HET CONCERT: Lorde en haar drie huurlingen speelden ten dans in de Lotto Arena, 6/10.
...

'We'll never be royals, it don't run in our blood, that kind of lux just ain't for us,' pende een vijftienjarige Ella Marija Lani Yelich-O'Connor neer in haar ouderlijk huis in Nieuw-Zeeland. En kijk: vijf jaar later staat ze in de Lotto Arena op een gigantisch podium met een uitgewerkte lichtshow en confetti spuitende kanonnen. Jawel, de girl next door ís royalty in de popwereld geworden, al doet ze haar uiterste best om haar eigenheid niet te verliezen in de commerce. Dat maakt haar meteen een van de boeiendste popsterren van het moment.Want ze heeft zélf het ontwerp van de neonlichten in haar lichtshow getekend. Ze heeft zélf de hartjes, sterretjes en tekstregels op de confetti geschreven. Ook bijzonder: haar eigenzinnige popsongs zijn nog steeds voornamelijk van haar hand. Ze heeft zelfs de tijd durven nemen om ze te schrijven: Melodrama verscheen vier jaar na haar doorbraakdebuut. Dat is een eeuwigheid in popland.In Antwerpen was Lorde het sterkst wanneer ze die gouden balans tussen authentiek en commercieel, spontaan en beredeneerd weldegelijk vond. Tijdens Hard Feelings bijvoorbeeld: terwijl de instrumentatie neigde naar de kleurrijke noise van M83 of Crystal Castles, deed Lorde een onnavolgbare yogadans. Of toen ze op haar knieën ging zitten om op een kinderxylofoontje te spelen tijdens de inleiding van Buzzcut Season. Ook toen twee topjes vanuit het publiek op het podium belandden, Lorde ze opraapte en er enkele toertjes mee ronddraaide. En zeker wanneer ze over haar inspiraties, sterktes en zwaktes praatte vooraleer ze aan haar intiemste lied Liability begon. Een beetje melodramatisch, maar daar draait Lorde natuurlijk om.Optrekken als een PorscheHet was indrukwekkend om te horen hoeveel instantklassiekers er op haar tweede plaat Melodrama staan. Bassen pompten Supercut de hoogte in, terwijl trompetten triomfeerden in Sober. The Louvre bleek het beste nummer dat de plaat te bieden had: gloeiende eightiessynths en een sprankelende gitaarlijn deden aan de hoogdagen van Depeche Mode denken. En dan heb je nog de succesvolste single Green Light. Hitmaker Max Martin noemde de songwriting van dat nummer 'incorrect', wij noemen hém braaf. Green Light trok namelijk op als een Porsche: van ingetogen tot uitzinnig in één minuut. 'I hear sounds in my mind, brand new sounds in my mind,' zong Yelich-O'Connor. We hoorden ze ook.Natuurlijk was er Royals in de staart van de set. Het bleef verbazend stil tijdens haar doorbraaksong, alsof iedereen genoot van elk woord. Het dak ging er pas echt af tijdens Team. Knallende beat, onweerstaanbaar refrein. En Yelich-O'Connor gaf knuffels aan de fans op de eerste rij.Lorde was het podium opgekomen met Running Up That Hill van Kate Bush. Ze is nog lang niet zo goed als Bush - wie is dat wel? - maar ze speelt duidelijk in dezelfde klasse: die van de tegendraadse, eigenzinnige pop. En in onze ogen is en blijft dat de eerste klasse.Homemade Dynamite / Magnets (Disclosure) / Tennis Court / Hard Feelings / Buzzcut Season / Sober / The Louvre / Ribs / Liability / Liability (Reprise) / A World Alone / In The Air Tonight / Supercut / Royals / Perfect Places / Team / Green Light // Loveless