In september verscheen de derde plaat van Nordmann. Met het ingetogen In Velvet schudde het Gentse kwartet hun hardnekkig jazzrockjasje voorgoed van zich af. Zeven maanden later heeft Nordmann het album echter nog steeds niet live kunnen voorstellen. Dus trok saxofonist Mattias De Craene fotograaf/regisseur Jef Boes aan de mouw. Met succes: Boes, die al met Balthazar en Deus op tournee ging, greep de kans met beide handen om de muzikanten met een concertfilm te ondersteunen.

Het is niet de eerste keer dat Boes zijn beelden onder de muziek van Nordmann monteert. Net voor hij naar de Verenigde Staten trok om er een documentaire te maken over het eerste jaar van Donald Trump in het Witte Huis, zag hij Nordmann in de Gentse Handelsbeurs. Toen de band The King, een nummer uit hun tweede langspeler The Boiling Ground (2017), speelde, wist hij: dit wordt de soundtrack van The Good President, zoals de docu zou gaan heten. En zo geschiedde.

Still uit 'In Velvet', Jef Boes
Still uit 'In Velvet' © Jef Boes

Maar verwacht in In Velvet geen making-of-interviews, backstagefeestjes, of shots van roadies die met drumkits zeulen. 'We wilden niet per se een hele wereld rond de film creëren,' zegt De Craene, 'maar wel onze muziek laten spreken en het livegevoel vastleggen, zoals pakweg Radiohead doet in hun basement sessions.' In Velvet is dan ook een liveregistratie geworden, eentje waarbij avontuurlijk wordt gemonteerd en elk nummer een andere kleur krijgt, zoals ook in Idiot Prayer, de nieuwe concertfilm van Nick Cave. De film werd opgenomen in de Robot Studios in Gent, waar ook Eefje de Visser een concertfilm heeft ingeblikt.

Live of niet, het zou geen concert van Nordmann zijn mocht je niet eerst zachtjes, en daarna hard en meedogenloos meegevoerd worden richting een ontknoping, zegt Boes. De regisseur inspireerde zich voor de registratie van The King, het laatste nummer uit de set, op de beroemde saxofoonscene uit Lost Highway, de verontrustende neonoir van David Lynch. 'De ontploffing, het strobo-effect en de agressieve sax uit Lost Highway komen stuk voor stuk terug in de muziek van Nordmann.'

Mattias De Craene in 'In Velvet', Jef Boes
Mattias De Craene in 'In Velvet' © Jef Boes

Boes is overigens niet de enige die het viertal aan de filmwereld linkt. Mattias De Craene werkt momenteel aan een eerste soloplaat met 'muziek die volledig gewijd is aan film'. En op vraag van het Gentse muziekcentrum De Bijloke schreef Nordmann twee jaar geleden een soundtrack voor Dementia, de thriller van John Parker uit 1955. Voor wie het zich afvroeg: ja, Dementia is bloederig, de films van Lynch zijn niet meteen vrolijk en je zou zelfs kunnen zeggen dat Boes' docu The Good President een horrorfiguur als hoofdpersonage heeft. Maar nee, Nordmann heeft écht niets met horror.

De concertfilm In Velvet past in de online concertreeks Spot On Jazz. Bekijk de film hieronder, of via www.jazz.be.

In september verscheen de derde plaat van Nordmann. Met het ingetogen In Velvet schudde het Gentse kwartet hun hardnekkig jazzrockjasje voorgoed van zich af. Zeven maanden later heeft Nordmann het album echter nog steeds niet live kunnen voorstellen. Dus trok saxofonist Mattias De Craene fotograaf/regisseur Jef Boes aan de mouw. Met succes: Boes, die al met Balthazar en Deus op tournee ging, greep de kans met beide handen om de muzikanten met een concertfilm te ondersteunen.Het is niet de eerste keer dat Boes zijn beelden onder de muziek van Nordmann monteert. Net voor hij naar de Verenigde Staten trok om er een documentaire te maken over het eerste jaar van Donald Trump in het Witte Huis, zag hij Nordmann in de Gentse Handelsbeurs. Toen de band The King, een nummer uit hun tweede langspeler The Boiling Ground (2017), speelde, wist hij: dit wordt de soundtrack van The Good President, zoals de docu zou gaan heten. En zo geschiedde.Maar verwacht in In Velvet geen making-of-interviews, backstagefeestjes, of shots van roadies die met drumkits zeulen. 'We wilden niet per se een hele wereld rond de film creëren,' zegt De Craene, 'maar wel onze muziek laten spreken en het livegevoel vastleggen, zoals pakweg Radiohead doet in hun basement sessions.' In Velvet is dan ook een liveregistratie geworden, eentje waarbij avontuurlijk wordt gemonteerd en elk nummer een andere kleur krijgt, zoals ook in Idiot Prayer, de nieuwe concertfilm van Nick Cave. De film werd opgenomen in de Robot Studios in Gent, waar ook Eefje de Visser een concertfilm heeft ingeblikt.Live of niet, het zou geen concert van Nordmann zijn mocht je niet eerst zachtjes, en daarna hard en meedogenloos meegevoerd worden richting een ontknoping, zegt Boes. De regisseur inspireerde zich voor de registratie van The King, het laatste nummer uit de set, op de beroemde saxofoonscene uit Lost Highway, de verontrustende neonoir van David Lynch. 'De ontploffing, het strobo-effect en de agressieve sax uit Lost Highway komen stuk voor stuk terug in de muziek van Nordmann.'Boes is overigens niet de enige die het viertal aan de filmwereld linkt. Mattias De Craene werkt momenteel aan een eerste soloplaat met 'muziek die volledig gewijd is aan film'. En op vraag van het Gentse muziekcentrum De Bijloke schreef Nordmann twee jaar geleden een soundtrack voor Dementia, de thriller van John Parker uit 1955. Voor wie het zich afvroeg: ja, Dementia is bloederig, de films van Lynch zijn niet meteen vrolijk en je zou zelfs kunnen zeggen dat Boes' docu The Good President een horrorfiguur als hoofdpersonage heeft. Maar nee, Nordmann heeft écht niets met horror.