alt-J - Relaxer ****
...

Het is nochtans gitaar, van het akoestische type, waarmee de mannen uit Leeds hun derde album ontkurken. Anderhalve minuut wiegt 3WW op een broeierig ritme van woestijnblues, in de schaduw van Tinariwen en co, tot bassist Gus Unger-Hamilton zijn mond opent: 'There was a wayward lad/ Stepped out one morning' - in één knip van de Sahara naar Brittannia, naar de idyllische folkrock van Steeleye Span en Fairport Convention. 'Girls from the pool say "hi"', kirt een trio jonkvrouwen ergens op de achtergrond. Voicemail, vermoedelijk. Benidorm? Nee, het mooie Verona, waarmee ineens ook William Shakespeare, of toch zijn Romeo and Juliet, door het beeld flitst. Aanschouw het huis alt-J: stijlbreuken als steunpilaren, asymmetrische bouwstenen, dubbele bodems en humor als cement. In Cold Blood bevat én een orgel uit de winkel van The Doors én een steigerende koperfanfare én een la-la-la-laaa-refrein waarmee stadsgenoten Kaiser Chiefs naar de kroon wordt gestoken. Wedden dat ze er op Werchter mee openen? Met House of the Rising Sun draait het roer andermaal om, richting een van de grote klassiekers uit het Grote Amerikaanse Songboek, met respect in een nieuw, met sitar en andere zinderende snaren geborduurd kleedje gestoken. Braafjes, naar alt-J-normen, en toch ánders, vooral dankzij Joe Newmans kenmerkende nasale stemgeluid. In Hit Me Like That Snare, een onstuimige wake-upcall waarin hedonisme en een bijna-doodervaring gelinkt worden aan de brexit, zingt Newman zich helemaal het snot uit de neus. Tijdens Deadcrush haalt hij, over een dreigende hiphopbeat, zijn beste doch gekreukte falset boven. In zekere zin herinnert Relaxer aan Blur, het vijfde album van de gelijknamige groep, tien jaar oud intussen, waarop hun experimenteerdrift de bovenhand haalde en ze vrijelijk stoorzendertjes in hun anglofiele invloedssfeer plantten. Groucho Marx achterna verscheurde Blur toen hun lidkaart van de britpopclub. Het grote verschil: alt-J heeft nooit een kaart of een club gehad. Acht songs, het is karig. Het veelvoud aan ideeën maakt echter veel goed. Eindigen doet Relaxer in stijl: met de gevoelige dagboekballade Last Year en de symfonische finale van Pleader bewijst het trio dat het meer kan dan dwarse popliedjes bekokstoven. U weet wat te doen: ctrl-alt-repeat. DOWNLOADTIPS: 3WW / Last Year / Pleader Geen idee hoeveel posten ver we al in de postmoderniteit zijn geëvolueerd, maar zolang drieste nevenschikkingen iets voortbrengen dat net zo intrigerend is als Rocket van het Amerikaanse jongmens Alex Giannascoli mag men ons altijd whatsappen. Zijn motto is simpel: muziek hoef je in feite niet te begrijpen, maar wél willen proberen. En dus struint de genaamde G - vorig jaar trouwens in dienst van Frank Ocean voor diens Endless en Blonde - tussen flierefluitende slackerpop, rustieke fiddlefolk, weerbarstige indierock, elegische pianoballades en grimmige laptopelectro, zónder dat wij dat maar een krampachtig zootje vinden. Veeleer denken we: als Beck vandaag vierentwintig zou zijn, was hij met evenveel plezier evenveel verschillende goestingen achternagelopen. Met Rocket bent u weken zoet.DOWNLOADTIP: SportstarZullen we Benjamin Booker de southern deep-fried versie van Michael Kiwanuka noemen? Elk aan hun kant van de grote plas gaan de heren met blues en soul aan de haal en getuigen ze, onomwonden, wat dat zwarte vel hen doet voelen in een steeds blankere wereld. Op Witness ligt Bookers rammelrockgitaar aan een kortere ketting dan op zijn debuut, want de toon is geëngageerder en serener. Desondanks wikkelt Believe zich parmantig in zoete strijkers, en voor Right On You en Off the Ground mogen de rock-'n-shaketeugels alsnog los. Maar qua klank verkiest Booker nog altijd de garage boven een van blinkende snufjes voorziene studio. De verbreding van zijn geluid slaat overigens ook op zijn stem: die is nog steeds rauw en hees, maar ook best teder. Laatste punt van aanbeveling: Mavis Staples zingt mee op de titelsong.DOWNLOADTIP: WitnessMatt Sweeney, gitaarhuurling par excellence en parttime lid van Endless Boogie, over de eerste keer dat hij de band zag optreden: 'Zoveel gedachten schoten tegelijk door mijn hoofd. Zoals "die gitarist ziet er wilder uit dan eender wie ik ooit gezien heb". En "Dat is de grofste riff die ik ooit hoorde". "Waarom heb ik die riff niet bedacht?" "Ik zou die riff nooit durven te bedenken." "Hoor ik dit goed?" Enzovoort.' Endless Boogie is de groep waar mannen als Josh Homme en Mark Lanegan diep voor buigen. Hun zanger/gitarist, Paul 'Top Dollar' Major, klinkt als Captain Beefheart na een nachtje tequila en Cubaanse sigaren. Ze hebben hun naam niet gestolen. Denk The Stooges die jammen met John Lee Hooker. 'Chuck Berry en Coltrane', volgens Sweeney. Dit is hun vijfde album. Het heet Vibe Killer. Gewoon doen.DOWNLOADTIP: Bishops at Large