Wat heeft die mens jullie misdaan?
...

Wat heeft die mens jullie misdaan? Andrew Savage (zang, gitaar): Tom Brady verpersoonlijkt wat die song, Total Football, aanklaagt: de stoere blanke man als de golden boy, de quarterback, de held. Het idee dat een held een bepaald soort alfamannetje moet zijn. En natuurlijk is Brady voor Trump. En natuurlijk is hij getrouwd met een topmodel. Komaan, hij kan toch niet anders dan een eikel zijn? (lacht)Het heeft niks te maken met het American footballteam waar Brady voor speelt? Als New Yorker ben je waarschijnlijk een Giants-fan. Savage: Nee, hoor, ik heb niks tegen de New England Patriots. Maar ik kan niet wachten om die song in Boston, hun thuisstad, te spelen. (grijnst) Dat is als in Italië 'fuck Fellini!' roepen. Muzikaal is dit jullie frivoolste, meest opgewekte plaat tot nu toe, maar de teksten zijn eerder donker en bitter. Savage: Ik woon momenteel in een donker en bitter land, weet je wel? De oorspronkelijke opzet was om een plaat te maken over kwaadheid en vreugde, om beide aan te snijden op een manier die we nog niet gedaan hebben. Onze vorige, Human Performance, was een persoonlijke, reflectieve plaat, maar het zou niet eerlijk zijn om niks te zeggen over wat tegenwoordig allemaal gebeurt in de buitenwereld. Er is een reden waarom we nog steeds luisteren naar songs over de oorlog in Vietnam, of over Ierland in de jaren tachtig, songs die zich afspelen in een tijd en ruimte waarin gestreden en geleden wordt. Als je nu uitdrukt hoe het voelt om een Amerikaan te zijn in 2018... Dat is heel verwarrend, en verscheurend, iets tussen woede en angst. Tegelijk wilde ik ook dat het een partyplaat werd, die je thuis kunt opleggen op een feestje. Niks beters om je woede te ventileren dan eens goed dansen. Wat betekent punk voor jou tegenwoordig? Savage: Goede vraag. Ik denk dat het een attitude is, een manier om het leven te benaderen. Het is moeilijk om er precies de vinger op te leggen, maar ik heb er veel over nagedacht bij het maken van deze plaat. De muzikale invloeden komen uit de begindagen van de punk, vóór de hele esthetiek en alle codes vastlagen. Toen er labels waren als SST Records, met bands als Black Flag, Minutemen, Sonic Youth, Hüsker Dü... bands die onderling erg verschillen, elk een heel eigen identiteit hebben, maar wel met één gemene deler: ze zijn raar. Het zijn outcasts. Ik denk dat dat punk is, die weirdness omhelzen, vrijwillig in de marge staan. Staat Parquet Courts in de marge? Zijn jullie outcasts? Savage: Ik denk van wel. Momenteel zelf nog meer, sinds we uit de underground geklommen zijn. Daar waren we geen vreemde eenden in de bijt, maar in deze ongemakkelijke tussenzone - ergens tussen alternatief en de festivalrock van Foo Fighers - zijn we eerder rare snuiters. Jullie zijn nu dus meer punk dan toen jullie nog punk waren? Savage: (lacht) Ik ga er geen cijfer op plakken, dat laat ik aan jou over. Voor mij was punk de manier om verliefd te worden op rock-'n-roll. Punk is een deel van wie ik ben, het stuurt bijna alles wat ik doe, muzikaal en daarbuiten. En zeker het DIY-gegeven is belangrijk in de band. Is het ook de reden waarom Parquet Courts ontbreekt op alle sociale media? Jullie hebben geen Facebookpagina, geen Instagramprofiel en geen Twitter. Savage: Tijdens de allereerste meeting van de band hebben we dat afgesproken: geen sociale media. Ik vind dat een kwestie van prioriteiten. Aangezien ik ook een label run - Dull Tools - krijg ik vrij veel demo's toegestuurd, vaak van bands die nauwelijks hebben opgetreden. Maar ze hebben wél een Instagrampagina. Dat vind ik dus vreemd. It just looks bad. Bij Parquet Courts is de prioriteit duidelijk: muziek maken. We hebben niet zomaar al zes langspelers uit, hè. Wat ik over mezelf wil delen, kan ik kwijt in mijn muziek en in mijn schilderijen. Dat is mijn manier om te zeggen: dit ben ik, hier sta ik voor. Weet je, eigenlijk nemen sociale media de plaats in van het vandalisme vroeger, toen mensen gewoon hun naam op de muren schreven. 'Savage was here', en iedereen kon zien waar je op de pot had gezeten. (lacht) Of je kon schrijven 'ik ben pro dit', of 'ik ben contra dat'. Nu is het gewoon een digitale muur waarop je zulke dingen kwijt kunt. Almost Had to Start a Fight heet een van de songs op Wide Awake. Wanneer ben je voor het laatst in een vechtpartij verzeild geraakt? Savage: Die song is er gekomen na een optreden in Atlanta, een jaar geleden. Er stond een kerel in het publiek met zo'n rode Trump-pet op: 'Make America Great Again'. Hij zwaaide ermee in mijn gezicht, stond me constant uit te dagen, beinga total asshole. Het kostte me veel zelfbeheersing om die gast geen schop te verkopen. Ik wilde het echt, maar dan zou ik van hem misschien een martelaar gemaakt hebben. Hoe moet je reageren in zo een situatie? Trek je een lijn in het zand, tot hier en niet verder, of moet zo iemand ook de kans krijgen om zijn mening te uiten? 'Punch a nazi' is sinds Trump een bekende meme geworden. Moet kunnen? Savage: Ik vind van wel, ja. Ik heb een vriend die boeddhist is en zijn vredelievende lijn nogal ver doortrekt. Hij zei dat ik die kerel 'met liefde' had moeten ontvangen. (lacht) Fuck off, man, ik denk het niet!