Derde plaat, derde Werchter voor The Vaccines. En door de annulering van Jessie J mochten Justin Hayward-Young en de zijnen zelfs de Main Stage op. Een verdeeld succes.

Tussen arty en mainstream

Op die derde plaat, English Graffiti, tasten de Britten - het is opvallend hoe talrijk die nationaliteit vandaag aanwezig is op het hoofdpodium, met straks ook nog Kasabian en Muse - de grenzen tussen arty en mainstream af, met de hulp van de producer die ook The Flaming Lips en Mercury Rev grootbracht. Maar net als de andere Vaccines-platen staan er fijne potentiële singletjes op, maar is het album als geheel te mager om The Vaccines al bij de grote jongens te rekenen.

Wouter Van Vaerenbergh
© Wouter Van Vaerenbergh

Hetzelfde verhaal op Werchter. Handsome was een aanstekelijke, Strokesachtige opener, 20/20 droeg een catchy gitaarrifje in zich, Wetsuit was de uitgelezen oorwurm, en sluitsong Norgaard bulkte van de vitaliteit. Maar veel van de overige songs - Dream Lover, Melody Affection, Give Me A Sign... - waren zo weinig memorabel dat we nú al vergeten zijn hoe ze eigenlijk klonken.

Wouter Van Vaerenbergh
© Wouter Van Vaerenbergh

Met onze ogen dicht, hoorden we in Justin Hayward-Youngs stem soms galmen van Morrissey. Maar openden we onze ogen weer, dan zagen we hoe de Vaccines-zanger de attitude van een frontman van diens kaliber miste.

Hattrick

The Vaccines lieten het populaire Post Break-up Sex links liggen, maar scoorden met Teenage Icon, I Always Knew en If You Wanna op het einde alsnog een hattrick die op publieke waardering kon rekenen. Helaas gaf dat de Britten nog geen gewonnen spel. Daarvoor viel de rest van de set simpelweg te middelmatig uit.

Maar hey, we mochten tijdens het Vaccines-concert wél gewoon vlees eten. Alleen jammer dat de 'haute dogs' van Jeroen Meus al op waren.

SETLIST: Handsome / Wreckin Bar (Ra Ra Ra) / Ghost Town / Dream Lover / Wetsuit / Minimal Affection / Bad Mood / All-in White / Melody Calling / Give Me A Sign / 20/20 / Teenage Icon / I Always Knew / If You Wanna / Norgaard

Derde plaat, derde Werchter voor The Vaccines. En door de annulering van Jessie J mochten Justin Hayward-Young en de zijnen zelfs de Main Stage op. Een verdeeld succes.Tussen arty en mainstreamOp die derde plaat, English Graffiti, tasten de Britten - het is opvallend hoe talrijk die nationaliteit vandaag aanwezig is op het hoofdpodium, met straks ook nog Kasabian en Muse - de grenzen tussen arty en mainstream af, met de hulp van de producer die ook The Flaming Lips en Mercury Rev grootbracht. Maar net als de andere Vaccines-platen staan er fijne potentiële singletjes op, maar is het album als geheel te mager om The Vaccines al bij de grote jongens te rekenen. Hetzelfde verhaal op Werchter. Handsome was een aanstekelijke, Strokesachtige opener, 20/20 droeg een catchy gitaarrifje in zich, Wetsuit was de uitgelezen oorwurm, en sluitsong Norgaard bulkte van de vitaliteit. Maar veel van de overige songs - Dream Lover, Melody Affection, Give Me A Sign... - waren zo weinig memorabel dat we nú al vergeten zijn hoe ze eigenlijk klonken. Met onze ogen dicht, hoorden we in Justin Hayward-Youngs stem soms galmen van Morrissey. Maar openden we onze ogen weer, dan zagen we hoe de Vaccines-zanger de attitude van een frontman van diens kaliber miste. HattrickThe Vaccines lieten het populaire Post Break-up Sex links liggen, maar scoorden met Teenage Icon, I Always Knew en If You Wanna op het einde alsnog een hattrick die op publieke waardering kon rekenen. Helaas gaf dat de Britten nog geen gewonnen spel. Daarvoor viel de rest van de set simpelweg te middelmatig uit. Maar hey, we mochten tijdens het Vaccines-concert wél gewoon vlees eten. Alleen jammer dat de 'haute dogs' van Jeroen Meus al op waren. SETLIST: Handsome / Wreckin Bar (Ra Ra Ra) / Ghost Town / Dream Lover / Wetsuit / Minimal Affection / Bad Mood / All-in White / Melody Calling / Give Me A Sign / 20/20 / Teenage Icon / I Always Knew / If You Wanna / Norgaard