Lang voor Clairo op een bad hair day viraal ging met Pretty Girl en zo de bedroompop van de slaapkamer naar de radio haalde, maakten Rachel Mulowayi (25) en haar zus covers van Rihanna en Frank Ocean in een slaapkamer in het noorden van Antwerpen. Covers die hen meer dan 40.000 views op YouTube opleverden, en backing vocals bij onder meer Coely en drum-'n-bassboegbeeld Hans 'Murdock' Machiels. Ondertussen ging Mulowayi solo als Sunday Rose, een soulpopproject dat het midden houdt tussen Etta James en de Congolese gospel waar ze mee opgroeide. Ze verzamelde een band, won De Nieuwe Lichting 2020 en schopte het tot de halve finales van Humo's Rock Rally. En dat nog geen jaar nadat haar eerste nummer Worst I Ever Had uitkwam.

In diezelfde slaapkamer schreef Mulowayi haar tweede single Our Girls, een breekbaar soulnummer waar haar stem opnieuw een glansrol krijgt, geïnspireerd op een foto van Stephan Vanfleteren. Op vraag van het Antwerpse Fotomuseum (FOMU) en muziekclub Trix maakten zeven Belgische muzikanten, onder wie Zwangere Guy, Sylvie Kreusch en Faces on TV, een nummer bij een werk van de fotograaf.

De Witte Mars

Zo ook Sunday Rose. Ze koos De Traan, een beeld genomen op de begrafenis van Julie Lejeune en Mélissa Russo die in 1996 vermoord werden door Marc Dutroux. Lang moest ze er niet over nadenken. 'Toen ik de foto zag, had ik meteen het refrein in m'n hoofd: bring back our girls. Maar het verdere schrijfproces was emotioneel. Twee dagen lang heb ik nieuwsuitzendingen van toen bekeken.' Uitzendingen van onder meer de Witte Mars die ze zich onmogelijk kan herinneren - ze was een jaar oud toen Julie en Mélissa begraven werden en het proces-Dutroux losbarstte - maar die desondanks in het collectieve geheugen van haar generatie gegrift staan. En in dat van hun ouders.

'Tot m'n dertiende herhaalden m'n ouders: "Wees voorzichtig", "Praat niet met onbekenden" en "Er zijn veel Dutrouxs"', vertelt Mulowayi. 'Ik groeide op in centrum Antwerpen, in een buurt waar sommige mensen zich onveilig voelden. Ik mocht jaren enkel in m'n eigen straat spelen. Als ik wat verder ging, kreeg ik kwade ouders achter me aan (lacht). Als ik na schooltijd niet onmiddellijk naar huis ging, werd ik meteen gebeld.'

De slachtoffers van Dutroux leven voort, niet in het minst in de bezorgde sms'jes die ouders naar hun kinderen en vriendinnen naar elkaar sturen. De clip voor Our Girls werd daarom aan zee opgenomen, zegt Mulowayi. De zee staat voor haar symbool voor het oneindige. Met een cameravrouw en haar manager, diezelfde Hans Machiels van hierboven, trok ze naar de kust. 'Op een héél koude dag (lacht). Het begon te regenen toen we door de duinen helemaal naar de auto moesten terug stappen. In plaats van nog iets doen, zijn we na de opnames meteen naar huis gereden om op te warmen.' Bekijk de video hier in première.

Lang voor Clairo op een bad hair day viraal ging met Pretty Girl en zo de bedroompop van de slaapkamer naar de radio haalde, maakten Rachel Mulowayi (25) en haar zus covers van Rihanna en Frank Ocean in een slaapkamer in het noorden van Antwerpen. Covers die hen meer dan 40.000 views op YouTube opleverden, en backing vocals bij onder meer Coely en drum-'n-bassboegbeeld Hans 'Murdock' Machiels. Ondertussen ging Mulowayi solo als Sunday Rose, een soulpopproject dat het midden houdt tussen Etta James en de Congolese gospel waar ze mee opgroeide. Ze verzamelde een band, won De Nieuwe Lichting 2020 en schopte het tot de halve finales van Humo's Rock Rally. En dat nog geen jaar nadat haar eerste nummer Worst I Ever Had uitkwam.In diezelfde slaapkamer schreef Mulowayi haar tweede single Our Girls, een breekbaar soulnummer waar haar stem opnieuw een glansrol krijgt, geïnspireerd op een foto van Stephan Vanfleteren. Op vraag van het Antwerpse Fotomuseum (FOMU) en muziekclub Trix maakten zeven Belgische muzikanten, onder wie Zwangere Guy, Sylvie Kreusch en Faces on TV, een nummer bij een werk van de fotograaf.Zo ook Sunday Rose. Ze koos De Traan, een beeld genomen op de begrafenis van Julie Lejeune en Mélissa Russo die in 1996 vermoord werden door Marc Dutroux. Lang moest ze er niet over nadenken. 'Toen ik de foto zag, had ik meteen het refrein in m'n hoofd: bring back our girls. Maar het verdere schrijfproces was emotioneel. Twee dagen lang heb ik nieuwsuitzendingen van toen bekeken.' Uitzendingen van onder meer de Witte Mars die ze zich onmogelijk kan herinneren - ze was een jaar oud toen Julie en Mélissa begraven werden en het proces-Dutroux losbarstte - maar die desondanks in het collectieve geheugen van haar generatie gegrift staan. En in dat van hun ouders.'Tot m'n dertiende herhaalden m'n ouders: "Wees voorzichtig", "Praat niet met onbekenden" en "Er zijn veel Dutrouxs"', vertelt Mulowayi. 'Ik groeide op in centrum Antwerpen, in een buurt waar sommige mensen zich onveilig voelden. Ik mocht jaren enkel in m'n eigen straat spelen. Als ik wat verder ging, kreeg ik kwade ouders achter me aan (lacht). Als ik na schooltijd niet onmiddellijk naar huis ging, werd ik meteen gebeld.'De slachtoffers van Dutroux leven voort, niet in het minst in de bezorgde sms'jes die ouders naar hun kinderen en vriendinnen naar elkaar sturen. De clip voor Our Girls werd daarom aan zee opgenomen, zegt Mulowayi. De zee staat voor haar symbool voor het oneindige. Met een cameravrouw en haar manager, diezelfde Hans Machiels van hierboven, trok ze naar de kust. 'Op een héél koude dag (lacht). Het begon te regenen toen we door de duinen helemaal naar de auto moesten terug stappen. In plaats van nog iets doen, zijn we na de opnames meteen naar huis gereden om op te warmen.' Bekijk de video hier in première.