Het is even wennen: een evenement dat normaliter gespreid is over 36 podia, volg je nu gewoon thuis via je laptop. Maar een voordeel is dat je nergens hoeft aan te schuiven en dat je je vooraf zorgvuldig uitgestippelde traject perfect kunt volgen. De voorbije jaren stroomden sommige zaaltjes immers zo overvol dat je bepaalde concerten noodgedwongen aan je voorbij moest laten gaan. Jammer is wel dat niet alle digitale sets live zijn ingeblikt. Sommige bijdragen oogden meer als een videoclip dan als een echte performance. Door de beknopte optredens had EuroSonic dit keer vooral weg van een Rock Rallyfinale, maar dan één met internationale allure en zonder het wedstrijdelement. Dit waren voor ons de tien hoogtepunten van de eerste festivalavond:
...

Het is even wennen: een evenement dat normaliter gespreid is over 36 podia, volg je nu gewoon thuis via je laptop. Maar een voordeel is dat je nergens hoeft aan te schuiven en dat je je vooraf zorgvuldig uitgestippelde traject perfect kunt volgen. De voorbije jaren stroomden sommige zaaltjes immers zo overvol dat je bepaalde concerten noodgedwongen aan je voorbij moest laten gaan. Jammer is wel dat niet alle digitale sets live zijn ingeblikt. Sommige bijdragen oogden meer als een videoclip dan als een echte performance. Door de beknopte optredens had EuroSonic dit keer vooral weg van een Rock Rallyfinale, maar dan één met internationale allure en zonder het wedstrijdelement. Dit waren voor ons de tien hoogtepunten van de eerste festivalavond: Ook in Estland wordt dezer dagen uitstekende muziek gemaakt. Anna Kaneelina, wier stem het midden houdt tussen die van PJ Harvey, Kate Bush en Karen O. van The Yeah Yeah Yeahs, won vorig jaar tijdens het plaatselijke equivalent van de MIA's zowat alles wat er te winnen viel. Zo te zien beschikt ze over een band met de souplesse van Madrugada en een talent waarmee ze binnen afzienbare tijd buiten de eigen landsgrenzen zal breken. Met een song als Mother gaf ze alvast aan hoeveel kracht er schuil kan gaan achter kwetsbaarheid. Energieke garagepunk uit Lombardije? Welja. Bee Bea Sea was een heerlijk rammelend maar strak spelend trio dat goed naar Link Wray en The Buzzcocks had geluisterd. De band deelde al het podium met Idles en The Black Lips en bracht met Day Ripper onlangs zijn derde lp uit. Weinig nieuws onder de zon, maar voor gebalde nummers als Sonic Boomerang mag u ons altijd wakker maken. Hij komt uit Denemarken, woont in Lissabon en legde zijn EuroSonic-set vast in de Brusselse Jet-studio. U begrijpt: Casper Clausen, bekend als zanger van Efterklang en Liima, is een wereldburger. Zopas verscheen Better Way, zijn eerste soloplaat, die hij opnam met Sonic Boom van Spaceman 3. Het resultaat: gelaagde elektronica die rijk is aan detail. Nu eens ontwaar je echo's uit avant-pop en Krautrock (Used to Think), dan weer lijk je in de ijle klankwereld van Talk Talk te vertoeven (Little Words). Of hoe machinemuziek ook warm kan klinken.Deze twintigjarige Engelse mocht twee jaar geleden, zonder dat ze een plaat uit had, in haar eentje al het publiek van Glastonbury trotseren. Dat ging niet ongemerkt voorbij: haar songs werden inmiddels al 30 miljoen keer gestreamd en in de 'sound of 2021'-lijst van de BBC eindigde ze net nog op de tweede plaats. Ook Rolling Stone dicht Humberstone een Grote Toekomst toe. Een band heeft ze nog niet, dus zong ze het EuroSonic-publiek toe vanuit haar huiskamer, waarbij ze zich afwisselend begeleidde op piano en elektrische gitaar. De zangeres spiegelt zich aan artiesten als Phoebe Bridgers en Damien Rice, maar met liedjes als Asleep at the Wheel, Overkill of Vanilla bewees ze dat ze zeker op haar eigen benen kan staan.Rauwe, intrigerende elektronica uit Milaan, gelardeerd met neo-industriële beats en met als blikvanger Nava Golchini, een zangeres met Iraanse roots. Arca en Apparat zijn duidelijk geestgenoten, maar NAVA experimenteert ook met Oriëntaalse klanken en verwijst in Ritual en Sarabe naar oude maar sensuele Perzische danstradities. Tijdens Skin verscheen Nava topless op het podium. Daar hadden de ayatollahs wellicht niet van terug. Even aantrekkelijke als pretentieloze indiepop: dat is de handelswaar van het IJslandse BSÍ, een zingende drumster en een bassist die met zijn voeten een keyboard bedient. De naam van het duo verwees oorspronkelijk naar het centrale busstation van Reykjavik, maar staat nu voor Brussels Sprouts International. BSÍ is duidelijk niet gespeend van humor. Bovendien verstaat het stel de kunst minimalistische maar ontwapenend catchy liedjes te bedenken. Manama is nú al onze favoriet. Deze Berlijnse zangeres met Afro-Amerikaanse en Deense roots woonde een poosje in ons land en schrijft gevoelige, introspectieve liedjes die opvallen door hun sobere vormgeving. In het geval van Islands and Waves of de pianoballad Bruises krijgt haar stem dus volop de gelegenheid om te schitteren. Maar de grootste troef van May the Muse blijft vooralsnog een subtiel gearrangeerde, door loops aangedreven downtemposong als Mercury. Kippenvel. Kun je elektronische, op grooves geënte muziek maken met echte instrumenten en zonder het organische uit het oog te verliezen? Welja, New Order en Caribou hebben het al op een afdoende manier bewezen. Het Franse Samba de la Muerte treedt al acht jaar in het voetspoor van deze bands, maar bedient, getuige They Still Have Their Guns, zowel het geweten als de heupen. Een stuwende bas, volvette keyboards, een hoekige funkgitaar, een niet altijd even toonvaste falsetstem: met die rekwisieten lokten de Fransozen je in een oogwenk naar de dansvloer. En ja, het was er prettig toeven.Deze 22-jarige Limburgse hiphopster met Russische roots en een Japans pseudoniem ('kleine aardbei) liet zich de jongste jaren al opmerken met de ep Bloei, enkele singles, een samenwerking met Zwangere Guy, Umi Defoort, de Pools-Nederlandse rapper Ness en haar deelname aan De Slimste Mens Ter Wereld. Op EuroSonic werd Sabina Nurijeva, zoals ze echt heet, enkel bijgestaan door een DJ, maar méér bleek ze niet nodig te hebben. Met haar vloeiende rhymes (afwisselend in het Russisch en het Nederlands), uitstapjes naar drum & bass (Chaos), pulserende beats (Planeet) en smaakvolle visuele vormgeving wist Chibi Ichigo moeiteloos te imponeren. Deze dame staat aan het begin van iets moois, zoveel is zeker.Melodieuze postpunk met een psychedelisch randje: het is in Manchester al vaker vertoond. Niettemin maakten de heren van The Goa Express op EuroSonic een sympathieke indruk. Ze zijn trots op hun working class -afkomst en nummers als The Day knallen in de beste Ramones- of Undertones-traditie, zonder dat hun muzikale veerkracht in het gedrang komt. De bandleden groeiden op in verscheidene saaie Noord-Engelse stadjes, wat verklaart waarom ze 'lol trappen' tot een kunstvorm hebben verheven. Als u het ons vraagt rijdt The Goa Express eerstdaags het station binnen.