Lees ook het Knack Focus-interview bij Fever Ray in Stockholm.
...

'Destroy nuclear! Destroy boring!' Met de gebalde vuist in de lucht verkondigde Karin Dreijer alias Fever Ray in de AB haar Grote Boodschap, één van subversieve seks als de hoogste vorm van vrijheid. Het is ook de bottom line van de vorig najaar verschenen tweede Fever Ray-plaat Plunge, waarop Dreijer, vijf jaar geleden gescheiden van de vader van haar twee kinderen, haar nieuwsgierigheid de vrije loop laat, met alle geëxperimenteer met niet-heteroseksuele seks, bdsm en andere golden showers van dien. De soundtrack is navenant: de bezwering van vorige plaat Fever Ray (2009) heeft plaats geruimd voor een beduidend opzwepender geluid. Ook in Brussel bleef van de donkere, dreigende, soms zelfs ronduit huiveringwekkende sfeer van een kleine tien jaar geleden nog maar weinig over. Fever Ray in de AB was anderhalf uur good fun. An Itch, Wanna Sip en IDK About You waren daar het beste bewijs van. Zelden hebben we Fever Ray in zo'n feeststemming gezien, met zelfs flarden rave en samba tot gevolg. De oude songs kregen evenzeer een grondige spoelbeurt. When I Grow Up, I'm Not Done en Triangle Walk klonken uitbundiger dan ooit, zeer geschikt voor een nachtje clubben. Concrete Walls, Keep The Streets Empty For Me en If I Had a Heart werden dan weer wél min in meer gelaten voor wat ze waren, en dat zorgde voor de nodige rustmomenten. Visueel ging het er bij Fever Ray somberder aan toe dan we vooraf, op basis van de nogal extraverte, om niet te zeggen expliciete videoclips, hadden gedacht. Een paar stroboscopen en enkele lichtstaafjes in neonkleuren: dat was het zowat qua backdrop. Het maakte de outfits van de zes vrouwelijke leden - Fever Ray zweert al van in den beginne bij een all-female band - er des te opvallender op. Zelf heeft Karin Dreijer zich voor deze tournee ontdaan van haar blonde haren, om er zo androgyn mogelijk uit te zien, en schminkt ze haar gezicht steevast alsof ze voor een rol als The Joker wil solliciteren. De andere twee zangeressen, Helena Gutarra en Maryam Nikandish, droegen respectievelijk een bodybuilderspak en blauwe bontjas. De drie frontvrouwen hadden enkele choreografieën ingeoefend, en raakten tijdens Falling naar hartenlust elkaars g- en andere spots aan. Maar wie support-act Tami T een uur eerder al een fluoriserende voorbindpenis als instrument had zien hanteren, weet dat het véél extremer had gekund. Het radicaalst was de muziek zélf, aangevuurd door de tribale percussie van Liliana Zavala, Diva Cruz en Mikaela Hansson. Of wat dacht u van zinsneden als 'Blood was our favourite paint, you were my favourite pain' (uit Red Trails), 'Wanna do it? If we do it, it's my way / 'Cause how you do it when you do it, it's not okay' (uit Wanna Sip) of 'I want to run my fingers up your pussy' (uit crowdpleaser To The Moon And Back)? In 2013 zagen we Karin Dreijer met The Knife het concept popconcert omver werpen, en ook bij de vorige Fever Ray-concerten was de bevreemding elke keer weer compleet. Zo ver kwam het gisteren in de AB niet. Maar een min of meer normaal concert van Fever Ray: hoe vreemd is dát wel niet?