Angèle

Geen brol bij Angèle op Werchter. In vergelijking met vorig jaar, toen ze hier op exact hetzelfde podium stond, is haar act er danig op vooruitgegaan, niet alleen qua show - de lichtgevende oogballen waren dezelfde, maar dit keer had miss Van Laeken ook een roedel danseressen uitgenodigd om de songs van uit de kluiten gewassen choreografietjes te voorzien - maar ook qua sound. Wat u in The Barn voorgeschoteld kreeg was een soort Angèle XXL, en zelfs dan wilden wij er nog méér van.

Foxing

Rock Werchter is geen evenement waar je naartoe gaat om nieuwe ontdekkingen te doen, maar dit jaar was het nog eens van dattum. Foxing is de eerste groep sinds Broken Social Scene in 2004 die we vooraf niet kenden, maar die ons toch bij de kladden greep. Verrassing! Avontuur! Gezonde grilligheid! Dat en nog veel méér kregen we opgelepeld door deze vijf nerdy kerels uit Missouri die eens goed lachten met labels als mathrock, emo, ambient of postpunk.

Foxing op Rock Werchter 2019, dag 2 © Wouter Van Vaerenbergh

Lizzo

Melissa Viviane Jefferson trapte de slotdag af met een langgerekt testament voor zelfliefde, 'want om de wereld te kunnen redden moet je eerst jezélf redden', vond de zelfverklaarde en trots twerkende big grrrl. In een wervelende set haalde ze u al zingend, rappend en fluitend uit uw comfortzone, totdat u uw kopje thee/pintje/gintonic liet staan en het mee uitbrulde: 'Okay, bitch, let's go!'

New Order

Kan een groep die al bijna veertig jaar bestaat de massa nog in beweging krijgen? Als het om New Order gaat: you bet! Bernard Sumner en zijn gevolg klonken opvallend strak, vitaal, dynamisch en energiek en slaagden erin om nieuw werk netjes in te passen in wat voor de rest een greatest hits-set was. Jeugdsentiment? Allerminst: dit was dansen met een krop in de keel.

Robyn op Rock Werchter 2019, dag 2 © Wouter Van Vaerenbergh

Robyn

Meer trippy dan tijdens het tweeluik Love is Free en Don't Fucking Tell Me What To Do hadden wij Robyn nog nooit bezig gehoord, meer funky dan in het met slap bass gepimpte Ever Again of Be Mine evenmin. Toch was er nog genoeg plaats voor de elektropop waar Robyn nu al ruim twintig jaar een patent op heeft. En zo werd Robyn die zichzelf knuffelde en het publiek dat het refrein van Dancing On My Own in koor scandeerde hét moment van Rock Werchter, dag twee.

Rosalía

De in de outskirts van Barcelona opgegroeide zangeres moet nog 26 worden, maar leverde in de schuur van Schueremans een concert voor de geschiedenisboeken af. Wie binnen enkele jaren terugdenkt aan dit concert, met zijn flamencotraditionals, a-capellamomentjes, trapbeats en danseressen, zal beseffen dat er een steen verlegd is en trots kunnen zeggen: ik was erbíj.

The Blaze op Rock Werchter 2019, dag 3 © Wouter Van Vaerenbergh

The Blaze

Veel meer dan hun silhouetten kregen we van de twee Fransen niet te zien. Het waren dus de songs (trance-achtige soundscapes met mystieke stemmetes) én de clips (filmische parabels over zigeuners, migranten en andere gestigmatiseerde bevolkingsgroepen) that did the talking. En daar had de tjokvolle tent meer dan een vette kluif aan. De French touch heeft, twintig ja na Guy-Manuel de Homem-Christo en Thomas Bangalter van Daft Punk, twee nieuwe gezichten. Je kunt ze alleen wééral niet goed zien.

The Good, The Bad and The Queen

Tweede Werchter op rij voor Damon Albarn, na zijn geslaagde headlinerset met Gorillaz vorig jaar. Ook deze keer was het netjes in de roos, ook al doet deze band niet aan meezingbare hits. Knap gearrangeerde pop was het, met gelijke delen Englishness, reggae en dub in de mix. Het hoeft niet altijd cartooneske funkhop te zijn.

The Murder Capital op Rock Werchter 2019, dag 2 © Wouter Van Vaerenbergh

The Murder Capital

Vijf stuks tuig van de richel uit Dublin leverden voor een zonovergoten The Slope een show af die we enkel als intens en brutaal kunnen omschrijven. De twee kermende en snauwende gitaren verwezen naar de (post)punk van Fugazi, de Sex Pistols, The Fall en The Birthday Party, het toonloze gegrom van frontman James 'More is Less' McGovern joeg de ratten uit hun holen. Een racewagen zonder remmen, dat was het.

Tool

Dertien jaar na het voorlopig laatse album van Tool heeft de band nog steeds veel meer te bieden dan logge riffs en rinkelende decibels. Hun uitgesponnen composities waren met veel zorg opgebouwd en zaten vol onverwachte wendingen en onorthodoxe maatsoorten. Het liep al tegen tweeën toen we doorStinkfistfinaal K.O. werden gemept. Niet dat het geen deugd deed, maar we zien er nog altijd sterretjes van.