De helft van de songs op je eerste soloalbum Cartes postales zing je in het Frans. Brandende ambities over de landsgrens?

Isolde Lasoen: Ik zou mezelf eerder realistisch ambitieus noemen. (lacht) Voor die Franse teksten heb ik de hulp ingeroepen van Mabel Moreno, een Brusselse dichteres, want stel - stél! - dat er vanuit Frankrijk interesse komt voor Cartes postales, dan wil ik niet afgerekend worden op mijn teksten. Met een exotisch accent kunnen ze leven, maar grammaticaal mag je...

Isolde Lasoen: Ik zou mezelf eerder realistisch ambitieus noemen. (lacht) Voor die Franse teksten heb ik de hulp ingeroepen van Mabel Moreno, een Brusselse dichteres, want stel - stél! - dat er vanuit Frankrijk interesse komt voor Cartes postales, dan wil ik niet afgerekend worden op mijn teksten. Met een exotisch accent kunnen ze leven, maar grammaticaal mag je er geen steken laten vallen. Soit, het zou een droom zijn, in Frankrijk voet aan de grond krijgen, maar ik zal al blij zijn als het album over de taalgrens iets doet bewegen. Lasoen: Eerlijk: het was nooit mijn bedoeling zangeres te worden. Ik ben altijd heel blij geweest achter mijn drumstel, andere mensen bleven me maar aansporen om te zingen. Ik ben in het idee moeten groeien, want mezelf blootgeven vond ik niet echt evident. Teksten schrijven, zingen, het heft in eigen handen nemen, zelf mijn mannetje staan en mijn plan trekken: ik moest eraan wennen. Bijvoorbeeld dat ik nu anderen om hulp moest vragen, vond ik moeilijk. Ik sta liever ten dienste van. Lasoen: (lacht) Neen, totaal niet! Ik heb mij wel laten gaan op het vlak van orkestraties. Strijkers, blazers, vintage synths en vele melodische lagen boven elkaar, Lekker decadent bij momenten, maar de behoefte om de solodrummer te gaan uithangen was - en is - er totaal niet.