Achter elke wereldhit schuilt tegenwoordig een fanfare aan producers en ingehuurde pennen. Behalve achter het meest geslaagde popverhaal van de laatste twee jaar: het monstersucces van Billie Eilish is het resultaat van een creatief pact tussen zus en broer. Finneas O'Connell (24) is als enige coauteur en producer van al haar songs de motor achter het populairste familiebedrijfje sinds The Jackson 5. Maar scoort Finneas ook zonder de persoonlijkheid ...

Achter elke wereldhit schuilt tegenwoordig een fanfare aan producers en ingehuurde pennen. Behalve achter het meest geslaagde popverhaal van de laatste twee jaar: het monstersucces van Billie Eilish is het resultaat van een creatief pact tussen zus en broer. Finneas O'Connell (24) is als enige coauteur en producer van al haar songs de motor achter het populairste familiebedrijfje sinds The Jackson 5. Maar scoort Finneas ook zonder de persoonlijkheid en het talent van zusterlief? Het is niet de eerste keer dat O'Connell contreien buiten het Billieversum verkent. Als songschrijver en knoppendraaier drukte hij al zijn stempel op generische ballades van onder meer Demi Lovato, Celeste en Justin Bieber. Op dat elan gaat Finneas helaas verder op het gros van Optimist. Het is frustrerend ver zoeken naar de artiest die mee aan de kar van één van de grootste muziekfenomenen van deze tijd trekt. Het ligt niet eens aan het overdadige pathos in dramatische slepers als Hurt Locker en Someone Else's Star. Ook niet aan doodbrave pianoballades als Only a Lifetime en Love Is Pain. Wat het meest verwondert, is het gebrek aan vernieuwing en de gekunstelde manier waarop Finneas zich een eigen houding probeert aan te meten. The Kids Are All Dying had een degelijke, klassieke poprocksong kunnen worden, ware het niet dat het maatschappelijk bewogen thema erg knullig op papier is gezet: ' Do you have a dollar, would you like to fund a war?/ What's your carbon footprint and could you do more?/ I tried to save the world but then I got bored'. Een protestsong zonder kop of staart. 'When the future was a testament/ To something beautiful and shiny', zingt Finneas in en over The 90s. Tiens, wij zaten toen blijkbaar op een andere planeet. Een song over cancel culture mocht ten slotte ook niet ontbreken. Dat Medieval hedendaagse powerpop volgens het boekje is, kun je hem nog vergeven. Maar die versregels! Pedestal, cynical, unoriginal, political, criminal en biblical achter elkaar? Wie belt de rappolitie? Conclusie: zonder de magie van zijn bloedeigen talisman valt Finneas door de mand. Onbedoeld vat hij zijn debuut zelf samen in het fletse What They'll Say about Us: 'If I say a cliché it's because I mean it'.