Mijn eerste reflex na haar overlijden was om zo veel mogelijk weg te doen en te veranderen. Ik heb het huis heringericht omdat ik een nieuw leven wil en niet in een spookhuis wil achterblijven. Maar die drang is weggeëbd: nu wil ik zo veel mogelijk houden. Mijn dochter verdient herinneringen over te houden aan haar mama. Elverum: Ik hoop van niet. Ik wil niet de rest van mijn leven in de schaduw van de dood blijven werken. Het kan wel zijn dat ik voortaan persoonlijker zal schrijven. Eerlijk gezegd weet ik niet welke richting mijn leven uit zal gaan. Het kan zijn dat ik verhuis en ergens anders een leven probeer op te bouwen met mijn dochter. Misschien ga ik wel in een tankstation werken en wordt muziek iets dat ik enkel voor mezelf houd. Elverum: Nee. Ten eerste omdat het vaderschap heel veel tijd opeist - zelfs een douche nemen of dit interview moet ik inplannen. Schrijven gebeurde de voorbije maanden in zorgvuldig gekozen periodes. Dan zette ik me aan mijn laptop en vloeiden de woorden naar het scherm. Uit die notities zijn mijn songs ontstaan. Daarom hebben de songs geen duidelijke strofen of refreinen, het is gewoon een woordenstroom. Elverum: De laatste tijd luister ik veel naar Alice Coltrane. Vooral haar latere werk, geïnspireerd door de hare krisjna. Het gaat me niet zozeer om de ideeën of de creativiteit, maar puur om de sfeer op haar platen. Die jazzfeel geeft me moed. Elverum: Dat gebeurt. Of het passeert toevallig, in shuffle. Soms weekt het tranen los, soms niet. Maar het voelt goed om te kunnen wenen om haar. Elverum: Ja. Het valt me op hoeveel medeleven en gevoeligheid getoond wordt. Het is makkelijk om mee te gaan in het doemdenken over onze soort en onze wereld. Dat alles naar de knoppen gaat en dat iedereen cynisch en zelfzuchtig is. Maar de reacties op mijn plaat bewijzen het tegendeel, ze hebben mijn vertrouwen in de mensheid hersteld. Mensen kunnen heel intelligent en zorgend zijn. Elverum: Als je vecht voor je leven is zoiets slechts een voetnoot. Zo dacht ik er toch over. Geneviève had het daar moeilijker mee, ze is altijd gevoeliger geweest voor aandacht. Wellicht zou ze het ook raar vinden dat ik deze persoonlijke songs nu met de wereld deel. Ze wilde niet dat mensen zich zorgen zouden maken over haar, ze geloofde in positieve vibes. Elverum: In vele opzichten leek ik niet te bestaan. Ik stond onder aan de totempaal. Ik was vader, maar ook eerste hulp voor Geneviève. Met haar naar ziekenhuizen rijden, het huis in orde houden, eten voorzien. Soms zat ik 's nachts op mijn eentje in de keuken de restjes op te eten. Maar ik wil zeker niet als martelaar beschouwd worden. Ik deed wat nodig was, but in the end she died. Dus het heeft weinig geholpen. Zij is er niet meer, mijn dochter en ik overleefden. We moeten nu samen het onbekende tegemoet. *** We willen afsluiten met woorden van moed, dat hij en zijn dochter hier misschien sterker zullen uitkomen, maar we houden ons in, omdat plots de laatste strofe uit Real Death door ons hoofd flitst: It's dumb/ And I don't want to learn anything from this/ I love you. We wensen hem dan maar veel succes met de tour.