Wie een poging wil ondernemen om de kracht van de muziek van Mitski Miyawaki te begrijpen, moet weinig meer doen dan naar de tekst luisteren van Your Best American Girl, het nummer dat haar twee jaar geleden definitief op de radar van zowat elke indiefan katapulteerde. 'And you're an all-American boy / I guess I couldn't help trying to be your best American girl', zingt de Japans-Amerikaanse zangeres, en daarmee is heel wat gezegd. Ze geeft haar muziek, rock zoals elfendertig Angelsaksische groepjes die maken, telkens iets uitheems mee, iets dat niet thuis te brengen valt en haar, samen met de liefdesproblemen die ze uitgebreid bezingt, uit elk hokje laat vallen.
...

Wie een poging wil ondernemen om de kracht van de muziek van Mitski Miyawaki te begrijpen, moet weinig meer doen dan naar de tekst luisteren van Your Best American Girl, het nummer dat haar twee jaar geleden definitief op de radar van zowat elke indiefan katapulteerde. 'And you're an all-American boy / I guess I couldn't help trying to be your best American girl', zingt de Japans-Amerikaanse zangeres, en daarmee is heel wat gezegd. Ze geeft haar muziek, rock zoals elfendertig Angelsaksische groepjes die maken, telkens iets uitheems mee, iets dat niet thuis te brengen valt en haar, samen met de liefdesproblemen die ze uitgebreid bezingt, uit elk hokje laat vallen. Op haar nieuwe plaat Be The Cowboy, andermaal een schijfje vol onversneden hartenpijn en een topfavoriet voor de hipstereindejaarslijstjes, wil Mitski u graag laten weten dat ze de synthesizer heeft ontdekt, waarmee ze haar sound alleen nog maar onbestemder en spannender maakt. De nieuwe wind waaide ook op het podium van de Trix: waar de zangeres op Best Kept Secret nog heel het optreden lang zelf gitaar speelde en toekwam met een drummer en een bassist, had ze in Antwerpen een vierkoppige band achter zich. Heel even leek de mayonaise niet te pakken, daar in Antwerpen. In de openingsnummers Remember My Name en I Don't Smoke worstelden de overstuurde gitaren een beetje met de elektronische percussie, terwijl Mitski zelf wat verloren leek te lopen. Maar die observatie bleek al snel voorbarig. Eens de zangeres en haar kornuiten elkaar hadden gevonden, was er geen houden meer aan. Dat laatste mag u letterlijk nemen: op een goed uur tijd jaagde Mitski er meer dan twintig nummers door. Zelden ging ze over de drieminutengrens en bindteksten beperkte ze tot het hoogst noodzakelijke, alles om haar publiek toch maar niet uit de trip te halen waar ze het in had geduwd. Want de essentie van een Mitskiconcert is de spanningsboog, en die wordt maar heel zelden losgelaten.Dat mevrouw Miyawaki sterke songs heeft, is niets nieuws, maar in Trix viel het vooral op hoe sterk ze is gegroeid als performer, een logisch gevolg van het feit dat ze niet langer zelf gitaar hoeft te spelen en dus de handen vrij heeft. Het gaf haar de ruimte om langs de rand van het podium te ijsberen, kordaat en speels tegelijk, of Me and My Husband in te zetten met een sensueel pantomime-momentje. Ook in I Will - stadionrock op z'n Mitski's - leidde de zangeres met grote gebaren de dans, terwijl ze vocaal uithaalde. Perfect gedoseerde pathetiek.De klassieke Mitski-song - de deinende akkoorden, de monotone baslijn, de meanderende vocalen - is bijna een formule geworden. Vooral in het begin leken de intro's van de nummers net wat te hard op elkaar, maar even vaak sprong mevrouw Miyawaki lekker uit de band. Your Best American Girl was een vriend die je krachtiger omhelsde dan ooit tevoren, nieuwtje Geyser moest het net hebben van zijn koele sound. Met Nobody, nog zo'n nummer uit Be The Cowboy dat zich na één luisterbeurt in onze hersenstam heeft gebrand, stond er zelfs een disconummer op de setlist, maar dan wel van de melancholische soort. 'And I know no one will save me / I just need someone to kiss': soms gaan defaitisme, verlangen en een leuke groove hand in hand.In de bisronde mocht de druk van de ketel met Mitski's nieuwste single, het intieme Two Slow Dancers. Geen overstuurde gitaren, geen kekke beats, enkel een vrouw die haar hart voor het oog van de wereld in stukjes breekt en die als waren hosties uitdeelt aan haar volgelingen. In de naam van de indierock, de eigenzinnigheid en de heilige Mitski: amen.