Bekijk voor uw en onze lol nog eens de laatste finale van De Nieuwe Lichting op de Facebook van Studio Brussel, waarvoor de radiozender de negen finalisten in de Antwerpse Trix verzamelde. Let vooral op de gezichten van de kanshebbers. U zal acht euforische grijnzen zien (die van de winnaars), zes beteuterde grimassen (die van de verliezers) en één jongedame die geen spier verrekt wanneer de uitslag wordt bekendgemaakt. Dat is Ikraaan.

'Voor mij was geselecteerd zijn al een overwinning op zich', verklaart de zangeres uit Mechelen haar stoïcijnse blik van toen. 'Of ik nu wel of niet gewonnen had, maakte dan al niet meer zo uit voor mij. Ik bekijk muziek niet als een wedstrijd en ben erg blij voor de winnende groepen die het nodig hadden.'

Niet dat Ikraaan nu geen reden meer heeft om te lachen. De zangeres vond met haar Nederlandstalige soulvolle trap al onderdak bij Fake Records, het label van onder anderen Uberdope en Brihang. Vorig jaar mocht ze voor die laatste de grote zaal van de AB opwarmen en speelde ze in de Trix de aftershow voor de Britse kwajongensrapper Slowthai. In 2020 komt ze zelf aan zet op de Vlaamse podia, al deelt ze die met Meyy en Chibi Ichigo, twee andere jonge vrouwen die op de deur komen kloppen met respectievelijk neosoul en rap in het Russisch. 'Voor het eerst ben ik er zeker van dat de mensen voor wie ik speel me kennen', blikt Ikraaan vooruit. 'Na De Nieuwe Lichting kreeg ik heel wat berichtjes van mensen die op mij hadden gestemd. Met hen wil ik graag een band opbouwen.'

Voor wie niet kan wachten op de clubtournee lanceert de zangeres van Reflectie een verse single: Hypnose, een nummer uit haar debuut-ep die afgelopen najaar uitkwam. 'Wat is echt / wat is fake / speel ik met je hoofd / net een game', ijlt Ikraaan in de song, die ze 'volledig op eigen ervaringen' heeft gebaseerd. 'De persoon over wie het gaat, weet van die nummers af, ja. Maar ik vind het veel gemakkelijker om over de liefde te schrijven dan over mezelf', vindt ze. 'In mijn puberteit deed ik niets anders. Logisch, want als tiener ben je de hele tijd bezig met de liefde zonder dat daar een goede reden voor is. Maar toen ik een jaar of negentien was, begon ik met mijn vrienden steeds meer te praten over mentale gezondheid. Waarom kan ik dat niet in mijn muziek, was de vraag die daarop volgde.' Het antwoord ligt in ijskoude nummers zoals Strijd, ook op Ikraaans ep te vinden: 'Maakt niet uit waar ik ga / Welke wegen die ik kruis / Nog steeds hoor ik de stemmen zo luid.'

Fifty Shades

Voor de clip van Hypnose trok Ikraaan samen met haar vaste regisseur Louise Guais en haar visuele rechterhand slash beste vriendin Bumba naar een fraai herenhuis. Het statige decor geeft de video meteen een vleugje gothic en horror mee. Schaduwen op het behang, een stoel die er niet hoort te staan, witte ballonnen die geen doel dienen, een bad vol bloemen en tussen dat alles Ikraaan met in haar ogen wat we maar de Nieuwe Lichting-blik zullen noemen: niks voor gevoelige kijkers, ook al schrik je op geen enkel moment echt.

'Of dat de bedoeling was? Nee. (denkt na) Misschien wel, ja. Toen ik het nummer schreef, zat ik qua vibe dicht bij Fifty Shades of Grey. Maar dus ook bij horror, besef ik achteraf. In ieder geval was ik toen een heel ander persoon dan nu. Als je de clips van Reflectie en Hypnose naast elkaar legt, zie je dat ook duidelijk. Nu durf ik tenminste oogcontact te maken en alles los te laten voor de camera.'

'Ik heb sinds de zomer een nieuw alter ego, een extraverte versie van mezelf', zegt Ikraaan. 'Dat kan ik nu langzaam laten zien op shows en in clips als deze. Niet te veel, want Hypnose blijft een traag, zacht liedje. Maar wel een beetje. Ik kan niet wachten om iedereen het album te laten horen. Dat is al af en geloof me: het klinkt heel anders dan mensen tot nu toe van mij gewoon zijn.'

Bekijk voor uw en onze lol nog eens de laatste finale van De Nieuwe Lichting op de Facebook van Studio Brussel, waarvoor de radiozender de negen finalisten in de Antwerpse Trix verzamelde. Let vooral op de gezichten van de kanshebbers. U zal acht euforische grijnzen zien (die van de winnaars), zes beteuterde grimassen (die van de verliezers) en één jongedame die geen spier verrekt wanneer de uitslag wordt bekendgemaakt. Dat is Ikraaan. 'Voor mij was geselecteerd zijn al een overwinning op zich', verklaart de zangeres uit Mechelen haar stoïcijnse blik van toen. 'Of ik nu wel of niet gewonnen had, maakte dan al niet meer zo uit voor mij. Ik bekijk muziek niet als een wedstrijd en ben erg blij voor de winnende groepen die het nodig hadden.'Niet dat Ikraaan nu geen reden meer heeft om te lachen. De zangeres vond met haar Nederlandstalige soulvolle trap al onderdak bij Fake Records, het label van onder anderen Uberdope en Brihang. Vorig jaar mocht ze voor die laatste de grote zaal van de AB opwarmen en speelde ze in de Trix de aftershow voor de Britse kwajongensrapper Slowthai. In 2020 komt ze zelf aan zet op de Vlaamse podia, al deelt ze die met Meyy en Chibi Ichigo, twee andere jonge vrouwen die op de deur komen kloppen met respectievelijk neosoul en rap in het Russisch. 'Voor het eerst ben ik er zeker van dat de mensen voor wie ik speel me kennen', blikt Ikraaan vooruit. 'Na De Nieuwe Lichting kreeg ik heel wat berichtjes van mensen die op mij hadden gestemd. Met hen wil ik graag een band opbouwen.'Voor wie niet kan wachten op de clubtournee lanceert de zangeres van Reflectie een verse single: Hypnose, een nummer uit haar debuut-ep die afgelopen najaar uitkwam. 'Wat is echt / wat is fake / speel ik met je hoofd / net een game', ijlt Ikraaan in de song, die ze 'volledig op eigen ervaringen' heeft gebaseerd. 'De persoon over wie het gaat, weet van die nummers af, ja. Maar ik vind het veel gemakkelijker om over de liefde te schrijven dan over mezelf', vindt ze. 'In mijn puberteit deed ik niets anders. Logisch, want als tiener ben je de hele tijd bezig met de liefde zonder dat daar een goede reden voor is. Maar toen ik een jaar of negentien was, begon ik met mijn vrienden steeds meer te praten over mentale gezondheid. Waarom kan ik dat niet in mijn muziek, was de vraag die daarop volgde.' Het antwoord ligt in ijskoude nummers zoals Strijd, ook op Ikraaans ep te vinden: 'Maakt niet uit waar ik ga / Welke wegen die ik kruis / Nog steeds hoor ik de stemmen zo luid.'Voor de clip van Hypnose trok Ikraaan samen met haar vaste regisseur Louise Guais en haar visuele rechterhand slash beste vriendin Bumba naar een fraai herenhuis. Het statige decor geeft de video meteen een vleugje gothic en horror mee. Schaduwen op het behang, een stoel die er niet hoort te staan, witte ballonnen die geen doel dienen, een bad vol bloemen en tussen dat alles Ikraaan met in haar ogen wat we maar de Nieuwe Lichting-blik zullen noemen: niks voor gevoelige kijkers, ook al schrik je op geen enkel moment echt.'Of dat de bedoeling was? Nee. (denkt na) Misschien wel, ja. Toen ik het nummer schreef, zat ik qua vibe dicht bij Fifty Shades of Grey. Maar dus ook bij horror, besef ik achteraf. In ieder geval was ik toen een heel ander persoon dan nu. Als je de clips van Reflectie en Hypnose naast elkaar legt, zie je dat ook duidelijk. Nu durf ik tenminste oogcontact te maken en alles los te laten voor de camera.''Ik heb sinds de zomer een nieuw alter ego, een extraverte versie van mezelf', zegt Ikraaan. 'Dat kan ik nu langzaam laten zien op shows en in clips als deze. Niet te veel, want Hypnose blijft een traag, zacht liedje. Maar wel een beetje. Ik kan niet wachten om iedereen het album te laten horen. Dat is al af en geloof me: het klinkt heel anders dan mensen tot nu toe van mij gewoon zijn.'