Wilco - Schmilco (****)
...

Het begon in juli vorig jaar met het uit het niets gedropte Star Wars, een plaat waaraan lang en welbewust was gewerkt, maar waarvan de veelvormigheid en ettelijke scherpe randjes toch een opwindende air van spontaniteit verspreidden. Vandaag ligt het al even bondige Schmilco op ons bord. Geen stonerrock, geflirt met glam of stofzuigernoise dit keer - uitspattingen die andermaal bewezen dat Wilco een minstens zo breed klankpalet als - daar gaat de vergelijking weer op - Radiohead bezigt. Neen. Schmilco is een minder parmantige plaat, die haast volledig terugvalt op de muizenissen die zanger Jeff Tweedy dringend uit zijn hoofd moest krijgen. Niet dat het sextet hier zo diep snijdt als op Yankee Hotel Foxtrot (2002) en A Ghost is Born (2004), nog altijd de beste Wilco-werken, met daarop een Tweedy geteisterd door migraineaanvallen en een verslaving aan pijnstillers. Alleen al de jolige titel - een knipoog naar Harry Nilssons Nilsson Schmilsson - biedt preventieve relativering. Toch wentelt Tweedy zich hier wel degelijk in een terneergeslagenheid die we al lang niet meer van hem hadden gehoord. 'I was as high as high can get/ Always afraid of the normal American kids', zo laat hij in opener Normal American Kids een knagende herinnering ontsnappen. Hij roept zelfs haat in het spel, maar de getemperde toon die de rest van de groep meteen voor de hele plaat zet, geeft aan dat die laaiende emotie allang is uitgedoofd. Toch wordt het Tweedy nog altijd wel eens zwart voor de ogen: 'I'm so confused/ I can't move/ I can't even try /I hope you find/ Someone to lose, someday'.Hoewel Tweedy's donkere gemoed Schmilco commandeert, zijn enkel Common Sense en Locator nagelbijters, met hun dissonante speldenprikken op gitaar. Verder worden vooral de snaren van de akoestische gitaar beroerd, komt er al eens een Byrdsharmonie of een aan John Lennons solowerk schatplichtige melodie voorbij en laten Cry All Day en Someone to Lose zelfs een gezapig rocktempo toe. Schmilco zegt: kanker er gerust eens op los, drijf af die gal. Zolang u maar beseft dat dat maar het halve verhaal van het leven is. (KB)DOWNLOADTIPS: Normal American Kids / If I Ever Was a Child / QuartersViet Cong is dus Preoccupations geworden, maar verder geen wezenlijke veranderingen: qua sfeer en gezelligheid stippelen de Canadese postpunks nog immer een nachtelijke winterwandeling doorheen het Ruhrgebied uit. In de knapzak tal van verse streekproducten: Monotony, Anxiety, Fever. Niet alleen de afgestompte songtitels, ook het toegenomen gebruik van synthesizers ten nadele van de gekartelde gitaren van weleer (al zijn die niet volledig verbannen) zorgt dat deze doemplaat veeleer aan je vel kleeft dan erin kerft. De vier beheersen die benauwende, kille ambiance zo goed dat ze het daarbij zouden kunnen laten. Maar neen: hun muziek moet evenzeer kolken (Stimulation en Degraded zijn schuimkopjes) en verrassen (het abrupt afgebroken Forbidden). Preoccupations zet een koud lemmet tegen je keel. (KB)DOWNLOADTIP: StimulationIn de kerk van de avant-garde is componist en muziektheoreticus John Cage heilig. Maar ook buiten de ivoren torens strekt zijn invloed zich ver uit, van Philip Glass en Brian Eno, Zappa en Sonic Youth tot Stereolab en Radiohead. Peter Broderick, die zachtmoedige songschrijver en studiohuurling, het multitalent dat vrijwillig achter de ruggen van Efterklang, Nils Frahm en Chantal Acda postvatte, plande een hommage aan Cage door zichzelf op het gehoor diens compositie Landscapes aan te leren. Het werd meer dan dat. Cage trachtte zichzelf als componist onhoorbaar te maken, Broderick vond luisterend en zoekend aan zijn piano een partner in die afwezigheid en gaat de dialoog niet uit de weg. Dat heet dan introspectie. Alweer een pareltje op het boetieklabel Erased Tapes. (JB)DOWNLOADTIP: ConspiralingDertien jaar geleden zag hiphopmanager Anthony 'Top Dawg' Tiffith potentieel in een vijftienjarige rapper uit Compton. Hij schoof hem een contract onder de snotneus, een vodje papier dat vandaag goud waard blijkt. Het rappertje in kwestie heet Kendrick Lamar, en Tiffith bouwde met Schoolboy Q, Jay Rock en Ab-Soul een mini-imperium, Top Dawg Entertainment, rond zijn keizer. Nieuweling Isaiah Rashad, uit Chattanooga, Tennessee, toonde zich ietwat geïntimideerd toen hij zich drie jaar geleden bij TDE aansloot, maar laat op zijn debuut horen wat hij waard is. Met een raspige, fluctuerende flow en soulvolle songs toont Rashad zich een erfgenaam van de zuiderse, in diepe funk gesudderde hiphop die Outkast ooit vormgaf. Anderson .Paak al ontdekt en goed bevonden? Isaiah Rashad is de volgende op uw lijstje. (JB)DOWNLOADTIP: Rope/Rosegold