Eén ding is zeker: er komt een tijd na corona. De vraag is of het er eentje zal zijn met muziek, concerten en festivals. Dat laatste is een groot vraagteken, ook voor de sector zelf. Net als andere sectoren, kreunt ook de Belgische muzieksector onder de coronacrisis. De cijfers liegen er niet om. Als ook de festivals deze zomer wegvallen, lopen de financiële verliezen voor de Belgische muzieksector op tot 200 miljoen euro. En dan gaat het enkel om ticketinkomsten. De realiteit is complex en nog veel schrijnender. Beste regeringen, don't let this be the day the music died.

De Belgische muziekscene is uniek. Het landschap telt honderden concertzalen, clubs en zaaltjes. Elke zomeravond valt er wel ergens een festival mee te pikken. Onze Belgische bands staan internationaal hoog aangeschreven. Onze technici zijn top notch. Muziek zit in ons DNA. Een Belgische zomer, dat is bier, frietjes en festivals. Dat DNA wordt vandaag bedreigd. De coronacrisis toont aan hoe enorm kwetsbaar de sector is.

Het gaat over veel meer dan de ticketinkomsten of de gage voor een optreden. Bezoekers drinken pintjes, ze kopen een frietje. Bandleden, geluidstechnici, lichtmannen, podiumbouwers, platenfirma's, platenwinkels, cateringfirma's, roadies, concertorganisatoren, booking agencies, producers, opnamestudio's, firma's die de toiletten leveren, ... De ketting van mensen en bedrijven waarmee de Belgische muziekscene aan elkaar hangt is zeer lang en zeer breed.

Het gaat over veel meer dan een frontman, een bassist, een toetsenist en een drummer. Al zien deze nu ook hun maandenlange minutieus voorbereide release van nieuw materiaal in rook opgaan. Naast een gemiste kans, ook een financiële kater. Geen releaseshows, geen tournee, geen boost in de platenverkoop, geen reviews in de muziekbladen. Ga daar maar eens mee om als je net maandenlang in de studio bent gedoken om die langverwachte nieuwe plaat op te nemen.

De toekomst van die rijke muziekscene staat vandaag op het spel. Veel muzikanten en technici worden vandaag ondersteund door de overheid: werknemers kunnen technische werkloosheid aanvragen, zelfstandigen kunnen beroep doen op het overbruggingsrecht. Volgens een studie van Universiteit Gent heeft 91% iets om op terug te vallen. Daar moet je ook de spaarboekjes of inkomsten uit een ander beroep bijrekenen. Het hoeft geen betoog dat die buffer in tijden van corona snel slinkt. De reserves zijn op.

En wat met die 9%? Het gaat dan vooral om licht- en geluidstechnici die dagcontracten aan elkaar rijgen en dus ook steunmaatregelen mislopen. Never waste a good crisis. Laat ons ervoor zorgen dat het muzikale tijdperk na corona er eentje wordt met werkzekerheid voor iedereen die vandaag in een precair statuut gevangen zit. En laat ons er in de eerste plaats voor zorgen dat er überhaupt nog een spaander overblijft van onze rijke muziekscene waar we als Belgen zo fier op zijn.

Betekent corona het einde van de moshpit?

Met de moed der wanhoop beitelen festivalorganisatoren vandaag verder aan hun zomerfestivals, van klein tot groot. Er worden handtekeningen onder contracten gezet met bands uit binnen- en buitenland, niet wetende of het ooit tot een optreden zal komen. Festivalterreinen worden tot op de millimeter uitgetekend, terwijl het vandaag hoogst twijfelachtig is dat er één tent in de grond wordt geklopt. Tentenfirma's, podiumbouwers, geluids- en lichttechnici houden hun hart vast: wat als de festivalzomer er niet komt?

Ondertussen houden sponsors hun vinger op de knip, ze kijken nog even de kat uit de boom. Wie kan ze dat kwalijk nemen? Ook voor veel kleine bedrijven en toeleveranciers die van de festivalzomer leven, wordt dit dramatisch. Die onzekerheid is moordend. Er moet dringend duidelijkheid komen voor de hele sector: mogen de festivals doorgaan of niet?

Als de festivals alsnog mogen doorgaan, stelt zich nog een andere vraag. Is het publiek wel klaar om op korte termijn richting massa-events te trekken? Zullen de tickets over de toonbank vliegen of wacht het publiek een tijdje af? Iedereen kijkt reikhalzend uit naar het einde van de ophokplicht, maar het is maar zeer de vraag of muziekliefhebbers deze zomer mentaal klaar zijn om schouder aan schouder met duizenden anderen te staan supporteren voor hun favoriete band. Betekent corona het einde van de moshpit?

Virologen sturen aan op een annulatie van de (grote) festivals. Beste regering(en), het is niet aan de festivalorganisatoren om vandaag de gezondheidsrisico's in te schatten. Jullie zitten elke dag samen met de grootste experten. Neem verantwoordelijkheid en geef duidelijkheid. Het annuleren van de festivalzomer zal pijn doen. Ik kan huilen bij het idee dat ik voor het eerst in vijfendertig jaar niet naar een zomerfestival kan. Maar de organisatoren willen hun verantwoordelijkheid nemen en verwachten van jullie hetzelfde. Make up your mind and stick to it.

Volgens een studie van de Karel de Grote-hogeschool stelt de brede evenementensector 80.000 mensen tewerk. In Europa werken meer mensen in de cultuursector dan in de auto-industrie. De toekomst van veel van die mensen is vandaag onzeker. Begrijp mij niet verkeerd, de Belgische muzieksector heeft de laatste jaren bewezen dat ze veerkrachtig en creatief is. Dat ze bergen kan verzetten. De mensen die ik de voorbije vijfentwintig jaar als festivalorganisator leerde kennen zijn doeners, geen klagers. Maar vandaag tekent een drama zich af.

Als we willen dat onze rijke muziekscene niet vertrappeld wordt door deze crisis, drie dingen. Beste regeringen, één, zorg voor een vangnet voor de sector vandaag. Save the music. Twee. Zorg ervoor dat de muzieksector sterker uit deze crisis komt, zorg voor een oplossing voor het precaire statuut van muzikanten en technici. En drie, zorg snel voor duidelijkheid: gaan we door met het plannen van deze festivalzomer? Of niet?

Ondertussen luister ik (nog meer) Belgisch. Bedankt StuBru!

Eén ding is zeker: er komt een tijd na corona. De vraag is of het er eentje zal zijn met muziek, concerten en festivals. Dat laatste is een groot vraagteken, ook voor de sector zelf. Net als andere sectoren, kreunt ook de Belgische muzieksector onder de coronacrisis. De cijfers liegen er niet om. Als ook de festivals deze zomer wegvallen, lopen de financiële verliezen voor de Belgische muzieksector op tot 200 miljoen euro. En dan gaat het enkel om ticketinkomsten. De realiteit is complex en nog veel schrijnender. Beste regeringen, don't let this be the day the music died.De Belgische muziekscene is uniek. Het landschap telt honderden concertzalen, clubs en zaaltjes. Elke zomeravond valt er wel ergens een festival mee te pikken. Onze Belgische bands staan internationaal hoog aangeschreven. Onze technici zijn top notch. Muziek zit in ons DNA. Een Belgische zomer, dat is bier, frietjes en festivals. Dat DNA wordt vandaag bedreigd. De coronacrisis toont aan hoe enorm kwetsbaar de sector is.Het gaat over veel meer dan de ticketinkomsten of de gage voor een optreden. Bezoekers drinken pintjes, ze kopen een frietje. Bandleden, geluidstechnici, lichtmannen, podiumbouwers, platenfirma's, platenwinkels, cateringfirma's, roadies, concertorganisatoren, booking agencies, producers, opnamestudio's, firma's die de toiletten leveren, ... De ketting van mensen en bedrijven waarmee de Belgische muziekscene aan elkaar hangt is zeer lang en zeer breed. Het gaat over veel meer dan een frontman, een bassist, een toetsenist en een drummer. Al zien deze nu ook hun maandenlange minutieus voorbereide release van nieuw materiaal in rook opgaan. Naast een gemiste kans, ook een financiële kater. Geen releaseshows, geen tournee, geen boost in de platenverkoop, geen reviews in de muziekbladen. Ga daar maar eens mee om als je net maandenlang in de studio bent gedoken om die langverwachte nieuwe plaat op te nemen.De toekomst van die rijke muziekscene staat vandaag op het spel. Veel muzikanten en technici worden vandaag ondersteund door de overheid: werknemers kunnen technische werkloosheid aanvragen, zelfstandigen kunnen beroep doen op het overbruggingsrecht. Volgens een studie van Universiteit Gent heeft 91% iets om op terug te vallen. Daar moet je ook de spaarboekjes of inkomsten uit een ander beroep bijrekenen. Het hoeft geen betoog dat die buffer in tijden van corona snel slinkt. De reserves zijn op. En wat met die 9%? Het gaat dan vooral om licht- en geluidstechnici die dagcontracten aan elkaar rijgen en dus ook steunmaatregelen mislopen. Never waste a good crisis. Laat ons ervoor zorgen dat het muzikale tijdperk na corona er eentje wordt met werkzekerheid voor iedereen die vandaag in een precair statuut gevangen zit. En laat ons er in de eerste plaats voor zorgen dat er überhaupt nog een spaander overblijft van onze rijke muziekscene waar we als Belgen zo fier op zijn. Met de moed der wanhoop beitelen festivalorganisatoren vandaag verder aan hun zomerfestivals, van klein tot groot. Er worden handtekeningen onder contracten gezet met bands uit binnen- en buitenland, niet wetende of het ooit tot een optreden zal komen. Festivalterreinen worden tot op de millimeter uitgetekend, terwijl het vandaag hoogst twijfelachtig is dat er één tent in de grond wordt geklopt. Tentenfirma's, podiumbouwers, geluids- en lichttechnici houden hun hart vast: wat als de festivalzomer er niet komt? Ondertussen houden sponsors hun vinger op de knip, ze kijken nog even de kat uit de boom. Wie kan ze dat kwalijk nemen? Ook voor veel kleine bedrijven en toeleveranciers die van de festivalzomer leven, wordt dit dramatisch. Die onzekerheid is moordend. Er moet dringend duidelijkheid komen voor de hele sector: mogen de festivals doorgaan of niet? Als de festivals alsnog mogen doorgaan, stelt zich nog een andere vraag. Is het publiek wel klaar om op korte termijn richting massa-events te trekken? Zullen de tickets over de toonbank vliegen of wacht het publiek een tijdje af? Iedereen kijkt reikhalzend uit naar het einde van de ophokplicht, maar het is maar zeer de vraag of muziekliefhebbers deze zomer mentaal klaar zijn om schouder aan schouder met duizenden anderen te staan supporteren voor hun favoriete band. Betekent corona het einde van de moshpit? Virologen sturen aan op een annulatie van de (grote) festivals. Beste regering(en), het is niet aan de festivalorganisatoren om vandaag de gezondheidsrisico's in te schatten. Jullie zitten elke dag samen met de grootste experten. Neem verantwoordelijkheid en geef duidelijkheid. Het annuleren van de festivalzomer zal pijn doen. Ik kan huilen bij het idee dat ik voor het eerst in vijfendertig jaar niet naar een zomerfestival kan. Maar de organisatoren willen hun verantwoordelijkheid nemen en verwachten van jullie hetzelfde. Make up your mind and stick to it. Volgens een studie van de Karel de Grote-hogeschool stelt de brede evenementensector 80.000 mensen tewerk. In Europa werken meer mensen in de cultuursector dan in de auto-industrie. De toekomst van veel van die mensen is vandaag onzeker. Begrijp mij niet verkeerd, de Belgische muzieksector heeft de laatste jaren bewezen dat ze veerkrachtig en creatief is. Dat ze bergen kan verzetten. De mensen die ik de voorbije vijfentwintig jaar als festivalorganisator leerde kennen zijn doeners, geen klagers. Maar vandaag tekent een drama zich af. Als we willen dat onze rijke muziekscene niet vertrappeld wordt door deze crisis, drie dingen. Beste regeringen, één, zorg voor een vangnet voor de sector vandaag. Save the music. Twee. Zorg ervoor dat de muzieksector sterker uit deze crisis komt, zorg voor een oplossing voor het precaire statuut van muzikanten en technici. En drie, zorg snel voor duidelijkheid: gaan we door met het plannen van deze festivalzomer? Of niet?Ondertussen luister ik (nog meer) Belgisch. Bedankt StuBru!