DA GIG: Kraftwerk brengt Autobahn in de eerste van acht albumvoorstellingen in de Koningin Elisabethzaal, 20/5.
...

Laten we beginnen met het slechte nieuws. Kraftwerk heeft zich niet aan zijn belofte gehouden. De Duitse technopoppioniers beloofden hun baanbrekende album Autobahn (1974) integraal te brengen. Maar van het 43 minuten durende album bleef in de Koningin Elisabethzaal zo'n 25 minuten over. Autobahn was magisch, maar wel ferm ingekort. Spreek de titels van Mitternacht en Morgenspaziergang even uit: zo lang duurden beide nummers. Het lijkt erop dat die acht zogenaamde albumvoorstellingen slechts een excuus zijn om achtmaal een lichtjes verschillende best of-set te brengen. Natuurlijk hebben we ook goed nieuws: Mitternacht en Morgenspaziergang zijn geen al te boeiende songs. Kraftwerk had zo meer tijd om de absoluten Klassiker te brengen. En die hebben de Duitsers in overvloed. Radioactivity, bijvoorbeeld, dat snediger klonk dan op plaat en tekstueel werd aangevuld met vermeldingen naar Fukushima, Hiroshima en Tsjernobyl. Of Trans-Europe Express, met die iconische synthlijn, locomotief-achtige elektronische drums en een flard van het kletterende Metal On Metal. Ook klassiek: de opstelling van de groep, namelijk vier in een lichtgevend uniform gehulde mannen, elk achter een T-vormig bureautje. Was er dan ook iets nieuws? Wel, wij hebben tijdens een optreden nog nooit een 3D-bril moeten opzetten. Kraftwerk had een audiovisueel spektakel in 3D voorbereid: van naïef aandoende animatie tot oude beelden van de Tour De France en modellen. De ene moment reden we op de autoweg in een Volkswagen Kever, op de andere moment vlogen we in een ruimteschip richting de Koningin Elisabethzaal. De visuals namen de aandacht weg van de mensen op het podium. Bedoeld, natuurlijk. Kraftwerk wil namelijk hun muziek zoveel mogelijk ontmenselijken. Zoals Hütter met een robotstem zong in The Man-Machine: 'Man machine, super human being.' Die dualiteit tussen man en machine is het fundament van het Kraftwerk-universum. De groep gaat daar ver in. Zo stond er gisteren met Ralf Hütter slechts één origineel bandlid op het podium. De overige drie leden worden Musikarbeiter genoemd: functioneel en inwisselbaar. Tegen de bisronde hadden de robots de zaak zelfs volledig overgenomen. Tijdens The Robots stonden vier machinale replica's van de bandleden op het podium, die met de armen wijd langzaam naar links en rechts keken. Geen mens te bespeuren. Door de boxen weerklonk een opname van het nummer: 'We're functioning automatic and we're dancing mechanic, we are the robots.' Als dat alles vragen oproept zoals 'Hoeveel speelt de band dan eigenlijk zelf tijdens een optreden?' of 'Zou zelfs Ralf Hütter vervangbaar zijn?', dan is Kraftwerk in zijn missie geslaagd.Het was dan ook een slimme keuze om op 3D in te zetten. Want Kraftwerk bracht sinds 2003 niets nieuw meer uit, de groep werkt zijn goed gevulde oeuvre alleen nog bij. Nu ze technologie niet langer gebruiken om muzikaal te vernieuwen, zetten ze in op vernieuwing in concertbelevenis. En zo moesten de aanwezige mensen rekenen op een toestel om het semiliveoptreden van mensen die zich als robots gedragen te kunnen waarnemen. Daar ziet Kraftwerk poëzie in.