Welke platen kleuren de zomer van onze festivalartiesten?
...

De plaat die ik opleg tijdens een barbecue 'Echt barbecueën - met saucissen en zo - doe ik zelden, maar ik ben wel de trotse eigenaar van een pizzaoven, die buiten op de koer staat. Als het weer meezit, organiseer ik daar graag pizza-avondjes. De zomerplaat die daarbij zeker niet ontbreekt, is Arthur Verocai (1972) van de gelijknamige Braziliaanse tropicáliacomponist. Dat album, zijn enige, was lang een obscure parel. Originele persingen zijn erg zeldzaam en pokkeduur, maar een paar jaar geleden heb ik een reissue op de kop getikt. Sindsdien leg ik het heel vaak op, zeker wanneer de temperatuur de hoogte in gaat.' De plaat die ik opleg tijdens een roadtrip 'Het zal wel vreemd klinken uit de mond van een dj, maar ik ga al 32 jaar door het leven zonder rijbewijs. Ik heb mezelf beloofd daar vóór eind dit jaar verandering in te brengen. Ik kan dus al beginnen met een geschikte soundtrack voor mijn roadtrips in de zomer van 2022 uit te kiezen. Staat daarin met stip genoteerd: Monster (1980) van Herbie Hancock. Ongelooflijk sexy en groovy, meer disco dan jazz of fusion. Ik draag nooit hemden, maar mócht ik ze dragen, dan zie ik me al achter het stuur zitten met de bovenste knoopjes los (lacht). ' De plaat die ik opleg tijdens een Afrikaanse rondreis 'Strandvakanties vind ik verschrikkelijk. Langer dan vijftien minuten op mijn rug liggen is niets voor mij. Ik ga in de vakantie wel al jaren op bezoek bij familie in Rwanda. Daar maak ik telkens wel enkele ommetjes, langs Zanzibar bijvoorbeeld, waar ik vrienden heb. In 2019 was ik daar voor het laatst, toen vooral met Electric Africa (1985) van afrofunklegende Manu Dibango in de koptelefoon. Geproducet door Bill Laswell, en met alweer Herbie Hancock op synths. Dibango zelf is vorig jaar helaas overleden aan covid.' De plaat die ik opleg tijdens een zwoele zomernacht 'Wanneer ik niet zelf moet draaien - en dat was de voorbije zomers jammer genoeg meer regel dan uitzondering - dan ontspan ik 's avonds laat nog het liefst thuis in de zetel. Geen volk, geen rumoer, en geen beats. Jazz en soul vormen meestal de soundtrack, en die mag een spiritueel tintje hebben. Radha-Krsna Nama Sankirtana (1976) van Alice Coltrane, bijvoorbeeld. Met die hemelse mantra's op de achtergrond vertrek ik gegarandeerd met een glimlach om de lippen richting dromenland.'