'Het is cool als alle nummers op een plaat één mooi geheel vormen. Maar het kan even tof zijn om met elke song iets anders te laten zien', zegt Sam De Nef, zanger-gitarist van Danny Blue and the Old Socks. Wie niet weet waar hij het over heeft, luistert best eens lukraak naar wat nummers die de Antwerpse groep tot nu toe uitbracht, van de valse trage 6 Ft Tall Baby tot het lentefrisse Freakshow. Gruizige gitaarrock die achteroverleunt, verder geraken we niet om dat bescheiden, maar gevarieerde oeuvre samen te vatten.

Met de nieuwe ep Boys breidt de voormalige finalist van De Nieuwe Lichting zijn wereld zelfs nog wat uit. Krautrock, garagepunk, een vleugje psychedelica en een akoestisch kattebelletje: geen enkele afrit wordt gemist in deze plezante autoradioplaat vol haakse bochten. En dan is er nog single I Don't Mind, een nummer dat twee minuten lang twijfelt of het een meezinger dan wel een headbanger is en kunstig in elkaar is gestoken met spuug, plaktouw en achtergrondkoortjes.

'Je hoort onze verschillende persoonlijkheden in het nummer. Daarom is het zo eclectisch', vertelt De Nef. 'Het nummer gaat over weirde mensen die iets heel cool maken van hun weirdness. Zo zit er bijvoorbeeld een sample van Andy Kaufman verstopt in het nummer, hij is natuurlijk een perfect voorbeeld van een coole weirdo.

Het snel afgeratelde stukje spoken word, vertelt De Nef, is gebaseerd op Fear and Loathing in Las Vegas, de cultfilm van Terry Gilliam waarin de personages op dezelfde manier tegen elkaar op beginnen te trippen. 'En die Toni Montano over wie we het daar hebben, bestaat écht. Eigenlijk zochten we vooral een manier om Tony Montana uit Scarface te laten rijmen met rocking out on the piano, maar we hebben Montano ook gegoogeld en hij blijkt in Servië een rockstar te zijn.'

Bikini babe

Als u I Don't Mind al een hutsekluts vindt, wacht dan tot u de videoclip ziet. Hersenen, ogen, een brandende gitarist in drievoud, een vastlopende computer, een speelgoedauto, wat dollarbiljetten: iedereen die niet Danny heet, geen oude sok is en toch weet waar deze surrealistische collage van een clip op slaat, mag het komen zeggen. Of niet, dan kijken we wel gewoon onze ogen uit.

'Pieter-Jan (Decraene, multi-instrumentalist en producer van de groep, nvdr.) en ik hebben de clip samen gemaakt en er allerlei dingen van onszelf ingestoken', vertelt De Nef. 'Elke scène moet een soort schilderij voorstellen. Voor wie ons kent, is dat opzet duidelijk te zien in het eindresultaat, voor een ander misschien minder. Maar we laten het gewoon gebeuren.'

Nog één vraag voor De Nef: waarom worden Hoogmis Edegem en een unknown bikini babe in de credits bedankt? 'De Hoogmis is het café waar ik werk. Daar hebben we het gros van de clip in één avond opgenomen met een green screen. Het meisje in bikini dat je in de clip ziet, heb ik gevonden op YouTube: daar vind je honderden opnames van vanalles en nog wat voor een groen scherm. Die kan je dan gemakkelijk in je eigen filmpjes monteren.'

Boys van Danny Blue and the Old Socks komt uit op 28 februari.

De groep speelt in de AB (Brussel, 14/3).

'Het is cool als alle nummers op een plaat één mooi geheel vormen. Maar het kan even tof zijn om met elke song iets anders te laten zien', zegt Sam De Nef, zanger-gitarist van Danny Blue and the Old Socks. Wie niet weet waar hij het over heeft, luistert best eens lukraak naar wat nummers die de Antwerpse groep tot nu toe uitbracht, van de valse trage 6 Ft Tall Baby tot het lentefrisse Freakshow. Gruizige gitaarrock die achteroverleunt, verder geraken we niet om dat bescheiden, maar gevarieerde oeuvre samen te vatten. Met de nieuwe ep Boys breidt de voormalige finalist van De Nieuwe Lichting zijn wereld zelfs nog wat uit. Krautrock, garagepunk, een vleugje psychedelica en een akoestisch kattebelletje: geen enkele afrit wordt gemist in deze plezante autoradioplaat vol haakse bochten. En dan is er nog single I Don't Mind, een nummer dat twee minuten lang twijfelt of het een meezinger dan wel een headbanger is en kunstig in elkaar is gestoken met spuug, plaktouw en achtergrondkoortjes.'Je hoort onze verschillende persoonlijkheden in het nummer. Daarom is het zo eclectisch', vertelt De Nef. 'Het nummer gaat over weirde mensen die iets heel cool maken van hun weirdness. Zo zit er bijvoorbeeld een sample van Andy Kaufman verstopt in het nummer, hij is natuurlijk een perfect voorbeeld van een coole weirdo.Het snel afgeratelde stukje spoken word, vertelt De Nef, is gebaseerd op Fear and Loathing in Las Vegas, de cultfilm van Terry Gilliam waarin de personages op dezelfde manier tegen elkaar op beginnen te trippen. 'En die Toni Montano over wie we het daar hebben, bestaat écht. Eigenlijk zochten we vooral een manier om Tony Montana uit Scarface te laten rijmen met rocking out on the piano, maar we hebben Montano ook gegoogeld en hij blijkt in Servië een rockstar te zijn.'Als u I Don't Mind al een hutsekluts vindt, wacht dan tot u de videoclip ziet. Hersenen, ogen, een brandende gitarist in drievoud, een vastlopende computer, een speelgoedauto, wat dollarbiljetten: iedereen die niet Danny heet, geen oude sok is en toch weet waar deze surrealistische collage van een clip op slaat, mag het komen zeggen. Of niet, dan kijken we wel gewoon onze ogen uit.'Pieter-Jan (Decraene, multi-instrumentalist en producer van de groep, nvdr.) en ik hebben de clip samen gemaakt en er allerlei dingen van onszelf ingestoken', vertelt De Nef. 'Elke scène moet een soort schilderij voorstellen. Voor wie ons kent, is dat opzet duidelijk te zien in het eindresultaat, voor een ander misschien minder. Maar we laten het gewoon gebeuren.' Nog één vraag voor De Nef: waarom worden Hoogmis Edegem en een unknown bikini babe in de credits bedankt? 'De Hoogmis is het café waar ik werk. Daar hebben we het gros van de clip in één avond opgenomen met een green screen. Het meisje in bikini dat je in de clip ziet, heb ik gevonden op YouTube: daar vind je honderden opnames van vanalles en nog wat voor een groen scherm. Die kan je dan gemakkelijk in je eigen filmpjes monteren.'