Opvallend beeld gisteren bij de wissel van de macht: samen met de sleutels van de Wetstraat 16 overhandigde Sophie Wilmès ook een vinylplaat aan haar opvolger Alexander De Croo: Le quattro stagioni, de bekendste compositie van Italiaans componist Antonio Vivaldi. Een knipoog naar de bijnaam van zijn federale coalitie, met de politieke kleuren van de vier coalitiepartners die verwijzen naar de vier seizoenen. Blauw voor de winter, groen voor de lente, rood voor de zomer, en oranje voor de herfst.
...

Opvallend beeld gisteren bij de wissel van de macht: samen met de sleutels van de Wetstraat 16 overhandigde Sophie Wilmès ook een vinylplaat aan haar opvolger Alexander De Croo: Le quattro stagioni, de bekendste compositie van Italiaans componist Antonio Vivaldi. Een knipoog naar de bijnaam van zijn federale coalitie, met de politieke kleuren van de vier coalitiepartners die verwijzen naar de vier seizoenen. Blauw voor de winter, groen voor de lente, rood voor de zomer, en oranje voor de herfst. Er klinkt muziek in de Wetstraat, en dat kunnen we alleen maar toejuichen. Maar alleen maar De vier seizoenen gaat ook snel vervelen, dus mogen we van de gelegenheid gebruiken maken om toch enkele suggesties toe te voegen aan de platencollectie van De Croo? Te beginnen met een klassieker: The Wall, van Pink Floyd. Het plot van die fameuze rockopera uit 1979 gaat over een rockster, Pink, die ten prooi valt aan paranoia en depressie, en daarom denkbeeldige muren om zich heen bouwt. Daarin zit behalve een mooie metafoor over covid-19 en quarantaine ook een aanmoediging verstopt voor de nieuwe minister van volksgezondheid, comeback kid Frank Vandenbroucke: die aangekondigde prioriteit van (en extra budgetten voor) mentale gezondheidszorg mag geen dode letter blijven. Tijdens Comfortably Numb wordt Pink dan wel op de been geholpen door een prikje van de dokter, de farmareuzen en hun pilletjes alleen zullen niet volstaan als dam tegen de komende golf van angststoornissen, depressies en burn-outs. 'Comfortabel verdoofd', daar hebben we tenslotte Netflix al voor. Misschien moet De Croo samen met Vandenbroucke ook Sammy Mahdi, de jonge staatsecretaris voor asiel en migratie, en minister van defensie Ludivine Dedonder uitnodigen voor een luistersessie van The Wall. De eerste kan zich laten inspireren door songs als Run Like Hell, waarin de protagonist zich in een fascistische waan tegen minderheden keert, en de tweede heeft misschien iets aan Bring The Boys Home, en de hele verhaallijn over de oorlogstrauma's van Pink. Neem er een borrel bij, zou ik zeggen, en - het gaat tenslotte over Pink Floyd - misschien zelfs een pretsigaret. Al moeten die misschien eerst gelegaliseerd worden. Niks te vinden in het regeerakkoord over die kwestie, maar denk aan de kleine zelfstandigen en de schatkist, meneer de eerste minister! En steek er dan meteen ook eentje op - ik denk dat het wel mag van uw minister van justitie - met RTJ4 van Run The Jewels op de achtergrond, onze tweede aanbeveling. Een krachtig en intelligent geëngageerde, inhoudelijk imponerende rapplaat die met beide benen in het hier en nu staat, en dan vooral in het huidige Amerika van Donald Trump. Dat lijkt iets om voor die Vivaldi te ruilen met Sophie Wilmès. Niet alleen schuilt er - volgens ons - onder die koele bolster behoorlijk wat pit, maar wat volgende maand ook de uitkomst van de Amerikaanse presidentsverkiezingen moge worden, het zal een ánder gebroken Amerika zijn. En dat samen op een wereldtoneel met autoritaire regimes in China, (Wit-)Rusland, Polen, Brazilië, Turkije, Hongarije, Iran en Venezuela. In de coulissen van de VN of NATO af en toe opladen en de spieren schudden op de klare, inspirerende taal en beats van Run The Jewels, ik wens het onze minister van buitenlandse zaken van harte toe - een beetje hiphop af en toe heeft Barack Obama alvast geen kwaad gedaan. Dus gooi meteen ook Brutaal van Zwangere Guy op de stapel, een rapper van bij ons die ook wat over de wereld van vandaag te vertellen heeft.Dit zou tenslotte een regeringsploeg met een 'nieuwe stijl' moeten zijn, toch? 'Wat heeft het ons bijgebracht?', zei De Croo onder meer, over de 'ruwheid en hardheid' in het politieke debat van de voorbije jaren. Wel, Alex - we zijn nu allemaal matekes, dus we mogen 'Alex' zeggen, veronderstel ik -, onze volgende suggestie is er speciaal eentje voor jou: het pas verschenen Ultra Mono, van Idles. Sociaal bewuste punkers die geen punkers genoemd willen worden, maar dól zijn op slogans! Kill Them With Kindness, bijvoorbeeld, een pleidooi voor empathie. 'Je bent heus geen voetveeg wanneer je met een open hart en open geest je tegenstanders durft benaderen', zei frontman Joe Talbot erover in Knack Focus. Hopelijk kan De Croo I de moddergevechten en de Twittertirades laten. Tot slot nog eentje om naar te luisteren met het hele kabinet: What's Going On, het album uit 1971 van Marvin Gaye, op de piek van zijn kunnen. Gewoon, omdat het één van de beste conceptplaten ooit is. Alles zit erin: stedelijke gentrificatie, ecologische bewustwording, armoede, racisme, ... Geen plaat waar je vrolijk van wordt, maar wel een tijdloze, milde herinnering aan waar politici uiteindelijk voor dienen: ideeën uitwerken en oplossingen bedenken waar zoveel mogelijk mensen beter van worden. Veel luisterplezier, en veel succes ermee, Alex!