Wild Beasts - Boy King (****)
...

Zelfs in de hoek van de kneusjes waren ze ooit paria's, de kliek uit Leeds die al meer dan tien jaar onder de naam Wild Beasts eigenzinnig aan de weg timmert. De androgyne kopstem van Hayden Thorpe, de flamboyante, intellectualistische teksten, de seksueel ambigue barokpop: door critici werd het gesmaakt, de rest luisterde met een scheef oog. Tot ze met hun vorige, vierde langspeler Present Tense pardoes in de Engelse top tien belandden. 'Het mocht wat minder intellectueel en meer vanuit de buik', verklaarde Thorpe ons die plotse ommezwaai. 'Popmuziek voor de onaangepasten', noemde hij Wild Beasts toen, en laat nu net die onaangepasten een steeds groter wordend deel van de bevolking zijn. 'Alles ter wereld gaat over seks, behalve seks zelf - seks gaat over macht', bedacht de grote Oscar Wilde, een puntdicht dat Wild Beasts ter harte neemt. Want Boy King is (alweer) een plaat over macht en seks, en hoe die in tandem ons allen richting vernieling fietst. De bullebakken klauwen zich een weg naar de top van de voedselpiramide, wij staan erbij en kijken ernaar, lijkt de premisse van opener Big Cat. Of is het toch likkebaardende synthfunk over dominantie en devotie? En is 'Big cat got a birthright/ Sole survivor of his kind' een sneer in de richting van Buckingham Palace? Probeer niet te struikelen tijdens het simultaan denken en dansen. Dat we onze immer uitdijende leegtes steeds meer opvullen met nieuwe leegtes - hey Pikachu! - is ook Wild Beasts niet ontgaan. 'There are holes in us/ We try to fill them up, but we're just not big enough', klinkt het tijdens Tough Guy, glamrock geëscorteerd door stoere gitaren. Vergeet de lieve lust, wanneer Thorpe en cofrontman Tom Fleming de keel smeren zijn onze driften des duivels, en is onze liefde een dun laagje beschaving over een geklede aap met een gouden ring. Maar ze blijven geraffineerd, deze wilde beesten. Zelfs wanneer ze in songs als 2BU de wereld willen zien branden, of - zoals in Ponytail - met een doorboord hart van de planeet willen verdwijnen, blijven het romantici in de slipstream van Roxy Music, Talk Talk en Morrissey. Kunstzinnig, met de moed der wanhoop, poëtisch, met de vuist op tafel - of omhoog, naar de kleine bullebakken op hun tronen en in hun torens. DOWNLOADTIPS: Big Cat / Get My Bang / 2B2(JB)De vorige plaat van Dinosaur Jr. was zo'n makke affaire dat je een vrees bekroop: de reünie van het trio was, na een verschroeiende aanvang in 2005, zonder brandstof gevallen en zou voortaan op toevalligheden zoals gunstige wind of een voorbijkomende trekhaak moeten rekenen. Ziehier de revanche van de heren Mascis, Barlow en Murph. Dat Give a Glimpse ... werd voorafgegaan door een zeven minuten durende audio-edit van alle ingesloten gitaarsolo's voorspelde al een fikse portie elektrische intensiteit. Ondanks enkele rustpunten zijn hier geen inzinkingen te bespeuren, integendeel. Vanaf de gierende opener Goin Down wil een mens zich ogenblikkelijk achter het stuur van iets gemotoriseerds ploffen. En route!DOWNLOADTIP: Goin Down(KB)Kijk nu: nagenoeg tegelijk met de nieuwe Dinosaur Jr. glijdt de heruitgave van The River Head (1991) in de bus, het magnum opus van de Engelse eenmansgroep The Bevis Frond. Wie de ene koopt, doet zichzelf ook met de andere een zinnenprikkelend plezier. Want als J Mascis al een Britse pendant heeft, is het wel Nick Saloman: allesoverspoelend gitaarwerk dat het brein een beetje aan de kook brengt, dat is wat hen bindt. The River Head is bijna een planeet op zich: zware, zij het altijd heldere psychedelische rock oefent de grootste zwaartekracht uit, maar soms maken songs zich los om naar metal-, punk- of folksferen te reiken. Jimi Hendrix en Black Sabbath zijn nooit ver weg, maar bovenal construeert Saloman zijn eigen verbluffende gitaarmuren, vol intrigerende hoekjes en kantjes. Een must, ja.DOWNLOADTIP: Solar Marmalade(KB)Elders in dit blad beklaagt Grandmaster Flash zich over het beperkte kleurenpalet in de hedendaagse hiphopproducties. Bof. Mocht hiphop een doos kleurpotloden zijn, dan pikte Michael Volpe, aka Clams Casino, consequent alle exemplaren aan de buitenkant, daar waar de donkerste tinten groen, bruin en blauw naar het zwart neigen. De voorbije jaren bezigde de Amerikaanse producer zijn palet op verzoek van dwarse rappers als Lil B, ASAP Rocky, Schoolboy Q en Vince Staples, de wederdiensten op 32 Levels zijn ingevuld met even subtiele schakeringen. 32 tinten tristesse. De door Staples aan elkaar gespuwde single All Nite is er een voor de eindejaarlijstjes, maar ook nieuwkomers als Saw Dew en Kelela, en zelfs Joe Newman van Alt-j, bewegen zich als een vis in Volpe's troebele wateren. Uitchecken, Flash!DOWNLOADTIP: 32 Levels(JB)