Aka: Sophie Schwartz
...

Sophie Schwartz was niet van plan om smartlappenzangeres te worden. Als dochter van een Britse moeder en Amerikaanse vader groeide ze op met jazz en The Beatles. Haar creativiteit uitte ze in fotografie, film en installaties, niet in muziek. Tot ze voor haar afstudeerproject over gentrificatie aan de kunstacademie van Den Haag een videoclip wilde maken, besloot om zelf het bijbehorend nummer op te nemen en de studio in dook met Wieger Hoogendorp, de producer van de Haagse cultband Goldband, die ze ooit was tegengekomen op een feestje. Het resultaat was Groen Amsterdam, een smartlap over bakfietsmoeders, geïnspireerd door de Zangeres zonder Naam en met backingvocals van Danny de Munk.Sindsdien is Sophie Straat, zoals Schwartz' smartlapalter-ego heet, niet meer gestopt. Tijdens de pandemie nam ze het album 't Is niet mijn schuld op met Hoogendorp, die intussen ook haar lief is. Daarop zingt ze over al wat haar kwaad maakt. Over hoe de Pijp, de volksbuurt waar ze opgroeide, werd overgenomen door yuppies en bakfietsen. Over de woningnood. Over Jessie van de Zuidas die voor het eerst de tram neemt omdat haar Tesla niet start. Zelf omschrijft ze het als principiële smartlappen: hedendaagse aanklachten verpakt als melodramatische meezingers met een sappig Amsterdams accent. Een aanpak die wonderwel aanslaat. Het album won een Edison, zeg maar een Nederlandse MIA. Samen met Goldband bracht ze Tweede Kamer uit, een Doe Maar-achtig nummer waarin ze oproept op een vrouw te stemmen. In samenwerking met Budweiser maakte ze een lied ter ere van de 35e landstitel van Ajax. En zowel hippe kunststudenten, Amsterdamse bejaarden als bakfietsmoeders zijn fan van Sophie Straat.Een willekeurige quote: 'Ik heb altijd al lopen schreeuwen over wat er niet goed is in de wereld. Al het werk dat ik als kunstenaar maakte, heeft een sociaal-maatschappelijk thema. Maar nu ik muziek maak, luisteren mensen opeens echt naar me.'