What's the fuss?

Die fuss ontstond vijf jaar geleden, toen Woon, uit New Malden in Londen, met zijn single Night Air plots tot een van de ambassadeurs van de nu-soul en de post-dubstep gebombardeerd werd, samen met James Blake. Een jaar later kwam Mirrorwriting uit, zijn geprezen debuut. En dan volgde Het Grote Niets: de eerder introverte Woon, naar eigen zeggen op poen noch roem uit, lustte het popsterrendom niet, en wachtte tot eind 2015 om nieuw werk uit te brengen: Making Time, een plaat waarop hij meer als zijn grote voorbeeld D'Angelo wilde klinken.

Toch niet beter de toog opgezocht?

Nah. Sympathieke pee, die Jamie Woon. En smoothe souldeuntjes als Sharpness en Lady Luck, respectievelijk een nieuwe en een oude song, rolden vlotjes over de tongen. Knap ook dat de gewezen laptop loner nu een volwaardige band - met keys, bas en drums - rondom zich verzameld heeft, die zijn muziek een veel organischer karakter gaven.

But D'Angelo he ain't, daarvoor was zijn set net wat te eenvormig. En die twee backingvocalisten bewezen ook niet altijd hun nut. Wel tijdens Celebration, waarin één van hen Willy Masons zanglijn overnam.

Genietbaar nummertje trouwens, dat Celebration. 'Stepping out of the smoke again, opening up in the throat again / Shuffling the dice, gonna roll again today', vierde Jamie Woon daarin zijn terugkeer. Vergeet de volgende keer geen kers voor op uw taart, meneer Woon. Maar voor de rest: good to have you back!

Materiaal voor uw Snapchatverhaal?

De synchrone danspasjes die Woons achtergrondzangers ten beste gaven, waren silly, maar ook best wel funny.

Die fuss ontstond vijf jaar geleden, toen Woon, uit New Malden in Londen, met zijn single Night Air plots tot een van de ambassadeurs van de nu-soul en de post-dubstep gebombardeerd werd, samen met James Blake. Een jaar later kwam Mirrorwriting uit, zijn geprezen debuut. En dan volgde Het Grote Niets: de eerder introverte Woon, naar eigen zeggen op poen noch roem uit, lustte het popsterrendom niet, en wachtte tot eind 2015 om nieuw werk uit te brengen: Making Time, een plaat waarop hij meer als zijn grote voorbeeld D'Angelo wilde klinken.Nah. Sympathieke pee, die Jamie Woon. En smoothe souldeuntjes als Sharpness en Lady Luck, respectievelijk een nieuwe en een oude song, rolden vlotjes over de tongen. Knap ook dat de gewezen laptop loner nu een volwaardige band - met keys, bas en drums - rondom zich verzameld heeft, die zijn muziek een veel organischer karakter gaven.But D'Angelo he ain't, daarvoor was zijn set net wat te eenvormig. En die twee backingvocalisten bewezen ook niet altijd hun nut. Wel tijdens Celebration, waarin één van hen Willy Masons zanglijn overnam.Genietbaar nummertje trouwens, dat Celebration. 'Stepping out of the smoke again, opening up in the throat again / Shuffling the dice, gonna roll again today', vierde Jamie Woon daarin zijn terugkeer. Vergeet de volgende keer geen kers voor op uw taart, meneer Woon. Maar voor de rest: good to have you back! De synchrone danspasjes die Woons achtergrondzangers ten beste gaven, waren silly, maar ook best wel funny.