Wie de Berlijnse underground een beetje volgt, heeft de naam Moli (gestileerd als MOLI) misschien al eens horen vallen. De 22-jarige Molly Irvine groeide op als kind van Britse ouders in een dorpje naast Waterloo. Op haar 15e werd ze ontdekt op SoundCloud, waarna haar toekomstige Berlijnse manager netjes aan haar ouders uitlegde hoeveel potentieel hun dochter wel niet had - zo gaat dat als je nog een tiener bent. Hij kreeg gelijk: enkele jaren later scoorde ze hits voor Topic en Lost Frequencies. Na de middelbare school verhuisde ze naar Berlijn om voltijds aan haar muziek te werken.

Met resultaat. Moli schrijft eigenwijze popsongs over de onzekerheden van millennials die hun gevoelsleven op sociale media delen en tegelijk beginnen zweten als ze iemand moeten opbellen. Moli's clips zijn een knipoog naar de jaren vijftig en zestig in Frankrijk, van Brigitte Bardot tot Jacques Derays cultfilm La Piscine. In So Jealous houdt Irvine de toxische kant van sociale media tegen het licht. En in nieuwe single Shapeshifting analyseert ze hoe ze zich in bochten wringt om andere mensen te paaien: 'Ik was bang om mezelf te zijn, en dat werkte niet bepaald in m'n voordeel. Tijdens de lockdown heb ik veel Chidera Eggerue en Jameela Jamil gelezen. Zij schrijven dat je compromisloos jezelf moet zijn. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar ze inspireerden me om het effectief te proberen.'

Pudding

Dat shapeshifting mag je overigens letterlijk nemen: toen Irvine haar laatste ep, Résumé, aan het afwerken was in Londen, had ze een kleine, euh, tegenslag: 'Oh nee (lacht). Ik ben heel onhandig. Ik logeerde in een Airbnb en stootte m'n hoofd tegen een kast toen ik in het donker een lepel ging halen om m'n pudding mee op te eten. Ik reageerde heel dramatisch en dacht dat ik naar de dokter zou moeten met hersenschade. (Droog) Dat was niet nodig. Maar ik had wel de rest van de reis een plakker op m'n voorhoofd. How silly, ik wou dat ik een cooler verhaal kon vertellen. Achtervolgd worden door leeuwen ofzo.'

Voor de videoclip van Shapeshifting nam ze dan maar het zekere voor het onzekere en huurde ze een choreograaf in, Phoenix Chase-Meares. 'Ik ben geen goede danser. Ik was dat ene meisje dat in de dansles de verkeerde kant op draaide (lacht). Dankzij Phoenix durfde ik te dansen voor een camera.' Met de hulp van Amerikaanse kunstenaar Allison Tanenhaus kreeg het nummer een trippy videoclip. Bekijk 'm hier.

Wie de Berlijnse underground een beetje volgt, heeft de naam Moli (gestileerd als MOLI) misschien al eens horen vallen. De 22-jarige Molly Irvine groeide op als kind van Britse ouders in een dorpje naast Waterloo. Op haar 15e werd ze ontdekt op SoundCloud, waarna haar toekomstige Berlijnse manager netjes aan haar ouders uitlegde hoeveel potentieel hun dochter wel niet had - zo gaat dat als je nog een tiener bent. Hij kreeg gelijk: enkele jaren later scoorde ze hits voor Topic en Lost Frequencies. Na de middelbare school verhuisde ze naar Berlijn om voltijds aan haar muziek te werken.Met resultaat. Moli schrijft eigenwijze popsongs over de onzekerheden van millennials die hun gevoelsleven op sociale media delen en tegelijk beginnen zweten als ze iemand moeten opbellen. Moli's clips zijn een knipoog naar de jaren vijftig en zestig in Frankrijk, van Brigitte Bardot tot Jacques Derays cultfilm La Piscine. In So Jealous houdt Irvine de toxische kant van sociale media tegen het licht. En in nieuwe single Shapeshifting analyseert ze hoe ze zich in bochten wringt om andere mensen te paaien: 'Ik was bang om mezelf te zijn, en dat werkte niet bepaald in m'n voordeel. Tijdens de lockdown heb ik veel Chidera Eggerue en Jameela Jamil gelezen. Zij schrijven dat je compromisloos jezelf moet zijn. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, maar ze inspireerden me om het effectief te proberen.'Dat shapeshifting mag je overigens letterlijk nemen: toen Irvine haar laatste ep, Résumé, aan het afwerken was in Londen, had ze een kleine, euh, tegenslag: 'Oh nee (lacht). Ik ben heel onhandig. Ik logeerde in een Airbnb en stootte m'n hoofd tegen een kast toen ik in het donker een lepel ging halen om m'n pudding mee op te eten. Ik reageerde heel dramatisch en dacht dat ik naar de dokter zou moeten met hersenschade. (Droog) Dat was niet nodig. Maar ik had wel de rest van de reis een plakker op m'n voorhoofd. How silly, ik wou dat ik een cooler verhaal kon vertellen. Achtervolgd worden door leeuwen ofzo.'Voor de videoclip van Shapeshifting nam ze dan maar het zekere voor het onzekere en huurde ze een choreograaf in, Phoenix Chase-Meares. 'Ik ben geen goede danser. Ik was dat ene meisje dat in de dansles de verkeerde kant op draaide (lacht). Dankzij Phoenix durfde ik te dansen voor een camera.' Met de hulp van Amerikaanse kunstenaar Allison Tanenhaus kreeg het nummer een trippy videoclip. Bekijk 'm hier.