DA GIG: Millionaire in de Rotonde van Botanique, Brussel op 7/6.
...

Sinds de hoogdagen van Evil Superstars twijfelt geen mens er nog aan: Tim Vanhamel is een fenomeen. Hij schuimde de internationale podia af met Eagles of Death Metal, zag één van zijn songs gecoverd worden door Greg Dulli en The Twilight Singers. Maar dé groep waar zijn reputatie op stoelt, blijft natuurlijk Millionaire, ook al is de naam altijd wishful thinking gebleven. Na het door Josh Homme geproducete Paradisiac hadden Vanhamel en zijn vrienden finaal moeten doorstoten naar de major league waar bands als Queens of the Stone Age en Foo Fighters deel van uitmaken, maar helaas, de wetten van de muziekindustrie laten zich moeilijk doorgronden. De zanger maakte nog een prima solo-cd en trok vervolgens de aandacht met Broken Glass Heroes, Eat Lions en Disko Drunkards. Na het overlijden van zijn vader kwam hij echter tijdelijk in een 'existentiële dip' terecht, zoals hij het in Knack Focus verwoordde.Tim Wessel Vanhamel bleef weliswaar muziek maken, onder meer met Magnus en The Hickey Underworld, maar voelde zich beter in de schaduw dan in de schijnwerpers. Tot nu dus, want plots komt hij op de proppen met een nieuwe plaat van Millionaire. Zelfs spreekt de artiest veeleer van een voortzetting dan van een reünie: op Sciencing, ingeblikt in Costa Rica, speelde hij zelf, met uitzondering van de drums, zowat alle partijen in. Millionaire is dus niet langer een échte band, maar een state of mind, een universum waarin alleen Vanhamel de lakens uitdeelt. Naar zijn eigen zeggen is zijn nieuwste werkstuk het resultaat van een spirituele zoektocht. Zijn muziek klinkt nu volwassener en gevarieerder dan vroeger en vormt de neerslag van uiteenlopende stemmingen en emoties.Op het podium is Millionaire tegenwoordig een sextet, waarin we toch weer enkele vertrouwde gezichten aantreffen. Toetsenman en gitarist Aldo Struyf (zie Creature With the Atom Brain en Mark Lanegan) en bassist Bas Remans zijn allebei oudgedienden van de groep, drummer Damien Vanderhasselt roerde zijn sticks al op Sciencing en ook de twee anderen zijn topmuzikanten. Gitarist Sjoerd Bruil kent u van onder anderen Sukilove en Gruppo di Pawlowski, terwijl keyboardspeler Hans De Prins ooit op de loonlijst stond bij Broken Glass Heroes en Shun Club. In de Botanique werd meteen duidelijk dat we te maken hadden met een verpletterende band die strak en intens musiceerde en te keer ging als een tijger die al twee maanden geen vlees meer achter de kiezen had gekregen.Tijdens de instrumentale opener Visa Running voelde je al hoezeer Tim Vanhamel naar het podium hongerde. Hij plukte forse riffs uit een Bo Diddley-gitaar - een sigarenkist met snaren, zeg maar -, terwijl een groovy orgeltje voor het nodige tegengewicht zorgde. De single I'm Not Who You Think You Are herinnerde, met zijn vervormde stem, elektronische keyboards en even snijdende als schrapende snaarinterventies, een beetje aan Nine Inch Nails en het noisy Love Has Eyes steunde op een catchy motiefje dat zich met zuignappen in je geheugen vastzette.'I'm a timebomb' waarschuwde Vanhamel in Busy Man, dat op een wall of sound van gewapend beton balanceerde. In het traag voortschrijdende maar broeierige Under A Bamboo Moon diepte hij zijn hoogste stemmetje op en ook het ingehouden Silent River, dit keer zonder de Canadese zangeres Clara Klein, stond, dank zij de drie in stelling gebrachte gitaren, onder hoogspanning.Wie Millionaire nog eens als vanouds met de spierballen wilde zien rollen, kwam aan zijn trekken tijdens het zompige Streetlife Cherry en het oorspronkelijk voor Evil Superstars geschreven I'm On A High: wild zigzaggende ritmen, genoeg energie om er een hogesnelheidstrein mee aan te drijven en al net zo explosief als een met semtex geladen tientonner. Meer dan één toeschouwer slaakte euforische kreetjes toen de groep het uitgesponnen Champagne inzette: een klassieker uit het zestien jaar oude Outside the Simian Flock waar De Prins pointillistische synthblieps aan toevoegde en stotende en trekkende gitaren elkaar driestemmig naar het leven stonden.Tot slot vuurde Millionaire nog enkele nieuwe nummers af: het donkere, sensuele Bloodshot deed ons om de een of andere reden aan Suicide denken en tijdens het bezwerende, repetitieve Little Boy Blue ging Tim Vanhamel dermate op in het moment dat hij over een versterker struikelde en in het drumstel terechtkwam.De bis werd enigszins ontsierd door technische problemen, maar dat liet de zanger niet aan zijn hart komen. Hij kieperde een flesje water over zijn hoofd, nam een duik in het publiek en liet de aanwezigen verbouwereerd achter. Want ja, het bordje was duidelijk veel te snel leeg en het geserveerde gerecht smaakte naar méér. Veel meer.Een dag later merken we dat ons notitieboekje vol uitroeptekens en superlatieven prijkt. Maar laten we volstaan met de vaststelling dat Millionaire zowat álles is wat rock-'n-roll anno 2017 hoort te zijn: luid, opwindend, trefzeker en sexy. Spaar Tim Vanhamel dus van een vermogensbelasting en ga vooral kijken wanneer zijn karavaan neerstrijkt op een podium in uw buurt. Want mocht u het nog niet begrepen hebben: we're on a high. (D.J.M.)