What's the fuzz?

Geef The Van Jets een podium, hoe belachelijk klein of ongemakkelijk groot dan ook, en ze bedanken je met de gratitude van een werchterganger die hier vorige week op dag drie een glanzende badkamer en verse lakens aangeboden kreeg. Live heeft de garage-glammrock van Johannes Verschaeve en de zijnen nog nimmer teleurgesteld, dus je mocht er op rekenen dat ook deze set de klasse van een van Vlaanderens beste rockbands zou combineren met de honger van de jonge honden die ze nog altijd zijn.

Toch niet beter de toog opgezocht?

Nee hoor, voor The Van Jets kwam u terecht een eerste maal deze middag uit uw kampeerstoel gekropen. Carpet Man en Here Comes The Light vielen met veel meer dan alleen de deur in huis, ze effenden het pad voor een retestrakke set waar de hits elkaar voor de voeten liepen. In 10 jaar tijd schreven The Van Jets immers genoeg hits bij elkaar om een Afrekening-cd te vullen.

Het schreeuwende The Future zat erg vroeg in de set maar had de allure van een feestelijke afsluiter, en het actuele prijsbeest Shit To Gold beukte een loodzware bas in de maag van wie daar waarschijnlijk nog niet helemaal aan toe was. Ook Pink & Blue, nochtans begonnen met frivole nintendo-synths, kreeg een loeiende finale die enkele Bruce fans op leeftijd nog een tijdje op de maag zal hebben gelegen, maar waar de rest van de rest van u volmondig van smulde. En zozeer Broken Bones alle kanten op scheurde, zo innig klonk Teevee, waarbij Verschaeve solo aan de akoestische gitaar het publiek tegen zijn bezwete marcel trok.

Materiaal voor uw Snapchatverhaal?

Two Tides of Ice: tekstueel van Babylon naar Mars en van de Amazone naar crazy Tokyo, maar muzikaal van Kraftwerk naar Led Zeppelin en terug. Dansen geblazen!

Toon Heylen

Geef The Van Jets een podium, hoe belachelijk klein of ongemakkelijk groot dan ook, en ze bedanken je met de gratitude van een werchterganger die hier vorige week op dag drie een glanzende badkamer en verse lakens aangeboden kreeg. Live heeft de garage-glammrock van Johannes Verschaeve en de zijnen nog nimmer teleurgesteld, dus je mocht er op rekenen dat ook deze set de klasse van een van Vlaanderens beste rockbands zou combineren met de honger van de jonge honden die ze nog altijd zijn.Nee hoor, voor The Van Jets kwam u terecht een eerste maal deze middag uit uw kampeerstoel gekropen. Carpet Man en Here Comes The Light vielen met veel meer dan alleen de deur in huis, ze effenden het pad voor een retestrakke set waar de hits elkaar voor de voeten liepen. In 10 jaar tijd schreven The Van Jets immers genoeg hits bij elkaar om een Afrekening-cd te vullen.Het schreeuwende The Future zat erg vroeg in de set maar had de allure van een feestelijke afsluiter, en het actuele prijsbeest Shit To Gold beukte een loodzware bas in de maag van wie daar waarschijnlijk nog niet helemaal aan toe was. Ook Pink & Blue, nochtans begonnen met frivole nintendo-synths, kreeg een loeiende finale die enkele Bruce fans op leeftijd nog een tijdje op de maag zal hebben gelegen, maar waar de rest van de rest van u volmondig van smulde. En zozeer Broken Bones alle kanten op scheurde, zo innig klonk Teevee, waarbij Verschaeve solo aan de akoestische gitaar het publiek tegen zijn bezwete marcel trok.Two Tides of Ice: tekstueel van Babylon naar Mars en van de Amazone naar crazy Tokyo, maar muzikaal van Kraftwerk naar Led Zeppelin en terug. Dansen geblazen!Toon Heylen