PLUS: Kurt Vile & The Violators combineerden in de Club van Pukkelpop songschrijverij à la Neil Young en Bob Dylan met snaargeweld in de trant van Sonic Youth en Dinosaur Jr. Vile, het prototype van de slacker, is nu eenmaal niet voor één gat te vangen. In de Club mengde hij Americana en klassieke rock met a whole lotta psychedelica. Eens klonk de band laid-back ('Wakin On A Pretty Day', 'A Girl Called Alex'), dan weer hard en intens ('Freak Train').

De set bereikte een kookpunt toen Adam Granduciel (later nog op hetzelfde podium met zijn War on Drugs) The Violators kwam vervoegen om wat extra gitaargeweld te plegen. Die samenwerking stond in de sterren geschreven, gezien de gezamenlijke geschiedenis van de beide heren - Granduciel heeft nog bij The Violators gezeten, en Vile bij The War on Drugs -, maar dat maakte het er niet minder speciaal op: zo klonk 'Freak Train' dankzij het toedoen van Granduciel alleen maar freakier.

MIN: Lange nummers en festivals, het zal nooit een geweldige combinatie worden - zo bleek onlangs nog bij Neil Young & Crazy Horse op de Grote Kaai in Lokeren. Ook tijdens het Pukkelpopconcert van Kurt Vile werd er soms een beetje te lang gesoleerd, en verdronken er te veel songs naar het einde toe in overtollige noise.

HOOGTEPUNTEN: 'A Girl Called Alex', 'Freak Train'

AFTERMOVIE-GEHALTE: 3,1/5