Steak Number Eight stopt ermee, kopten de verzamelde Vlaamse muziekmedia in mei vorig jaar. Steak Number Eight stopt er een beetje mee, moesten ze zichzelf diezelfde dag nog verbeteren. Uiteindelijk bleken frontman Brent Vanneste en de zijnen slechts een naamswijziging en een lichte bocht in de muzikale koers aan te kondigen.
...

Steak Number Eight stopt ermee, kopten de verzamelde Vlaamse muziekmedia in mei vorig jaar. Steak Number Eight stopt er een beetje mee, moesten ze zichzelf diezelfde dag nog verbeteren. Uiteindelijk bleken frontman Brent Vanneste en de zijnen slechts een naamswijziging en een lichte bocht in de muzikale koers aan te kondigen. Al is slechts hier niet het juiste woord: van Steak naar Stake lijkt weinig meer dan een potje lingo, maar wie de geschiedenis van Steak Number Eight kent, weet wel beter. Vanneste noemde de band naar een nummer van Voidpoint, de band zijn broer Thobias die een jaar na de oprichting van de groep overleed. Spelen met en schrijven voor Steak Number Eight werd plots een rouwproces, in elk interview kwam Thobias' dood ter sprake. Ook niet onbelangrijk: toen de vier brulboeien uit Wevelgem in 2008 Humo's Rock Rally wonnen, waren ze gemiddeld veertien jaar. 'Er moest gewoon een hoofdstuk worden afgesloten', zegt Vanneste daarover wanneer we hem spreken in De Roos, het Gentse café waarboven hij woont. 'We hebben alles overwogen: andere muziek spelen, een extra muzikant zoeken... 't was het moment hé, om alles te herdenken. Maar eigenlijk was het al snel duidelijk dat we nog steeds wilden doen wat we doen. De essentie is gebleven: vier beste maten die harde muziek spelen. Of dit nu een nieuwe band is? Dat ligt voor iedereen anders: ik vind bijvoorbeeld van niet, Cis (Deman, gitarist, nvdr.) van wel.' Het is niet omdat rouw en tienertrubbels niet langer de kern uitmaken van Stake dat de band niets meer had om over te schrijven voor de eerste post-Steakplaat Critical Method. 'Mijn vader had mij op voorhand gewaarschuwd dat de periode tussen mijn 24ste en mijn 30ste een van de raarste uit mijn leven zou worden. Dat hebben we allevier mogen ondervinden. Ik brak tijdens de opnames met mijn vriendin, een Nederlandse studente filosofie. Een vrij destructieve relatie, eigenlijk. Veel discussiëren over de romantiek en zo. Ze was erg betrokken bij de band. Op de ep hoor je haar een van mijn gedichten voorlezen, op de plaat staat een nummer waarvoor zij de tekst schreef. Ja, dat hebben we al live gespeeld. En ja, dat komt binnen.''Stake is meer een groepsproject dan Steak', zegt Vanneste. 'Vroeger kwamen de nummers grotendeels van mij, nu zijn we echt met z'n vieren gaan schrijven. Dat was best heftig, ja. Ik was gewend om op muzikaal gebied toe te geven. Nu moest dat soms gewoon na een tijdje. Maar uiteindelijk is dat wel goed gekomen. Met dank aan Stéphane, onder anderen. Hij was echt de perfecte lijm tussen ons.'Bij die Stéphane hoort ook een familienaam - Misseghers - en een job, drummer bij onder meer dEUS. 'Hij was megasiked over de demo's en vroeg zelf om onze plaat te mogen producen. In de periode voor de opnames heeft hij mij meerdere keren in het midden van de nacht wakker gebeld: "Gaaaaaaaast! 't Is megagoed! Je beseft niet wat je aan het maken bent!" "Ok, Stéphane, wil je morgenochtend terugbellen?" "Ja, maar..." Begon hij weer een kwartier te tateren.' 'Het grappige is dat onze eerste ontmoeting kletterende ruzie was', herinnert Vanneste zich. 'We zagen elkaar in de backstage en hij had onze enige fles vodka gepikt. De volgende keer dat we elkaar zagen, was het weer dikke liefde natuurlijk.' Op voorhand vertelden Vanneste en co regelmatig in interviews dat Critical Method nineties zou gaan klinken. 'Maar is dat echt zo?' vraagt de zanger zich vandaag af. Laat het ons erop houden dat de West-Vlamingen heel af en toe klinken als Nirvana dat de versterkers nog een tand of twee meer naar rechts heeft gedraaid. 'Het klinkt even goed als 2020', zegt Vanneste - bouwjaar 1992, voor de geïnteresseerden. 'Is het nog 2019? Ja, ik hou dat zelf niet zo goed bij. Ik heb al weleens gedacht dat het al 2021 was. Week, weekend, dagen van de week... voor een artiest gaat dat na een tijdje minder betekenen. 't Is ook maar een bepaalde structuur die ze ooit hebben uitgevonden, hé. Eentje die zelfs niet klopt, want om de vier jaar moeten ze er een dag bijkletsen om hun fouten goed te maken. Waarom zou ik er dan rekening mee houden?' Dan zijn er andere dingen om mee rekening te houden. Vanneste, die nog niet zo lang geleden geen interview liet voorbijgaan zonder baldadige backstageverhalen, aait Laika teder over de kop en praat met een lach van snorpunt tot snorpunt over zijn, en dit zagen we ook niet aankomen, nieuw samengesteld gezin. 'Mijn nieuwe vriendin heeft een zoontje van vier. Hij heet Django en speelt bèregoed gitaar. Wanneer ik thuis soms banjo speel, valt hij soms in met een zelfverzonnen melodietje. Onlangs heb ik hem naar de nieuwe plaat laten luisteren, op een goed volumeke. Een halfuur lang stond hij door het huis te springen. Hij heeft zelfs een favoriet nummer: The Absolute Center, de tweede track. Stiefvader zijn is de max. Dat is een leegte waarvan ik niet besefte dat ze er was, maar nu wel is ingevuld.''Ik heb al wel nagedacht over mijn huidige gemoedstoestand: ik voel me té goed, wat voor plaat moet ik nu maken?' grapt hij. Ik herinner hem aan iets wat hij ooit aan Knack Focus vertelde, over een album vol dialectpop dat ergens in een schuif ligt. 'Het is net doordat ik zo donker kan gaan in de studio dat ik in het normale leven heel happy kan zijn. Mocht ik Stake en mijn technoproject niet hebben, zou ik compleet zot worden. De opnames van de plaat waren yin, mijn huidig leventje is yang. En binnenkort vertrekken we op tournee: da's weer een paar weken stevig yin gaan.'