Zanger-gitarist Adam Stephens en drummer Tyson Vogel voelen elkaar perfect aan. Samen spelen ze een variant op indierock, bestoven door eeuwenoude Amerikaanse folktradities, waarin het vertelde verhaal net zo belangrijk is als de muzikale verpakking. Stephens viel op door zijn hoge, grofkorrelige, ietwat getormenteerde stem en zijn vindingrijke snarenspel, terwijl zijn muzikale gezel voor de nodige dynamiek zorgde.

Two Gallants begonnen hun set in Brugge vrij ingehouden met 'Reflections of A Marionette', koppelden country aan gospel in 'My Love Won't Wait' en toonden zich van hun springerigste kant in 'Fools Like Us'. "Jullie Europeanen hebben respect voor al wat oud is, wij daarentegen komen uit de Nieuwe Wereld die alles kapot maakt", bekende Vogel. "Maar we zijn altijd geïnteresseerd geweest in waar de dingen vandaan kwamen". Dus speelden Two Gallants een stokoud nummer van Reverend Robert Wilkins ('Old Jim Canan'), verwezen ze naar ragtime in 'Steady Rollin', groeven ze hun bluesroots op in 'Some Trouble' en dreven ze het tempo op met het door een harmonica aangestuurde 'Fail Hard To Regain'.

Jef Boes
© Jef Boes

Twee keer weken Two Gallants van hun gebruikelijke fomule af, toen Adam Stephens plaats nam aan de vleugelpiano die, na het optreden van Benjamin Clementine, gewoon op het podium was blijven staan. Dat leidde tot het melancholische 'Invitation to the Funeral' en het sobere 'Crow Jane'. Maar in 'Cradle Pyre' en 'Halcyon Days' liet Stephens zijn loopse gitaar weer van de leiband.

"What a beautiful context to make a bunch of noise", had Tyson Vogel eerder al gezegd, bij zijn eerste aanblik van het Minnewaterpark. En wees maar zeker van dat Two Gallants van die buitenkans optimaal gebruik maakten.

Zanger-gitarist Adam Stephens en drummer Tyson Vogel voelen elkaar perfect aan. Samen spelen ze een variant op indierock, bestoven door eeuwenoude Amerikaanse folktradities, waarin het vertelde verhaal net zo belangrijk is als de muzikale verpakking. Stephens viel op door zijn hoge, grofkorrelige, ietwat getormenteerde stem en zijn vindingrijke snarenspel, terwijl zijn muzikale gezel voor de nodige dynamiek zorgde.Two Gallants begonnen hun set in Brugge vrij ingehouden met 'Reflections of A Marionette', koppelden country aan gospel in 'My Love Won't Wait' en toonden zich van hun springerigste kant in 'Fools Like Us'. "Jullie Europeanen hebben respect voor al wat oud is, wij daarentegen komen uit de Nieuwe Wereld die alles kapot maakt", bekende Vogel. "Maar we zijn altijd geïnteresseerd geweest in waar de dingen vandaan kwamen". Dus speelden Two Gallants een stokoud nummer van Reverend Robert Wilkins ('Old Jim Canan'), verwezen ze naar ragtime in 'Steady Rollin', groeven ze hun bluesroots op in 'Some Trouble' en dreven ze het tempo op met het door een harmonica aangestuurde 'Fail Hard To Regain'. Twee keer weken Two Gallants van hun gebruikelijke fomule af, toen Adam Stephens plaats nam aan de vleugelpiano die, na het optreden van Benjamin Clementine, gewoon op het podium was blijven staan. Dat leidde tot het melancholische 'Invitation to the Funeral' en het sobere 'Crow Jane'. Maar in 'Cradle Pyre' en 'Halcyon Days' liet Stephens zijn loopse gitaar weer van de leiband. "What a beautiful context to make a bunch of noise", had Tyson Vogel eerder al gezegd, bij zijn eerste aanblik van het Minnewaterpark. En wees maar zeker van dat Two Gallants van die buitenkans optimaal gebruik maakten.