De twee leerden elkaar kennen in New York, waar ze als Buscabulla twee ep's uitbrachten vol luchtige synth- en indiepop gelardeerd met Zuid-Amerikaanse invloeden. De eerste, uit 2014, was een productie van Dev Hynes alias Blood Orange - een deel van de prijs na het winnen van een talentenjacht. Drie jaar later deed op de tweede Helado Negro mee.
...

De twee leerden elkaar kennen in New York, waar ze als Buscabulla twee ep's uitbrachten vol luchtige synth- en indiepop gelardeerd met Zuid-Amerikaanse invloeden. De eerste, uit 2014, was een productie van Dev Hynes alias Blood Orange - een deel van de prijs na het winnen van een talentenjacht. Drie jaar later deed op de tweede Helado Negro mee. Bevangen door heimwee, engagement en goede hoop vonden Berrios en Del Valle, inmiddels een koppel, tien jaar weg van huis welletjes. Samen met dochterlief vestigden ze zich weer op hun geboorte-eiland, dit keer voorgoed. Debuutplaat Regresa ('terugkeer') is voortgesproten uit de botsende emoties en sensaties waarmee dat gepaard ging. Al moet u wel het Spaans machtig zijn om dat alles als dusdanig van elkaar te kunnen onderscheiden. Zo zingt Berrios met haar zoete, zalvende stem in openingssong Vámono over de onweerstaanbaar geworden roep van haar moederland, maar schrikt ze ook van de rampzalige toestand waarin ze het aantrof. No sabemos gaat over veerkracht en moed tegen beter weten in. En in Mío klotsen verontwaardiging en strijdvaardigheid samen: Puerto Rico's status als belastingsparadijs berokkent dit zogeheten unincorporated territory van de VS namelijk meer kwaad dan goed. Turbulent plaatje dus? Vreemd genoeg niet. Regresa drijft voorbij in een tamelijk homogene wolk van sensuele latin soul, soezende electro-r&b en troebele indiefunk. Het geheel klinkt wuivend en dromerig, alsof het koppel ondanks de penibele omstandigheden herademt in haar nieuwe leven. Toch verhindert een algemene waas van weemoed dat Regresa zomaar kan dienen om het cocktailuurtje op te leuken. Bovendien is dit muzikale weefstuk van chillwavesynths, rubberen baslijnen en gedoseerde latinritmes te geraffineerd. Oren spitsen zich bij de beleefd aanvurende plenapercussie van Vámono, of het schijnbaar verhakkelde motiefje van Carly Simons Why waarop El aprieto drijft. Verderop verleent Nydia - een bries deep house die strandzand op je huid blaast - een gesproken featuring aan Puerto Rico's culturele icoon, Nydia Caro. Andere, minder bepalende gasten zijn Helado Negro (alweer) en Brooklynkennis Nick Hakim. Bekoorlijkheid is tegelijk de sterkte en zwakte van Regresa: gezien het uitgangspunt had meer reliëf de voorkeur kunnen krijgen op de milde verstrooiiing waar de plaat soms in dreigt weg te zakken. Een nipte vier sterren.