Gezellig was het zeker, ook al was op de opkomst niet massaal. Maar wie er was, was fan en liet dat duidelijk horen. Het was dan ook even geduld oefenen voor wie Klangstof genegen is. Debuutplaat Close Eyes To Exit leverde hen weliswaar een deal met Warner op, maar de druk van het majorlabel om hits te schrijven werd Van der Wardt en co te veel. Uiteindelijk was het Warner die de samenwerking stopte. En maar goed ook. De Amsterdammers kregen weer ademruimte, er werd een nieuwe bezetting gezocht en het spelplezier kwam sterker dan daarvoor terug
...

Gezellig was het zeker, ook al was op de opkomst niet massaal. Maar wie er was, was fan en liet dat duidelijk horen. Het was dan ook even geduld oefenen voor wie Klangstof genegen is. Debuutplaat Close Eyes To Exit leverde hen weliswaar een deal met Warner op, maar de druk van het majorlabel om hits te schrijven werd Van der Wardt en co te veel. Uiteindelijk was het Warner die de samenwerking stopte. En maar goed ook. De Amsterdammers kregen weer ademruimte, er werd een nieuwe bezetting gezocht en het spelplezier kwam sterker dan daarvoor terugHet nummer Blank Page is het begin van wat een blije show zal worden, eentje om volledig op los te gaan. Het heeft meteen alles wat we van Klangstof verwachten: een mysterieuze vibe, dansbare beats en moddervette synths. Als Koen zich op het einde laat gaan op z'n gitaar, merk je dat dit weer thuiskomen is voor hem. Ook de rest van de bandleden staat te glimlachen. Daarna volgt Resume, met knallende drums en krijsende gitaren. Sleaze, een nummer uit Close Eyes to Exit, wordt herkend en onthaald als een oude vriend. 'I sleep through the days like Jesus fucking Christ', zingt Van de Wardt, waarna hij met tonnen enthousiasme en samen met toetsenist Wannes Salome hoge tonen uit zijn synths jaagt. Ze gedragen zich als jongetjes die niet langer in de hoek moeten staan en hun favoriete speelgoed weer mogen gebruiken. Op het einde gooit hij z'n jasje uit en wordt met Death09 een van de meest oppeppende tracks van het nieuwe album ingezet. Geen golven melancholie deze keer, de zaal baadt in een feestsfeer. 'Hey Leuven', begroet hij zijn fans tijdens een rustiger stuk, wat wordt onthaald met groot gejuich.'Vandaag duurt het allemaal ietsje langer', grapt Van de Wardt als het zendertje van de bassist, voor wie het zijn eerste liveshow met Klangstof is, even vervangen moet worden. 'Voor degenen die dachten dat ze zo weer thuis waren: ik dacht het niet, hé.' Klangstof blijkt dus niet alleen een nog even enthousiaste, maar ook sympathieke én grappige band te zijn., die redelijk dicht bij zijn publiek staat.Na Thousands en Phantoms, waarin Van de Wardt zijn stem vervormd door een doosje jaagt, is het tijd voor een Hostage. De song wordt aangekondigd als een 'oude rakker', maar is na vier jaar duidelijk nog steeds een van de grote favorieten. De weergaloze opbouw van de albumversie wordt ook nu netjes verzorgd en mondt, zoals verassend veel van hun nummers, uit in een elektronische, tropische storm. De blauwe en gele lampen, die je om de paar seconden verblinden, maken het moment helemaal afNa Names en Solo is het tijd voor de finale. Bij Amansworld krijgt Van der Wardt werkelijk heel de zaal aan het dansen op de vrolijke melodie. Spending Hours vormt het perfecte einde. Rustig beginnen en dan langzaam toewerken naar een muzikaal hoogtepunt: dat is Klangstof op zijn best.We Never Liked The Outcome is de eerste toegift en het meest emotionele nummer van de set. Al houdt Van de Wardt er de humor in. 'Zo kut, geen mensen kunnen betalen die je gitaar kunnen tunen', grapt hij, om dan toch nog de zaal helemaal stil te krijgen. Volgen nog: New Congress, New Father, de bekendste single van hun nieuwe album, en Death03. De Amsterdammers van Klangstof zijn duidelijk weer helemaal terug van weggeweest en dat mag iedereen geweten hebben. Ze hebben meer spelplezier en enthousiasme dan ooit tevoren en schuwen bovendien hun publiek niet. Klangstof in Stuk, dat was een avondje meedansen en zweten op elektronische melancholie, afgewisseld met speelse uitbundigheid.