Aka: Claud Mintz
...

In het lang: Toen indiefolklieveling Phoebe Bridgers in oktober haar eigen label Saddest Factory lanceerde, lichtte ze meteen ook haar visie toe: 'Goede songs, ongeacht het genre.' Een voorwaarde waaraan Claud, de eerste artiest die tekende op het label, ruimschoots bleek te voldoen met hun openhartige en charmante indiepop. De non-binaire singer-songwriter floreert al een tijdje in de New Yorkse queerscene, speelde voorprogramma's voor Girl in Red, Clairo en Girlpool, startte onlangs met diezelfde Clairo de band Shelly, scoorde bescheiden Spotify-hitjes met songs als If I Were You en Wish You Were Gay (een soort queer versie van Billie Eilish' gelijknamige nummer) en is zo begaan met hun fans dat hun gsm-nummer openlijk op Twitter staat. Claud maakt dan ook muziek voor mensen die zich niet helemaal thuis voelen in de hokjeswereld. 'Mijn liedjes zijn gebaseerd op het dagelijkse leven van iemand wiens identiteit voortdurend afgewezen wordt', vertelde die aan Dazed. Op 12 februari verschijnt Clauds eerste langspeler Super Monster, opgenomen in de wereldberoemde Electric Lady Studios en met gastbijdrages van onder meer Clairo, Jake Portrait van Unknown Mortal Orchestra en Joshua Mehling, waarmee die in het verleden het bedroompopduo Toast vormde. Een collectie goede songs om naar uit te kijken, dus. Of gaat u Phoebe Bridgers tegenspreken? Een willekeurige quote: 'Mijn album zou een goede soundtrack zijn voor Back to the Future, The Breakfast Club en zowat elke film die A24 (dat onder meer Spring Breakers en Moonlight produceerde, nvdr.) uitbrengt.'